ingmar bergman


facebook twitter əjdaha lazımdı   googllalink

    1. bir isveç əjdahası, 9 oscar ödüllu kino rejissor. filmlərində daha çox dünya savaşından sonrakı isveçi melanxolik ve tam anlamııyla qaranlıq çəkən bergman kino sahəsini iki yerə ayırıb da demək olar. bir bergman filmi izlədinizsə durmayın filoqrafiyasına dalın məncə. yeteri qədər çox və qalmaqallı evlilik edib. sonuncu evliliyi də livv ullmann ilə olub ki, ən çox da məhz bu aktrisayla işləyib. müthiş filmləri vardır ki, ən sevdiylərim persona (1996), Cries & Whispers (1972), autumn sonata (1978), the seventh seal (1957) və wild strawberries (1957) filmləridir. kino tarixində dərin izlər qoymuşdur bu dahi. 89 yaşında evində ölü olaraq tapılmışdır.
    2. ingmar bergman dünya film tarixinin ən yaxşı 3 rejissorundan biri kimi qəbul edilir. kinonun dostoyevskisi kimi ləqəbi var. amma 9 oscar qazanmayıb. sadəcə 9 dəfə oscara namizəd olub. böyük rejissordur, amma digər kino dahisi alfred hitchcock kimi o da oscar mükafatını qazanmayıb.
    3. və filmlərində əsasən dəyişməyən oyunçu heyyətinə malik rejissor
    5. Hərdən çox yazığım gələn rejissor.

    Bergman uşaqlıq dövründə anasına qarşı eşq deyə biləciyimiz səviyyədə sevgi bəsləmişdir. Ki bu vəziyyəti Avtobioqrafik əsəri "The Magic Lantern" də belə ifadə edir: "uşaqlıq şəkillərimə baxanda lupa ilə anamın üzünü incəliyir, çoxdan silinmiş hislərimi geri qaytarmağa çalışıram. Bəli, anamı çox istədim və bu şəkildə geniş alnının ortasından ayrılmış gur saçları, oval üzü, tünd rəng formalı qaşlarının altındakı içdən baxışı və balaca əlləriylə anam çox çəkicidir." Bu oedipus kompleksini əlbəttə ki, filmlərində link də görürük. Bergman filmlərində həmişə qadınların tərəfində durmuş, onları yüksəltmiş və ön planda tutmuşdur. kişi xarakterləri isə həmişə anaya möhtac uşaq kimi göstərilmişdir.

    Qəribəsi odur ki, Bergman yenə eyni adlı əsərində anası haqqında bu ifadələri yazır: "dörd yaşımdakı ürəyim ona olan bağlılıqla tükənirdi. anama aşırı bağlılığım onu narahat edirdi, həm də əsəbləşdirirdi. Çox vaxt soyuq, biganə sözlərlə məni yanından uzaqlaşdırırdı. Hirsimdən ağlayırdım."

    anasına qarşı bu duyğu qarmaqarışığı "Persona" filmində tibb bacısı alma tərəfindən belə dilə gətirilirdi: "körpəvin ölümünü istədin. ölü doğan körpən olmağını istədin. Doğuş uzun və çətin oldu. günlərlə əziyyət çəkdin. sonda uşaq forsepsin köməkliyi ilə dünyaya gəldi. ağlayan uşağına dəhşətlə baxdın və mızıldandın: "dərhal ölə bilmərsən?" Amma o yaşadı. Uşaq gecə-gündüz ağladı. Amma sən ondan iyrənirdin. Qorxurdun. Axırda süd anası uşağa baxmağa başladı. Xəstə yatağını tərk edib teatra dönə biləcəkdin. amma iztirabın bitməmişdi. uşaq qəribə amma şiddətli sevgiylə anasına bağlı idi. ümidsizcə müqavimət göstərdin. çünki qarşılıq verə bilməyəcəyini bilirdin. "

    Göründüyü kimi Bergman, filmlərində nə keşiş olan atasını tənqid etməkdən nə də anasına qarşı duyduğu sevgi və hirsdən bəhsdən geri durdu. O hər zaman öz dünyasını insanlara təqdimetmə cəsarətini göstərə bilmişdi.


sən də yaz!