yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər

#sözaltı
facebook twitter əjdaha lazımdı   googllalink
1 2 3 4 » 12

    1. Utansın
    Tohum saç, bitmezse toprak utansın!
    Hedefe varmayan mızrak utansın!

    Hey gidi Küheylan, koşmana bak sen!
    Çatlarsan, doğuran kısrak utansın!

    Eski çınar şimdi Noel ağacı;
    Dallarda iğreti yaprak utansın!

    Ustada kalırsa bu öksüz yapı,
    Onu sürdürmeyen çırak utansın!

    Ölümden ilerde varış dediğin,
    Geride ne varsa bırak utansın!

    Ey binbir tanede solmayan tek renk;
    Bayraklaşamıyorsan bayrak utansın!

    üstad necip fazıl kısakürek
    2. Sıkılsın

    Sen çalış! olmazsa âlem sıkılsın!
    Yardıma koşmayan kalem sıkılsın!

    Kanatlan üveykim sen de kanatlan!
    Çatlarsan bir yerde yollar sıkılsın!

    Akıncımız akıp gitti dönmedi,
    Gitmeyip yerinde seken sıkılsın!

    Yapılanlar taş taş olup devrildi.
    Bu Ülkeden gelip geçen sıkılsın!

    Mimarlar çekilip gittiler çokdan,
    Çıraklık bilmeyen kullar sıkılsın!

    Var olup boy atdı (bâtıl) bir yokdan,
    Hakkı söylemeyen diller sıkılsın!

    Ey canını fedâya and içmiş baş!
    Sen çek git yoluna kalan sıkılsın!

    m.fəthulah gülən
    3. Axı dünya fırlanır!
    Vaxtın dəyirmanında daş əridi, qum oldu,
    Tarixə atdığımız qayıtdı, lüzum oldu.
    Dünənin həqiqəti bu gün tərs yozum oldu,
    Niyə də yozulmasın, axı, dünya fırlanır.
    Çox ovlaqlar içində çox ovları ovladım,
    Aşıb-daşan arzumu mən artıq cilovladım.
    Mən atamı ötmüşəm, məni ötür övladım,
    Bu, belə də olmalı, axı, dünya fırlanır.
    Dünən düz sandığımı bu gün əyri sanıram.
    Bəzən olur, özümdən özüm oğurlanıram.
    Əbədini dünyada mən əbədi sanmadım,
    Bir atəşə tutuşdum, min atəşə yanmadım,
    Bütlır gəldi və getdi, birinə inanmadım
    Niyə inanmalıyam, axı, dünya fırlanır.
    Fırlandıqca bu dünya, yox da dönüb var olur,
    Quruyan çeşmələrdən sular yenə car olur.
    Bu dünyanın xeyri də, şəri də təkrar olur,
    Niyə təkrar olmasın? Axı, dünya fırlanır.
    Min-min illər bu dünya beləcə fırlansa da,
    Bir yuvanın bülbülü min budağa qonsa da,
    Aylar, illər, fəsillər bir-birini dansa da,
    Dəyişməzdir əqidəm, çox da dünya fırlanır,
    Nə qədər istəyirsə, min o qədər fırlana,
    Qarşıma gah şər çıxa, gah xeyir dığırlana.
    Çərxi-fələk istəyir lap dolana tərsinə,
    Niyə də dolanmasın axı dünya fırlanır.

    (bax: bəxtiyar vahabzadə)
    4. Qocalıq

    Bu vadidə qocalıqdan bükülmüşdür belim, inan.
    indən belə nə gözləyim əbədiyyət ağacından?

    Barsızlaşan bir ağacam, nə kölgəm var, nə də meyvəm,
    Qasırğalar, sərt küləklər döymüş məni zaman-zaman.

    Qamətimin külüngüylə mənə qəbir qazır fələk,
    Ağ saçlarım xəbər verir ağ kafurun qokusundan.

    Qara mişg ağ nafədəndir… bu özgəlik bəs nədəndir -
    Nə cür çıxdı bu ağ nafəm saçlarımın qarasından?!

