yazmaq istəyib də yazmamaq



facebook twitter əjdaha lazımdı   izləmə   lələ   mən   googllalink
1 2 »

    1. sözlükdə çox vaxt qarşılaşdığım haldır. əminəm ki bir çox sözlük yazarları üçündə bu keçərlidi.
    bunun da bir çox səbəbi olduğunu düşünürəm. bir çox səbəbi olduğu kimi, dəyişgən və tutarsız səbəblərdi əksəriyyət olaraq.

    hər kəs günlük həyatta yaşadığı təcrübələri bura yazmaq adına, düşüncələrini paylaşaraq tökür içindəkiləri.
    gündəlik hadisələr, skandal və polemikalar, günün məna və önəmi doğrultusunda bir çox başlıq və entry gətirir bərabərində.

    bir birinə bənzəyən başlıqlar var ama bu başlıqların fərqli mənalar daşıdığı aşikardı

    ümumi olaraq nə haqqında yazırıq ?

    -terimlər

    qadın və kişi əlaqələri ;
    sevgi, cinsəllik, tutarsızlıqlar, məsləhətlər vs..


    ha bir də sözlük var təbii ki..
    sözlüklə bağlı tövsiyələr, haqsızlıq, haqq, dünyanı ələ keçirmə planları, sözaltı sözlük haqqında kı hər şey.

    düşüncə və fikirlər ; fərqli olmalıdır.normal olan da budur.bununla bağlı düşüncələrimi söylərkən ( yazarkən) yorğun hissedirəmsə, məndə də,burda da,cəmiyyətin hər bir üzvündə də bir şey var deməkdi.

    sizə ( bizə ) uymayanı düşündüyümüz ; sərf eləməyən ya da bəyənmədiyimiz hər hansı bir şey üçün çox zaman sərf edirik, bax yazmaq istəyibdə yazmamaq həmin vaxt işə düşür,biz fərqində olmuruq.

    demək istədiyimiz çox şeyi var hamımızın.

    oturub danışa bilsək.

    insan kimi.

    tanısaydım,çay içərdik.
    2. beynin qebz olmasi hadisesi.
    3. Yalnış anlaşılmaq qorxusu
    4. açığı bu hal son vaxtlar məndə də yaranıb. indi yazacaqlarım biraz etirafla da əlaqəli olabilər; lakin bu ad: yazmaq istəyib də yazmamaq, indi ifadə edəcəyim fikirlər üçün idealdır.

    əvvəla sözlük mütləq surətdə vacib məhfumdur. yer və zaman zaman bunu ifadə etməkdən çəkinməmişəm: buraların (sözlüyün) mahiyəti, illər sonra anlaşılacaq. burada fikirlər (şübhəsiz ki burada anonimliyin də rolu böyükdür) danışır. bir baza yığılır. insanlar (fikirimcə) istədiklərini sərbəst halda yazma güclərini tapa bilirlər. onlar yazdıqca əslində birbirimizi daha yaxşı başa düşməyə başlayırıq. kimliyimiz olmadığı vaxtlar (və paralel olaraq oxucunun da kimliyi gizlidirsə) dəyər vermə halları çoxalır. hər halda, bu mənə görə belədir. sözlük ön mühakiməni bacardığı ölçüdə minimalizə etməyi bacarıb.

    mənim artıq yazmaq istəməməyimə səbəb sözlük deyil. düzdür, ara sıra mənim də etiraz etdiyim mövzular şişirdilir; mənasız, iki cümlə qurma gücündən yoxsun bəzi kimsələrin yazılarını oxuduğum olur; lakin bu mənim həvəsimi qırmaq gücündə deyil. yaxşı yazarların yanında, zəyiflər də olmalıdır. hər şeyi stabilizə etmək mümkünsüzdür. belə yaxşıdır. (bu arada iki cümlə qura bilməyənlər haqqındaki fikirim zarafatdır təbii ki; hamı cümlə qura bilir. belə deyək: sadəcə fikiri qarşı tərəfə ötürmə halında kiçik problemlər yaşayırıq ki; o da onsuz da zamanla düzələn, yoluna düşən bir periyotdur -* )

