qismət rüstəmov


facebook twitter əjdaha lazımdı   googllalink
1 2 »

    1. qismət rüstəmov o kəsdir ki, həqiqətən əcnəbi bir qonağ bir ad istəsə ədəbiyyat mövzusunda cəsarətlə deyilə biləcək variantımdır. məsələn, baxırsan sözlüyə görürsən sırf söz soxmaq üçün ya tənqid üçün az qala bir köşə yazan sadə vətəndaşın belə adına başlıq var. ya da kimsə solçudursa onun yazıları çox olur, bəyənilir burada. çünkü burada solçular var, nəbilim liberaldırsa elə saxta azadlıqsevərlər onun yazılarını təbliğ edirlər. Qismət kimi sakit, heç kəslə işi olmayan yazar, şair haqqında isə ilk dəfə mənim yazmağım təbii məni qürurlandırsa da, sözlüyün gənclərinin guya digər gənclərdən fərqlənyini göstərmək istəyən mühitinə biraz da şübhə ilə yanaşmağıma şərait yaratdı. bəlkə mən bir yazar kimi indi düzgün olanı etmirəm. açacağım başlıqda daha çox tənqidə yer verirəm. bəlkə bütün reytinq xalım mənfi olacaq. amma bunları demək lazımdır. qaldı Qismətə, Azərbaycanda istər ədəbi, istər film bazası ən yüksək ola biləcək bir insandır. Qismət heç bir pafosa qaçmadan şerlərində, yazılarında elə gözəl təşbehlərdən, metaforalardan, sürreal təsvirlərdən istifadə edir ki, mən film sevməyən adam istəyirəm o yazının ya o şerin filmi olsun oturum baxım. bu insanı sadəcə araşdırın. başa düşdük və hamımız bilirik ki, bu ölkədə yaşamaq çətindir, Nitşeni, Sartrı tam anlamış insanlarsız. lakin inanın ki, pop musiqinin də gözəli olur, xalq musiqisinin də və azərbaycanlılardan da təsadüfən olsa da istedadlı yazar, şair çıxır
    2. hər bir insanın içindəki boşluğu, bekarçılığın dibinə vurulduğu o anı heç bir qəlizliyə, guya fəlsəfəliyə qaçmadan anladan bilən bu şerin müəllifi :

    Kompyuter yanında kaktus kimisənsə
    çoxdandı,
    Telefonun susursa
    Qraham Belin səsiylə,
    Teleseriallar ağlada bilmirsə daha
    Saatlı bomba ürəyiylə döyünürsə
    divar saatında vaxt
    darıxma, sıxılma, üzülmə…
    nəsə elə, dostum, nəsə elə…
    pəncərələri aç məsələn, pəncərələri
    burax günəş ayaqqabılı keçsin içəri
    paltonu küləyə bağışla
    çətirini yağışa…
    sərçələrin səsi öpsün divarların dodaqlarını,
    uşaqların gülüşü öpsün.
    Bugün yeməyi özün qızdır,
    Çayı özün dəmlə
    Ütünü köynəyin bağrına özün sıx bu dəfə,
    səninlə getsin bu dəfə ütü
    şalvarın ayağına düşməyə…
    Gülümsə hamıya, gülümsə !
    Darıxma, sıxılma, üzülmə…
    Bir şeir yaz, əzbərlə,
    Dənizə get,
    Şeir pıçılda dənizin qulağına,
    şeir pıçılda.
    Hərəniz bir siqaret yandırın
    sən və dəniz.
    Sən burnundan burax tüstünü,
    dəniz uzaqlardakı gəmilərin borularından.
    Işığında şeir yazmağa 1-2 ulduz al gecədən
    yarım kilo da ay.
    əlini dənizə at sonra
    və gecənin ovcuna 5-10 qağayı say.
    Bir mahnı saxla həmişə dilinin altında
    Zümzümə elə,
    Gülünməmiş lətifələr tap dostlarınla gülməyə
    Nəsə elə dostum,nəsə elə…
    Darıxma, sıxılma, üzülmə…
    3. şairlikdən əlavə futbolpress saytında futbolla bağlı köşə yazıları yazan şəxs.
    4. Mətbəxtlik adlı şeri isə illərdir bir yerini əlinə alıb guya azəri qadınının bəxbətliyini mentalitetdən tut psixologiyaya qədər calayıb guya postmodern yazılar yazan yazarlar bir diss-dir.