    Ağzım inci qutusuydu, iki sıra gövhər dolu.
    inciləri qırdı bir-bir hansı rüzgar, hansı tufan?

    Dan ülkərim yandı, söndü ümidsizlik üfüqündə,
    Ulduz-ulduz gövhərimi kim apardı sandıqçamdan?

    Günüm batdı, qaş qaraldı, bayquş kimi ötürəm ki,
    Axirətə uçum gedim bu pərişan xarabadan.

    Mən bəhrəli bir ağacdım paklıq, ismət gülşənində,
    Bel büküldü, dağ başımı yerə doğru əydi zaman.

    Mən ikiqat olmuşam ki, ətək qana bulaşmasın,
    Ciyərim qan, gözüm giryan, gör nə günə qaldım, aman!

    Saçlarımın qarı qalın… qaş ağappaq, baş ağappaq.
    Vücudumun damı çökür… mən qorxuram bu qovğadan.

    Bilirəm ki, dağ başında qar ərisə, sel su gələr,
    Ah, mənimsə qan-yaş gəlir gözlərimin bulağından.

    Zəiflikdən üzülmüşəm, sürünsəm də kölgə kimi,
    Bu torpaqda məndən heç kəs görə bilməz bircə nişan.

    Kimsə məni salmaz yada, çünki elə haldayam ki,
    Day keçmirəm heç bir kəsin ürəyindən, yaddaşından.

    Kaman kimi əyilmişəm, qaldırmışam qalxanımı,
    Sığınmışam öz-özümə ox əcəlin qorxusundan.

    Nə cür çıxım bu quyudan, nə cür qalxım son zirvəyə?
    Qol-qanadım sındırılıb, gedib bədən, üzülüb can.

    Dünya bağı ələk-vələk, daş yağdırdı zalım fələk
    Bar-bəhrəmi kal-kal tökdü hər tərəfə budağımdan.

    Meyvəsini tökən zaman, bir qaydadır, ağac qalxar.
    Bəs nə üçün mən əyildim, vurdu məni hansı xəzan?

    iki çiynim arasında başım batmış, bəxtim yatmış,
    Sorun, nədən qorxuram mən? Qəfil ölüm qılıncından.

    Son səfərə yollanıram, dostlarıma məhəbbətim
    Zəifləmiş gözlərimdən axıb gəlir mərcan-mərcan.

    Gücsüzlükdən sığınmışam dərd evinin bucağına,
    Taqətsizəm, nə cür keçim bu qapının kandarından?

    Bu kitabda oxunmayan bir kəlmənin son hərfiyəm,
    Nə torpaqdan xəbərim var, nə ulduzlar dünyasından.

    Göz önündə alışsa da günün tacı, Ayın bədri,
    Daha gözüm seçə bilmir bəzən ağı heç qaradan.

    Ömür keçdi, nə qazandım min günahdan, suçdan savay?
    Xəlq önündə xəcil oldum, xəlq tələbkar, mən natəvan.

    Mən zəmanə məclisində nə cür içim şadlıq meyi,
    Qədəh tutan əlim əsir, qədəhim qan, əlim əlvan.

    Əcəl mənə qonaq gəlib, həyatımdan savay heç nə,
    Heç nə qəbul etmir zalım sərvətimdən, var-yoxumdan.

    Daddım, həyat süfrəsindən bir şirinlik görmədim mən.
    Damağıma zəhər sıxdı şəkər, süd də lap binadan.

    Qəddim neçin əyilmişdir? Çünki əcəl qucur məni
    Həyat mənlə vidalaşır, mən köçürəm bu dünyadan.

    Elə gücdən düşmüşəm ki, mən qorxuram əzalarım
    Bir-birindın ayrılsa da, ata məni dağ başından.

    Hesabdarın barmağı tək gah enirəm, gah qalxıram.
    Ayı, günü saymadayam, bu yollarda gözüm giryan.