    ümumilikdə hansı mövzu olur olsun, yazmaq istəyim artıq yoxdur. bunu özümlə, iç dünyam; bəli, biraz da şəxsi həyatımla əlaqələndirirəm. bəzi hallarda gələn kiçik depressiya dalğaları birinci dərəcədən yazmağıma əngəldir. hardasa üç gündür real həyatda danışmaq istəyim də yox olub. ancaq bu haldan zövq alıram. zaman zaman gəlir və gedir. şəxsi həyatımdan uzun müddət interneti çıxartmaq istəyindəyəm. onsuz da ağıllı telefonum vəya ona oxşar, insanların əsiri olduğu texnolojiq alətlərim yoxdur. geriyə internet qalır ki, işim onsuz da keçərlidir. kitablar və dvd filmlər bizimdir -*

    van den budenmayerə gələk. indi bütün bunları yazarkən onu dinləyirəm. fonda labirynt çalmaqdadır. dört yazar frazası şübhəsiz ki kiçik bir oyundur. bütün 271 entry mənə aiddir. sözlükdə vaxt keçirtdiyim kiçik zaman ərzində heç kimlə şəxsi (eqoistcəsinə) konfliktim olmadı. bəzi anlarda yazı stilimi qeyri səmimiliklə (ala, şey, sən öl vs ifadələrini yazmaq vəya səsləndirməyi özümə yaraşdırmadığım üçün) günahlandırdılar. bunun üstünə deyəcəklərim qısadır: yazı tərzim və ifadə etmə bacarığımdan utanıb, çəkinmirəm. necə deyim? öz yazdıqlarımı dəfələrlə oxumaqdan zövq alıram hətta -*

    mesajlar vaistəsiylə söhbətləşdiyim; fikirlərimizi paylaşdığımız, vermək istəyib də anonimlik adına verə bilmədiyimiz sualları xatırlayıram. qısacası, yaxşı təriflər, əla anlaşmalar fonunda, beynimizdən keçənləri ifadə etdik. rakı sözü aldıqlarım və verdiklərim; bunu mütləq reallaşdıracağıq -* başqa nə söz vermişəmsə, lütfən xatırladın.

    yazmaq istəyəcəm. və yəqin ki bir gün qayıdıb, yazacam. bu çox yaxın tarix vəya bir daha olmaya da bilər. bu yəqin ki ilk səmimi entrymdir. günah çıxartma effekti verir.

    bu arada, unutmadan: ara sıra başlıqları oxuyacam. interneti həyatımdan çıxardacam dedim; lakin bu, bu halı inanc halına gətirəcəyim mənasına gəlmir -*