    Bir qadın var hardasa
    tələsir mətbəxə, dükana, işə
    gözləri razılaşmaq dilində susur həmişə.
    Metroda əlləri yaxasına,
    çantası dizlərinə səngər…
    Bir qadın var hardasa
    xoşbəxtlikdən sinifdən qalan,
    ciyəri qayğılara qurban
    mətbəxə zəncirli Prometaya…
    Bir qadın var hardasa
    sevmədiyi kişiyə arvad,
    sevdiyinə çin səddi.
    Bir qadın var hardasa
    qara günlərin qırmızı diplomlusu,
    iki uşaq anası.
    Hər şeyi yerindədi
    əri, uşaqları,şubası,
    biş-düşü.
    Bir qadın var hardasa
    kibrit çöpündən tez sönür gülüşü…
    Bir qadın var hardasa
    qadın deyirəm sizə
    gecələr ağlar səssizcə
    haram qatar yuxusuna.
    Ağlar bir qırmızı qalstukun xorultusuna,
    qara bir kostyumun tütün qoxusuna,
    ağlar yatağındakı üzütəraşlı HEÇ KiMƏ.
    Bir qadın var hardasa
    soruşsan xoşbəxtsənmi ?
    bədbəxtəm deməz
    deyər : çox mətbəxtəm…
    5. müasir azərbaycan ədəbiyyatında çox maraqla, həvəslə şeirlərini oxuduğum 2 şairdən biridir. yeni şeirləri qabağıma çıxanda oxumamış keçmirəm

    digəri üçün:
    (bax: salam sarvan)
    6. XX

    Gözlərindən öpərəm, dodaqlarından sənin,
    Şirin sözlər asaram qulaqlarından sənin,
    Saçını oğurlayıb daraqlarından sənin,
    Saxlayaram cibimdə, gizli-gizli qoxlaram,
    Yandıraram gecələr, gəlirsənmi yoxlaram...
    Əllərindən tutaram, biləyindən öpərəm,
    Saçlarının gül qoxan küləyindən öpərəm,
    Məni müqəddəs bilən ürəyindən öpərəm,
    Öpərəm ki, biləsən mən müqəddəs deyiləm,
    Nə var məndən qaçmağa, mən ki, qəfəs deyiləm.
    Qırmızı kəmturş şərab badələrə süzülər,
    Zarafatlar uzanar , ürəyimiz üzülər,
    Barmaqlarım tələsər, düymələrin çözülər,
    içimə bir od düşər, titrəyər ayaqlarım,
    Süd yolunda dincələr qurumuş dodaqlarım...
    Ürəyimin parası gözümün bir tikəsi,
    Məni yaman qorxudur dinməmək təhlükəsi,
    Mən özündənrazının, eqoistin yekəsi,
    Sən zəriflik tanrısı, qadının ötəsisən
    Bütün xoş şeylər kimi sən dəmi bitəsisən?
    7. Veranın yuxusu


    Səkinin üstündə bir qarı yatır
    Saçları bulaşıb vaxtın qarına.
    Parkda 10 qəpiyə tum büküb satır,
    Nazimin şeirinin misralarına...


    Veradan tum alır qoca kişilər,
    Tumlar bu dəfə də bir azca çiydi...
    Çiy tumdan çırtlayıb fikirləşirlər,
    “Ölmüş cavanlıqda çox gözəliydi...”


    Fikirli kişilər uzaqlaşarkən,
    Keçmişi düşünüb kövrəkləşirlər.
    Deyingən qocalar uşaqlaşarkən,
    Parkdakı adamlar seyrəkləşirlər...


    Elə ki, müştəri azalır parkda,
    Torbada get-gedə tum da qurtarır-
    Qarı böyrü üstə uzanır parkda,
    Yorğun gözlərini yuxu aparır...


    Hər gün yuxusuna bir kişi girir,
    Ucaboy, mavi göz, bığlı bir adam...
    Hər dəfə qarıya bir vərəq verir,
    Baş əyib deyir ki, hoşca qal balam.


    Vera o yazıya gülmür,
    nə də ki,-
    Oturub ürəkdən ağlaya bilmir.
    Çünki illərdi ki, o vərəqdəki-
    Yazını yadında saxlaya bilmir.


    Dünən tum satanda,
    Kitablarının-
    içindən bir vərəq cırdı rus qızı.
    Gözü kəlləsinə çıxdı Veranın,
    “a... mənim yuxuda gördüyüm yazı”
    “ VERAYA.
    Gəlsənə - dedi mənə,
    Qalsana – dedi mənə,
    Gülsənə - dedi mənə,
    Ölsənə - dedi mənə.
    Gəldim.
    Qaldım.
    Güldüm.
    Öldüm.”
    Adını şeirdə görəndə Vera,
    Güldü xısın-xısın bu işə bir yol.
    Bükdü 10 qəpiklik tum tökdü sonra,
    Verdi müştəriyə, dedi : “çox sağ ol,
    Cibin dolu olsun !”


    tanım :
    "Veranın yuxusu" şerinin müəllifi. -*
    8. Məlikməmmədin quyudan üçüncü qıza yazdıqları.

    Zalım qardaşların yamanlığından,
    içimi yeyirəm gün boyu, ay qız.
    Bir qadın bətninin qaranlığından,
    Daha qaranlıqdı bu quyu, ay qız.