    Bu gülşənin ab-havası, inan mənə düşmür daha,
    Xızrın suyuyla isanın nəfəsi də vurur ziyan.

    ildırımmış cavanlığım, bircə anda çaxdı keçdi.
    Buludlanan gözlərimdən yaş axıdır həsrət, hicran.

    Nağd gəncliyim, bu yollarda qızıl kimi düşdü itdi,
    Ayağımım altına mən hey baxıram, belim kaman.

    Kölgə kimi köməksizəm, dayağımdır yalnız divar,
    Varmı yerdən qalxmağıma başqa çarə, başqa dərman?

    Fələk məni cəzb elədi rayihəsi, rəngi ilə,
    Uşaq kimi aldadaraq gəncliyimi aldı ə’lan.

    Gəlir şadlıq, şənlik səsi, …heyhat mənim ağ saçlarım
    Qulağıma pambıq taxıb, kar eyləyib məni dövran.

    Hey yıxılıb qalxa-qalxa yol gedirəm ruzu üçün,
    Dən daşıyan qarışqayam, əqlin gözü ilə baxsan.

    Yüz işdəklə min daş atdı, gövhərimi qırdı fələk,
    Nə gözləyim zər yerinə daş işlədən bu sərrafdan?

    Gözləri eyb axtaranlar gizlətdilər hünərimi,
    Ləyaqətim pis görünür hər eyibdən, hər qüsurdan.

    Mərifətin şöləsilə işıqlanmış bir Ayam mən,
    Ay haləsi əskik olmaz həlqələnmiş vücudumdan.

    Min düyünlü bir kələfəm, azca qalan həyatımdan
    Hansı düyün açılacaq, şəfa verər hansı Loğman?

    Mənim ömür çinarımı yıxmaq üçün enir fələk,
    Ayağıma balta vurur, qulpunacan baltası qan.

    Nə mənadan xəbərim var, nə surətdən məlumatım.
    Mənalar da, surətlər də itdi gözdən, çıxdı yaddan.

    Elə ağır günahkaram, cəhənnəmə vasil olsam,
    Cəhənnəmin sakinləri qaçar mənim dörd yanımdan.

    Mən bu üsyan bağçasının əyilmiş bir ağacıyam,
    Cəhənnəmdə yandırmaqçun qurutmaqda məni yəzdan.

    Qələminin ucu ilə qəza mənim səhifəmə
    Xəta gəlməsindən savay söz yazmadı bu vaxtacan.

    Peşmanlığın göz yaşıyla mən silimmi bu kəlməni?
    Nə fayda ki, taleyimə tabe deyil qəza-filan.

    Haqq qəzanın tərəfində… mənsə məğmun, qolubağlı.
    Xəyalına nə gətirsən, inan, pisəm hamısından.

    Zay etdiyim həyatımın qisasını alan olsa,
    Ona mənim qanım halal… müfti ağıl, haqdı fitvan.

    Sinəm yatmış bir cəhənnəm… bir gün qalxıb alovlansa
    Atəşindən bəlkə qaynar bu çərx adlı mavi ümman.

    (bax: nizami gəncəvi)
    5. Yapılan her iş
    Sınırlı olurmu ki
    Amacıyla

    Ürün kadar
    Önem taşır
    Üretme
    Biçimi de

    Hedefim doğru diyor
    Israrla
    Yöntemin yanlış
    Diyorlar ama

    Anladım
    Ne olursan ol da
    Adam ol ahmak olma...

    semih akgün
    6. Aman, kendini asmış yüz kiloluk bir zenci,
    Üstelik gece inmiş, ses gelmiyor kümesten;
    Ben olsam utanırım, bu ne biçim öğrenci?
    Hem dersini bilmiyor, hem de şişman herkesten.

    iyi nişan alırdı kendini asan zenci,
    Bira içmez ağlardı, babası değirmenci,
    Sizden iyi olmasın, boşanmada birinci...
    Çok canım sıkılıyor, kuş vuralım istersen.

    Ülkü Tamer
    (youtube: )
    7. Ey badis edən dəhrdə büdət,
    köpək oğlu!
    Etdiz nə səbəb xeyməni qarət, köpək oğlu?