    uzandıqca yazasım gəlir. burada major notalarla bitirək: yola davam.
    5. william shakespeare'nin hamlet əsərində keçən bir monolqoda:
    "olmaq ya da olmamaq.bütün məsələ bu!".
    yazmaq ya da yazmamaq, bütün məsələ bu!konkret olmaq ya yazmaq ya da yazmamaq.yazmaq istəyibdə yazmamaq:
    morgan freeman'ın dediyi kimi:
    "afrikadakı bir ana övladına yeməyini bitir deyənə qədər dünyadakı bütün boşqabları qırmaq istəyirəm" istəyi kimi ya da şener şen'in:
    "edam kürsüsündə asqıran bir məhkuma çox yaşa demək kimiydi bütün ümidlərimiz"sözləri qədər əzab və ağrı vericidir.bunun üçün yazmaq istəyirsənsə yazmalısan yoxsa koma'ya girib ağızdan köpük gəldiyi zaman kəlimə qusmaq qədər çətindir yazmaq istəyibdə yazmamaq.
    bilmem anlata bildimmi?!
    6. ibtidai sinif müəlliməm deyirdi ki, öyrəndiyin şeyləri biriləri ilə paylaşmırsansa öyrənməsən ondan daha yaxşıdır. bir neçə gün idi azercell pulsuz internet vermişdi. bu fürsəti dəyərləndirmək üçün internetdə universitetlərin verdiyi dərsləri izləməyə başladım. stanford, berkeley və s. kimi prestijli universitetlər dərslərini qeydə alır və youtube'da paylaşır. uzun sözün qısası öyrənmək üçün hər şey hazırdır. ancaq ingilis dilini orta səviyyədən aşağı bilən mən yetim üçün müəllimin orda nə danışdığını anlamaq mümkünsüzdür. tək dil riyaziyyatdır söhbətindən təsirlənib müəllim nə yazırsa hamsını dəftərə yazdım. dərslər bitəndən sonra hamsını tək-tək incələdim. elə bil krosvord həll edirsən. ancaq hamsının izahını tamamladım. indi beynimdə bütün bu dərs mövzularının tək-tək izahı var. tək-tək topologiya başlığını doldurmaq istəyirəm. iki sətir yazıram sonra təzədən silirəm. sonra təzədən eyni şeylər. bir yoldaş yazdığı kimi beynim qəbz olub.
    7. ya əvvəl qaza gəlib yazmağa davam ettikcə qazı buraxırsan və bitir.sona yaxınlaşdıqca yazmamaq qərarına gəlib silirsən.ya da "mənim yazdığım bu temaya uyğun olmaya bilər" və ya "məni anlamazlar" deyib silirsən
    9. O qədər olur ki, bir həvəs gəlir başlayırsan yazmağa, ilk cümlələrində beynindəki zadları ifadə edirsən, daha yazacaq çox şeylər var. Amma sənin çoxdan həvəsin qaçıb sadəcə mövzunu bir yerə bağlamaq üçün yazmağa davam edirsən. Yazdıqca səhvlərin olur, çalışırsan mükəmməl olsun yazdığın zad. Birdən bəyənilməz, birdən umbay alaram, qoy hərf səhvlərim də olmasın. Yazının gedişində düşünürsən ki, görəsən bəlkə bu qədər rəsmi olmaq lazım deyildi, biraz sərbəst olsam daha yaxşı olardı. Və silirsən bütün yazdıqlarını başlayırsan yenidən yazmağa, öz yazdıqlarını özünə bəyəndirə bilmirsən dəfələrlə təkrarlanır bu zad. Hər dəfə silib sıfırdan yazırsan, bəzən qərar verirsən ki, başqa bir mövzuda yazasan tamamilə. Amma boşunadı, artıq yaza bilmərsən. Və hər şeyi silib çıxırsan. Gələn dəfəni gözləməyə qərar verirsən. Bu hər dəfə belə gedir.
    10. yazırsan. amma Yazıya baxıb deyirsənmi ki, “oxumağa dəyər yoxsa boşboğazlıqdır?”. əslində bilirsən nə yazmaq lazımdır. Amma onu yazmaq lazımdır. Tənbəllikdən danışmaq yersizdi. Başqa şeylər danışılmalı. Biraz özündən danışmaq. Bəlkə, Biraz keçirdiyin gündən. ədəbiyyatdan da ola bilər və ya köynəyinin markasından da. Yazmaq asandır yoxsa çətin bunu deyə bilmərəm. yazmaq bir işdir. Yazmaq bir xatirədir. Yazmaq arada boşalmaq ya da nə bilim buna bənzər bir şeydir, bunu da deyə bilmərəm. Bəlkə də, böyük ehtimalla, boşboğazlıqdır. Yazdıqlarına, yazılanlara nəzər yetirib, iyrənmək bax budur o. Baxırsan ürəyin bulanır. Sənə aid deyilmiş kimi gəlir. Oxuyursan, cümlələr yadına düşmür, yaddan çıxmış sözlər. Halbuki, dünən yazmısan. Musiqidir, bəlkə, yazan. Dəqiq demək çətindir.

