itirmək


facebook twitter əjdaha lazımdı   googllalink

    1. itirmək dəyər verməkdir, yanılmaqsa çox sevmək.
    2. yaddaşla bağlı problemdir
    3. ən yaxşı halda nəyinsə yox olmasıdır, əşyadır, tapılar, olmaz yenisi alınar, amma əgər itirdiyin şey gözünün qabağında və ya öz içindədirsə, cem yılmaz demiş, işte şimdi sıçdınız.

    (bax: götünün açarını itirmək)
    (bax: həyatını itirmək)
    4. ən pis forması sənə yaxın olan birini itirməkdir.
    yara kimi olur. əvvəl heç nə hiss etmirsən, ağrı filan olmur. başsağlığına gələn, yas yeri düzəltməyə kömək edən insanlarla dolu olur ətrafın. itkinin şokundan çıxandan sonra "yara" ağrı verməyə başlayır. sanki kimsə kibriti yandırıb ürəyinin altında saxlayaraq tələsmədən onu yandırır. o cür göynəyir için. itirdiyin insan yada düşdükcə, yara zoqquldayır. onunla etdiklərin, daha edə bilməyəcəklərin yada düşdükcə, istər-istəməz ürək dözmür, onu sıxıb-parçalayan kədərdən qurtulmaq üçün göz yaşları köməyə gəlir, hönkür-hönkür ağlamamaq üçün özünü güclə saxlayırsan. sonra isə... yaranın üstü necə qartmaq bağlayırsa, necə ancaq əl vuranda ağrıyırsa, itki də unudulur, itirilən yada düşdükcə, təzə-təzə keçirdiyin göynəməni hiss edirsən, ürəyindən sənə tanış olan gizilti keçir.
    5. Yaxın adamı itirmək... Daha doğrusu həmişə görməyə, sevməyə bəlkə də hərdən əsəbiləşməyə adət etdiyin həmin adam indi yoxdu... Bədənini də öz əllərinlə torpağın altına qoydun.
    Həmin ərəfələrdə ətrafın hesabına yaran çox göynəməsə də, tək qalan kimi hiss edirsen ki, yox, bu camaat dağılışandan sonra gələcək əsl yanğı... gecə oyananda, səhər duran kimi ilk yada düşən bu kədər olur... adamın ağzına acı su gəlir sanki...
    itirmək çətindir, öncədən hazırlaşmaq gərəkdi.
    Hər an yaxınlarınızı və xüsusilə də özünüzü, bədəninizi itirməyə hazır olun. indi uzaq kimi görünsə də, bu sözləri oxuyanda qanınızı qaralsa da, bu fikri dağıtmaq üçün müxtəlif yollara əl atsanız da, o gün mütləq gələcək.
    Maddi bədən ilə vidalaşıb, bu dünyada əldə edilmiş qəbullar, yaşayış - bilgi bazası ilə, şüur məkanında (?) əbədiyyən var olacayıq. Ya yanma, kədər, peşmançılıq ilə, ya da rahatlıq, sevgi ilə.
    Eynən kabus və ya xoş yuxu kimi...
    6. 3cü dekadın başlarında iken bele, indiden artıq ömrüm boyu 'sahib olacağıma' emin olduğum özümemexsus xüsusi bacarıqlarımdan biridi. her yerde, her zaman, her şeraitde bunu peşekarlıqla bir göz qırpımında hiss eletdirmeden ele yaşayıram ki, herden bu qavramı götünün açarını itirməklə qarışdırıram.

    uşaqlıqdan paltarlarım, oyuncaqlarım, şekillerim, böyüdükce defterlerim, kitablarım, kiçik deyerli eşyalarım, sonralar texnoloji aletlerim, her cür şexsiyyet vesiqem, pasportum ve bir çox kiçik eşyalarım. eynek ve qol saatı kimi eşyalarla heyat yolumu çoxdan ayırmışam onsuz. xülase, itirmek menim işimdi. bunu öyrenmişem artıq ve alın yazımdan qaçmağa heç bir vechle cehd elemirem artıq.

    keçen günlerin birinde bir ekstrim nümune daha yaşadım. telefonumu itirdim, amma nece. tebii ki, bu ilk deyikdi telefonla bağlı. Üst paltarımı deyişmek isteyerken, telefonum kilsenin qravitasiyadan güc alan azacıq yana meyilli nezir qutusu hissesine yuvarlanmışdı. budur, daha da ince telefon erseye getirmek üçün elinden geleni esirgemeyen şirketlerin başıma açdığı hengame. 1 gün sonra qutunun açılmasını gözleyib, telefonumu elde eledim tezeden. tebii ki, çox heyecanlanmadım, bütün paltar, pul, pul/sened qabını itiren biri bu anda en çox ne qeder soyuqqanlı ola bilerse o qederini sergiledim.

    düzü bunlar keçib gedir, böyüdükce, iller keçdikce daha çox insanları, xüsusile bezi deyerli insanları itirmekden qorxuram. hem de çox. her adamla son defe danışırmış kimi münasibet qurmağa alışırsan yavaş-yavaş, xatireleri saxlamağa, onun yoxluğunda nece davranacağını, heyatını ona göre yeniden yola salacağını düşünürsen. ağır gelir. gerek fikirleşmeyesen?

    onun evezine, yerini doldurmasa da, her dostluq quracağın, sene özel olacaq yeni insanlar daha gözel olmazmı? bu barede düşünmekden zerer gelmez. ya gerek düşünmeyesen?


sən də yaz!