    Yoxsa əlivüz çıxmış idi
    Kərbübəladən,
    Düşdü ələ dövranda bu fürsət, köpək oğlu?

    Qarət elədin xeyməgəhi-ali-rəsulu,
    Gör olmusuz axır nəyə nisbət, köpək oğlu!

    Yoxsa o kəsin nəslisiz, ey qövmi- şəqavət –
    Kim etmiş idi özgəyə beyət, köpək oğlu!

    Mərcanə sizi yoxsa doğub yeddi zinadən,
    Həddəndi ziyadə bu şərarət, köpək oğlu!

    Şövkətdə əgər tay olasız siz ki,
    Yezidə, Getməz başa bu şən, bu şövkət, köpək oğlu!

    Ey Əzrəqin övladləri, bu nə xətadır,
    Qasim otağını nədi qarət, köpək oğlu!

    Bu zülm ki, siz eyləmisiz Hərmələ
    etməz,
    Sizdən yetişib qəlbə cərahət, köpək oğlu!

    Vardır sizə nisbət Öməri-Səddə insaf,
    Kimdə tapılır bunca nəhusət, köpək oğlu!

    Bu zülm haçan oldu Sənan ibn-Ənəsdən,
    insandan uzaqdır bu zəlalət, köpək oğlu!

    Amma bu təəccübdü ki, donquzlara “ceyran”
    Kim qoydu adı, əhli-zəlalət, köpək oğlu!

    Bais nə idi ta ki qəbul eyləmədiz siz,
    Ağsaqqal edən vəqtdə nəsihət, köpək oğlu!

    Yainki olubdur aduvuz şieyi-xalis,
    Şayistə deyil böylə şəniət, köpək oğlu!

    Baş yarmağa, ox taxmağuva hiç sözüm yox,
    Bir siz təki yox sabibi-cürət, köpək oğlu!

    Amma ki, bu iş mərifət ilə ola xoşdur,
    Biganə bizə etməyə töhmət, köpək oğlu!

    Hər növ ilə ki, büdətə siz mürtəkib olduz,
    Yazdıq onu naçar şəriət, köpək oğlu!

    Ata-babanız şiələr öldürdü imamı,
    Qıldız onu siz sünnüyə nisbət, köpək oğlu!

    Ol kimsənə ki, məhlədə illərlə tapılmaz,
    Nə xeyrə yarar, nə şərə nikbət, köpək oğlu!

    Əyyami-məhərrəm də olur Rüstəmi-sani,
    Mərvan tək edər xəlqə siyasət, köpək oğlu!

    Bu təziyənin sahibi sultani-şəhidan ,
    Sizdən edəcək həqqə şikayət, köpək oğlu!

    Dünyada zinakarsız, üqbadə ziyankar,
    Tutdu sizi aləmdə xəsarət, köpək oğlu!

    Baş çapmağa, ox taxmağa etdiz əbəs adət,
    Nə fərzdi bu əmr, nə sünnət, köpək oğlu!

    Boynunda kəfən, əldə qılınc baş çapırsız,
    Görsün məni ta bir neçə övrət, köpək oğlu!

    Etdim ürəfayə sözü filcümlə işarət,
    Ariflərə bəsdir bu işarət, köpək oğlu!

    Aldanma, yalandır süxəni-mərsiyəxanə,
    Cənnətlə sizə versə bəşarət, köpək oğlu!

    Cənnət harada, siz hara tövlə döyü cənnət,
    Eşşək balası, dağ ayısı, it köpək oğlu!

    Çün hər bir əməlniyyətə mövquf
    olubdur,
    Siz eyləmisiz bicliyə niyyət, köpək oğlu!

    Səd heyf ki, Qudyaldan ağa eylədi rehlət,
    Qaldı sizə meydani-rəşadət, köpək oğlu!

    Əmir Həsən ağa edə gər dəxli- təərrüf,
    Olmazdı dəxi sizdə cəsarət, köpək oğlu!

