23 yazar 16 başlıq və 34 entry
yenilə | gündəm | top

1 2

nupoqodi sözlük yazarlarının kiçik uğurları 4 fidan nazar 6 passengers the wolf of wall street 2 donanımhaber 2 hideo kojima silent hill vs resident evil sözaltı etiraf 6 silent hill 2 sözaltı sözlük yazarlarının gündəlik həyat proqramları 4 biznes plus 2 fridrix fon hayek 2 tarıq ali yazarları düşündürən suallar 3 wheeler dealers yazarların hal hazırda dinlədikləri musiqilər 7 şəhriyar məcidzadə 2 yazarların sərxoşkən elədiyi umbaylıqlar 3 azərbaycanda ən çox girilən saytlar 2 leyla ile mecnun vəkillər kollegiyası arzulanan ölüm şəkilləri 2 az bilinən mükəmməl filmlər 4 tipik iqtisadçı-ekspert 3 levent kırca 3 kadın xeylağı 3 house of cards biraz pop biraz sezen 20 yanvar 2017 donald trumpın inaqurasiyası 2 messidən nifrət etmə səbəbləri 2 milf 2 inaqurasiya 20 yanvar 1990cı il hadisələri 3 irina romanovskaya 2 azercell american pie melanie trump hər şey yaxşılığa doğru marie balter hannibal 2017 2 shorena tsiskarauli american sniper 2 pejak orta araz təbii vilayəti samurai 7 vape 2 harambe logan ovçuluq antinatalizm asonans müstəqil çak fini verter sindromu 2 aylin nazlıaka oruc bəy bayat atlas shrugged bazis 2 tropin hacı britt robertson 2 paketdə qalan son siqaret 2 dövlət üçün yol xəritəsi təklifləri sinəsi tüklü şair 3 taxta yığmaq stargate sg1 türkiyə 2 ssg vs timidus götü açıqda qalmaq akoriya alaliya akoazmlar qarğışlar 2 radio cafe gecə özünü bərbad hiss etmək 2 sözaltı fiction : james bond xoxan








tütək səsi



facebook twitter əjdaha lazımdı   googllalink

    1. isa Hüseynovun eyniadlı əsəri əsasında çəkilmiş film
    2. rasim ocaqov un isa hüseynov un "tütək səsi" və "saz" povestləri əsasında 1975-ci ildə çəkdiyi filmdir. filmdə hadisələr ikinci Dünya müharibəsi zamanı azərbaycan kəndlərindən birində (böyük ehtimalla qərb rayonlarımızdan birində) cərəyan edir. insanlar çalışırlar, əsgərlər üçün taxıl göndərirlər, onların yolunu gözləyirlər, amma bununla birlikdə edilən işin nəticəsində insanların əsəblərinin gərginləşməsi, psixoloji sarsıntılar, ümidsizlik yaşayırlar.


    --spoiler--



    --spoiler--
    filmin iki əsas nöqtəsi var ki, onlardan birincisi Cümrünün evlərinin damına çıxıb tütək çalmasıdır. cümrü atasının müharibədən qara xəbəri gəldikdən sonra getdikcə dərinləşən psixoloji problemlərin eşiyindədir və o, musiqini ifa edərkən intihar edəcəyini zənn edirlər, lakin sonunda cümrünün qardaşı tapdıq gəlib onu damdan aşağı endirir. cümrü və tapdıqın anası sayalı isə cəbrayılla evlənməyi kənddə böyük hay-küyə səbəb olur. cəbrayılı namussuz və s. adlarla çağırırlar, lakin o da özünə görə haqlıdır, çünki 20 il öncə dostuna görə sayalıdan keçmişdir, indi isə muxtar (sayalının əri) yoxdur, ölmüşdür, 20 il bədbəxtliklə yaşadıqdan sonra özünün də xoşbəxtliyə layiq olduğunu düşünür. rejissor bizi elə situasiyada buraxır ki, insan ruhunu duymaq qabiliyyətiniz ən yüksək səviyyədə olsa da, siz heç cürə həqiqətən kimin haqlı, kimin haqsız olduğunu bilmirsən. tapdıq anasından üz döndərir, anası hər gün onun yanına gəlib yalvarır, amma tapdıq da haqlıdır. biz ananı da təqsirkar görə bilmirik, çün onun da çəkdiyi iztirablar bizə bəllidir.
    ikinci musiqi ifası isə kəndin ağsaqqalı isfəndiyar kişinin oğlunun qara xəbərini eşitdikdən sonra sazda ifa etdiyi ruhanidir. kənd camaatı onun yanına gəlir, musiqi ifa edir və insanın tükləri biz-biz olur. insanların özlərini tütək və sazla ifa etməsi, musiqi aləti insanın susmuş və əsla dilə gətirə bilmədiyi hisslərin simvoluna çevrilir. elə hisslər vardır ki, onlar dilə gətirilə bilmir, gətirildiyi zaman isə öz dəyərini itirdiyindən elə deyilməməsi yaxşıdır deyə düşünürsən, burda saz və tütək məhz həmin hisslərin aşkarlayacısı rolundadır.
    filmin sonluğu isə möhtəşəmdir. poçtalyon qız əsgərin gəldiyini xəbər edir, axı qız hər zaman o qara xəbərlərin yalan olduğunu, mütləq gedənlərin qayıdacağını təlqin edirdi, belə olduğu halda hətta övladlarından qara xəbər alanlar da ora gəlir, kənd camaatı yolun qabağına yığışır və uzaqdan asta addımlarla əsgər yaxınlaşmağa davam edir. biz bu əsgərin kimin qohumu olduğu bilmirik, amma hamı bir ümid içində baxır və özlərini saxlaya bilməyib əsgərə tərəf qaçırlar. bu finalın özündə birləşdirdiyi ümid hissi mənə nədənsə angelepoulosun dumanda peyzaj filmini xatırlatdı və ikisinin də dediyi, nə olacağı bilinməyən, amma daxilində ümid hissini qoruyub saxlayan məfhumdur. biz yenə əsgərin gəldiyini görürük, amma rejissor bizə kim olduğunu sona qədər göstərmir və film bitir. bu uzaqda müharibənin qazanılacağı dair kiçik bir ümidin simvolu da ola bilər.

    --spoiler--



    --spoiler--

    filmi izləyin, izlətdirin.


sən də yaz!