    Ya da paylaşmaq, insanlara yazmaqdır yazmamağın səbəbi. Artıq bir yerdən sonra səmimiyyətsizliyə son qoymaq istəyirsən. Yazdıqlarında özünü görə bilmirsən. Bir söz – “göt” yazmaq istəyirsən, amma silirsən. Yazıdan çıxarırsan. Fikirləşirsənki, “a” adlı biri(məsələn, yazar) belə şeyləri bəyənmir. Bunu yazsam ondan narazılığa səbəb olacaq. Burada umbaylamaqdan söhbət getmir. Sadəcə “a” adlı birində yaratdığın təəssüratın korlanmasını istəmirsən. Bunu vecinə belə almaya bilərsən amma bir yerə qədər. əgər vecimə almıram deyirsənsə, burada da səmimiyyətsizlik var, nəysə. Və sən “a”nı düşünüb, dəyişikliyə yol verdikdə, artıq yazının o hissəsini sən yox, bir növ “a” yazır. Bu sadəcə tək bir insan - yazar üzərindən idi. amma daha geniş auditoriyaya xitab edən fikirlərdən, hadisələrdən danışarkən, yazarkən isə əgər o auditoriyanı, onun fikirlərini və öz fikrinlə onun arasındakı əlaqəni, uyğunluğu bir dəfə belə düşünsən, ki bunun olmaması qeyri-mümkündür, sən yazıda onların fikirləri ilə ziddiyyət təşkil edən şeyləri yumşaldacaqsan, çıxarıracaqsan və yuxarıdakından da böyük dəyişikliyə yol verəcəksən. Çünki, əgər biriylə paylaşırsansa bir şeyi(yazını və s.)(təkcə sözlükdən söhbət getmir, hər hansı bir yerdə) paylaşdığın tərəfdən, reaksiyaları ən aza ixtisara edərək deyə bilərik ki, bəyənilmək və ya bəyənilməmək cavabını gözləyirsən.ona görə də Burda yazını sən yox, bir neçə “a” - kütlə yazmış olur. Və sən bunu dəfələrlə görə-görə yenə də davam edirsən, sənə aid olmayanları yazmağa. Amma daha artıq dözməyib, dayanırsan. Nifrət yaranır “yazdıqlarına” qarşı. əvvəlkilərini oxuyursan, indi anlayırsan niyə o sözlər, o cümlələr yadına düşmür, yaddan çıxmış sözlər. Halbuki, dünən yazmısan. Yazan musiqi də deyil. Yazan oxuyanlardır, oxuyacaqlardır.

    Yazmaq istəmək amma yaza bilməmək, yazmamaq. Başlayırsan yazmağa amma baxırsan ki, hər şey sadəcə sözdən ibarətdir. Nə bir hiss, nə bir təsirlilik. Bunların olması da məcburi deyil. Olmaya da bilər. Hətta bunu səndən heç kim tələb edə bilməz və ya sən həmişə yaxşı yazmalısan deyə bir şey də yoxdur. Heç, bəlkə, indiyə kimi yaxşı bir şey belə yazmamısan. Ehtiyac olmayıb. Yaxşı yazmaq kimi bir ehtiyacın olmaması, yaxşı yazmaqdan daha üstün bir yetkinlikdir, ərdəmdir. Artıq bu sənin öz seçimindir.

    Yazamamaq, özün belə yazsan, yazdıqlarının sənə çirkin bir şeymiş kimi görsənməsidir. Buradakı iyrənmə isə tamam fərqlidir. Sənin o saf düşüncələrin, fikirlərin yazıya keçdikdə çirkinləşir, əl-qolu sınır, sanki. Halbuki, onları sadəcə düşünərkən, onları – o aydın fikirləri yazacağın anı düşünərkən necə də həyəcanlanırdın. Möhtəşəm olacaq bu dəfə. Amma yazmağa başlayərkən isə bütün hər şey uçub gedir. əllər klaviaturanın üzərində yaxşı sürüşmürdü, hərflər bir-birinin üzərinə yatırdı. Tolstoy:

    “ruhumda bu qədər aydın, bu qədər gözəl olaraq canlanan şeylər kağıza keçərkən, ya da həyata keçirməyə cəhd etdiyim anda niyə beləsinə çirkinləşirdi?”*

    Və bunları yazırsan, bir dəfə də oxuyursan, lakin, təkcə ən yaxşı tərəflərini görürsən. Hər şey gözəldir. Amma sən, Yazıya baxıb deyirsənmi ki, “oxumağa dəyər yoxsa boşboğazlıqdır?”

    (youtube: )
    *
1 2 »


sən də yaz!