    Divi almalıqda güddüyüm təki,
    Yuxulu gözlərlə açılır səhər.
    indi mən yarama duz basıram ki,
    Səni fikirləşim səhərə qədər.

    Bu quyu kəsilmiş kəndir qoxuyur...
    Qanayır köksümə batan xəyanət...
    Sükut bu quyuda zildən oxuyur...
    Burda ümidsizlik hər gün nəqərat...

    indi yorğun canım özümə sərhəd,
    Yalandan deyirəm vecinə alma.
    Mənə deyən lazım, ay Məlikməmməd,
    Sevməli yaşında nə div, nə alma?..

    “Qu” – dedim, quyuya atdılar məni,
    “Qa” – dedim, qardaşlar qayıtmadılar...
    Gedib yuxu kimi yatdılar məni,
    Sonra bir-birini ayıltmadılar.

    Burda sənsizlədim, gümanım itdi...
    Adamlar quyunu daşladı, ay qız.
    Cavanlıq içimdə çürüdü getdi,
    Qocalıq içimdən başladı, ay qız.

    Quyuya hər gecə gümüş ay qonaq...
    Hər gecə quyuya ulduzlar axır...
    Quyu-durbiniylə münəccim torpaq,
    Mənim gözlərimdən göylərə baxır...

    Qara xatirələr ağlanan kimi,
    Çoxaldı quyuda sənin azlığın...
    Ümidin gözləri bağlanan kimi,
    Açıldı gözləri adamsızlığın...

    Kaş külək olaydım, adam yox, külək
    indi mənim üçün külək – azadlıq...
    Nə vaxtsa demişdin ağ qoç gələcək,
    Min ilmi keçibdi?
    Bilmirəm artıq...

    Qaranlıq, tənhalıq, soyuq və gecə...
    Biryolluq gediblər bütün gedənlər...
    Ədalət kəsilmiş kəndirdi məncə,
    indi padşahdılar kəndirkəsənlər...

    Burda can verirəm, ölmürəm, ay qız,
    Bu quyu ümiddən, ölümdən kasıb...
    Min ildi anlaya bilmirəm, ay qız,
    Mənim bu nağılda nə divim azıb?!

    Yaman üşüyürmüş adam adamsız,
    Adamsız duyurmuş adam zamanı...
    Canı şüşədəymiş divlərin, ay qız,
    Bu quyu şüşədi, mənsə div canı...

    Bir simurq lələyi yandır bu gecə,
    Yoxdu bu quyuya gedib qayıdan...
    Bu şüşə quyunu sındır bu gecə,
    Mənim div canımı çıxart quyudan.

    Göylərə baxıram ulduz sürüşmür...
    Ölmürəm, uzanır bu dəhşət, ay qız.
    Mənə üç almadan bir alma düşmür,
    Yoxmuş bu nağılda ədalət, ay qız...
    9. Parisin Yelenayla söhbəti.


    Fəth olundu qəlbimin Troya krallığı,
    indi yanır ürəyim hər tərəfi duman, sis...
    Yelena, məndə hardan tapmısan sakrallığı,
    Məni sevmək əzabdı, dərddi, yoxsa katarsis ?
    Mən müqəddəs deyiləm,
    qoy səni aldatmasın –
    Gözlərimdə gördüyün o təmizlik, o ziya.
    Hər şey qəfildən oldu, vaxtın başı batmasın,
    Vaxtına düşməyənin hər şeyi illüziya...
    Ömür axır su kimi, arzu qoyuruq dəmə...
    Özü özünə çökən boz dumanam, Yelena.
    Dünya dolub-boşulan bir qədəhmiş sən demə,
    Mən isə yaşamağa narkomanam, Yelena.
    Mənim adım cücərsin qoy sənin dodağında ,
    Adıma kölgələnim, sevinim, qürurlanım.
    Bu yaralı gəminin qaranlıq otağında,
    Baxışında yuyunub, səsində qurulanım...
    Bilirsəm, gedəcəksən, budur mənim qədərim
    Ömrün çoxu gecədir, sən səhərsən, Yelena.
    Gəl, uduzaq savaşı, qudurtmayaq zəfəri,
    Sənə at bağışlasam götürərsən, Yelena ?
    10. bir də var səssiz ağlamaq
    durduğun yerdəcə.
    qapıları bağlamaq,
    adamsız bir gecə.

    bir də var eləcə susmaq,
    susmaq eləcə.
    sükuta qulaq asmaq,
    ev-ev, küçə-küçə.

    bir də var it kimi darıxmaq,
    bir də var it kimi darıxmaq,
    bir də var it kimi darıxmaq,
    bir də var it kimi darıxmaq..

    yuxarıdakı şeirin müәllifidir.
1 2 »


sən də yaz!