    Bisahib olub dəşt, donuz təllə çıxıbdır,
    Tülkü bəy olubdur, dərə xəlvət, köpək oğlu!

    Bir təziyəvüz var idi övladi-rəsulə,
    Ancaq bu idi əcri-risalət, köpək oğlu!

    Verdiz ona indi ki, aləmdə xələl siz,
    Bir gözləmədiz əcrü qərabət, köpək oğlu!

    Cəddim tüpürür görsə sizi ruzi-cəzadə,
    Söylər ki, deyilsiz mənə ümmət, köpək oğlu!

    Bir də, bu fəsadi ki, siz etdiz, sizə eylər –
    Göylərdə mələklər hamı lənət, köpək oğlu!

    Hərçənd başın Şüınri-şəqi kəsdi
    imamın, Ağladı yenə, eylədi riqqət, kopək oğlu!

    Siz ağlamasız, öldürüsüz yeddi imamı,
    Yox zərrə qədər sizdə mürüvvət, köpək oğlu!

    Gər daşdı desəm qəlbüvüzi səxt əcəbdir,
    Yox daşü dəmirdə bu qəsavət, köpək oğlu!

    Vardır elə daş ki, yarılıb xövfi-xudadən,
    Cari olub ənhari-lətafət, köpək oğlu!

    Quranda sizin qəlbüvüzi zikr qılıb həq,
    Get, eylə “əlif-lami” qiraət, köpək oğlu!

    Sizdəndir uzaq dəhrdə əlbəttə pəyəmbər,
    Nazil sizə olmuşdu bəraət, köpək oğlu!

    Seyyid cühəla fövcinə bu sözləri yazdı,
    Ta eyləyəsiz haldən ibrət, köpək oğlu!

    Minbəd dəxi tutmayın ol növ ilə işlər –
    Kim düşmən edə tənü şəmatat, köpək oğlu!
    *
    Yoxsa ki, gəlir sizlər üçün həcv dəmadəm,
    Vermə dəxi bu Seyyidə zəhmət, köpək oğlu!

    (bax: Seyyid əzim şirvani)

    qeyd: allah rəhmət eləsin şirvaniyə, bir bu, bir də ki digər bu tip şeiri ilə tam hisslərimi ifadə edir.
    8. basliqda seir desede inanmiramki burda qezel yazmaqimiza maneə olsun, demeli bir dostum var abu nu qutarib gijdilleydide. oturmusuq usaqlarnan neyse sohbet dusdu sairlerden, hamimiz high educatedik bir dene bu gijdilleydi. qayitdiki ala o vaxtki sairler kim olublare indiki meyxanacilarin yaninda. ay blya, etimiz tokuldude qaqas diresibki bunlar oturub yaziblar onlar bedaheten deyirler. a kisi deyirik bunlarda ne mena varki ne bedaheten desinler o vaxtkilarin sozunden inci tokulurdu. dostlariminda coxusu muhendisidler seir bilmirler, menimde ezberimde olan 1-2 seir var. qayitdim buna fuzulinin soz qezelinden 2 misra ouxudumki, bunu mene izah ele

    Artıran soz qedrini sidq ile, qedrin artırar,
    Kim ne miqdar olsa, ehlin eyler ol miqdar soz.


    ve bu misradan sonra qaqas got olmusdu -*, dedim ele meyxana denen bizi dusundursun,
    (bax: bunnan san sen?)
    (bax: gel qabaqa ver dala. hele maladoysan bala?)

    dedim get osturda qardassimsan, ama eve gelen kimide ilk is butun qezeli ezberlemek oldu.

    Xəlqə ağzın sirrini hər dəm qılır izhar söz,
    Bu nə sirdir kim, olur hər ləhzə yoxdan var söz.

    Artıran söz qədrini sidq ilə, qədrin artırar,
    Kim nə miqdar olsa, əhlin eylər ol miqdar söz.

    Ver sözə ehya ki, tutduqca səni xabi-əcəl,
    Edə hər saət səni ol uyqudan bidar söz.

    Bir nigari-ənbərinxətdir könüllər almağa,
    Gostərər hər dəm niqabi-qeybdən rüxsar söz.

    Xazini-gəncineyi-əsrardır hər dəm çəkər
    Rişteyi-izharə min-min gövhəri-əsrar söz.

    Olmayan qəvvasi-bəhri-mərifət arif deyil,
    Kim sədəf tərkibi-təndir, lölöi-şəhvar-söz.

    Gər çox istərsən, Füzuli, izzətin, az et sözü
    Kim, çox olmaqdan qılıbdır çox əzizi xar söz.
    9. (bax: məni qucaqla)

    içəri gir.
    qapını ört.
    işıqları yandır.
    məni qucaqla.

    çölə çıxaq.
    kinoya gedək.
    kinodan çıxaq.
    gəzək.
    sərxoş olum.
    sən olma.
    məni qucaqla.

    səmaya baxaq.
    qaranlıq da olsa,baxarıq.
    dua edərəm,ikimizin yerinə.
    sən etmə.
    məni qucaqla.

    siqaret çəkərik.
    əllərimiz üşüyər.
    mən isidərəm.
    sən məni qucaqla.

    pulumuz qurtarar,yeriyərik.
    qurtarmayan,sonu olmayan bir yol taparıq.
    sonsuz bir mahnı oxuyarıq.
    aşiq olaram.
    sən olma.
    qucaqla məni.

    danışarıq.
    həmişə birbirimizə nələrisə başa salarıq.
    kimləri öpdüyündən danışarsan.
    ağlayaram.
    sən ağlama.
    qucaqla məni.

    dalaşarıq.
    söyüş söyərik.
    qışqırarsan.
    küsərəm.
    sən küsmə.
    qucaqla məni.

    gülərik.
    analarımızın öləcəyini unudarıq.
    analar ölməsin.
    anam ölərsə,qucaqla məni.
    çünki bilirsən,
    bəzən analar ölür..analar öləndə uşaqlar həmişə kədərli,məyus baxır..həmişə yorğun baxır..həmişə yıxılacaqmış kimi baxır.
    və mənim kürəyimi söykəyə biləcəyim bir divarım yoxdur.
    kölgəsində dincələcəyim bir çiynim də yoxdur.

    qorxuram.
    məni qucaqla.

    canım ağrıyanda
    əllərim titrəyəndə,
    ən çox göy gurlayanda,
    yağış yağanda,
    və hər dəfə günəş çıxanda,
    bir quş uçanda,
    dənizlər dalğalananda,
    ən çox ulduzların altında,
    bu xarabanın dörd bir yanında,
    nəfəs aldıqca...
    qucaqla məni.
    10. Seyyid Əzim Şirvani : Öküz oğlu

    Yar kəlləni âşura günü yar, öküz oğlu,
    Zəncir ilə idrakını da sar, öküz oğlu.
    Hər millət əgər elm ilə uğraşsa da,sən get,
    “Şaxsey” bağırıb böyləcə çək car öküz oğlu.

    Qoy molla cebin dolduraraq rövzə bağırsın,
    Döy kəllənə sən ağlada zar-zar öküz oğlu.
    Sındır qələmi, yax kitabı, ağlını susdur,
    Çün böylə buyurmuşdur imamlar öküzoğlu.

    Daim Ömərə lənət oxursun gecə-gündüz,
    islam kitabında beləmi var öküz oğlu?
    Quranı açıb bir kərə əsla oxumazsan,
    Bax gör necə qırmışdıda əfsâr öküz oğlu!

    Ol başla düşünmək gərəkirkən nədən öylə,
    Qan içrə batıb gör necə barbar öküz oğlu.
    Şah ismayıla min kərə lənət ola çünkü,
    Həm dinimizi eylədidə xar öküz oğlu.

    Ol zâtı qırıq ismayılın bidətidir bu,
    Olsun Səfəvilər soyuna ar öküz oğlu"
1 2 3 4 » 12


sən də yaz!