arif buzovnalı



facebook twitter əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. şair, qəzəlxan
    2. Sənsizliyə tab eyləyə bilsəydi bu könlüm

    Məcnun kimi gündüz-gecə çöllərdə gəzərdim,

    Məcnun kimi çöllərdə gəzərdim və dözərdim.



    Qəlbimdə əgər bilsə idim vəslə güman var,

    Köksümdəki hər bir ucalan dağı çapardım,

    Köksümdəki hər dağı çapardım və tapardım.



    Olsaydı əgər mümkün o dünyaya gedəndə

    Bir dəfə səni görməyimi arzu edərdim,

    Bir dəfə səni arzu edərdim və gedərdim.



    Getdin, nədi sevda qəminin zilləti bildim,

    Gəlsəydin əgər sevgidəki zövqü bilərdim,

    Gəlsəydin əgər zövqü bilərdim və ölərdim.



    Bəxt ulduzumu olsa idi görməyə imkan,

    Zülmətlər içindən özümə bir yol açardım,

    Zülmətlər içindən yol açardım və qaçardım
    3. gözəl qəzəlxan, şair və yazar.

    qəzəllərində dini motivlər, dindən çıxarış edib özünükiləşdirə bildiyi çoxlu metaforaya rast gəlmək olar. dindən kilmometrlərlə uzaq biri kimi Bu mənim üçün problem deyil,çünkü gözəl təsvirdir və ya heca, söz, cümlə bacarığından idealogiyasına dair də olsa əla istifadə edir. #133310 saylı entryimi bu başlığa da aid edirəm və arif buzovnalının bir neçə marağlı qəzəlini paylaşmaq istəyirəm.

    Sənə təslim elədim nəfsimi, iman yerinə…
    Sənə təslim elədim nəfsimi, iman yerinə,

    Sənin eşqindir vücudumda axır, qan yerinə.



    Qədəmin dəydiyi torpağı yığıb saxlamışam

    Çəkirəm nuri gedən gözlərə, dərman yerinə.



    Mən sənin eşqivə adəmliyi tərk eyləmişəm,

    Nola bir kimsə məni qoymasa insan yerinə?



    istəsən çəkmək əgər rəsmə bu dünya şəklin,

    Çək mənim gözlərimin əksini ümman yerinə.



    Yazmışam kipriyinə namə, cavab gözləyirəm

    Bağrımın başını qeyd etmişəm ünvan yerinə.



    Çək qılınc qaşları, çatdır sona eşqin həccin,

    Sənə qurbandı bu can, kəs məni qurban yerinə.



    Nalə-fəryad ilə yar insafa gəlməz, Arif

    Dilkeş üstündə elə zümzümə, əfqan yerinə.




    ------------------------------------------------------------------------------------------------------
    Vardırsa, sevirsən

    Könlündə vüsal nəğməsi vardırsa, sevirsən,

    Sevda dolu qəlbin səsi vardırsa, sevirsən.



    Yox qorxusu yaş ötsə, xəzan tutsa vücudun,

    Ruhunda bahar müjdəsi vardırsa, sevirsən.



    Eşq içrə təlatümlə coşan qəlbinə hər dəm,

    Sevdalıların qibtəsi vardırsa, sevirsən.



    istəklini əks etdirəcək güzgüdü qəlbin,

    Tənha ürəyin bir kəsi vardırsa, sevirsən.



    Cəhd eylə məramındakı könlün deyən olsun,

    Nitqində vəfa kəlməsi vardırsa, sevirsən.



    Həsrətlə baxan gözlərinin səcdə zamanı,

    Yarın qaşı tək qibləsi vardırsa, sevirsən.



    Eşq içrə sevinc umma səadət günəşindən,

    Üstündə qəmin kölgəsi vardırsa, sevirsən.



    Zil pərdədə Şəhnazına aldanma vüsalın,

    Dilkəşdə vüsal pərdəsi vardırsa, sevirsən.



    Arif, əsl aşiqdə deyirlər, ağıl olmaz,

    Səndə dəlilik rütbəsi vardırsa, sevirsən.
    ----------------------------------------------------------------------------------------


    Fələk yelə verdi insan karvanın,
    Hərəsin bir yana çəkib apardı.
    Bir ömür rəngbərəng bəzədi onu,
    Sonda ağ əskiyə büküb apardı.

    Hər insan yaşadı ölüm anını,
    Qəflətən Əzrail kəsdi yanını,
    Kiminin yuxuda aldı canını,
    Kiminin qanını töküb apardı.

    Dünya Tanrılığa cəhd eləyənin,
    Halal deyə-deyə haram yeyənin,
    Sinəsinə döyüb “mən-mən” deyənin,
    Cəmdəyin torpaga əkib apardı.

    Allah hikmətinə kor baxanların,
    Xalqın sətvətinə xor baxanların,
    Haqqa gözlərində tor baxanların,
    Fələk torbasını tikib apardı.

    Arif, sən də öldün, başladı adət,
    Bir az qurdalanıb getdi cəmaət,
    Bircə çadır qaldı yasdan əlamət,
    Onu da sahibi söküb apardı.


    ---------------------------------------------------------------------------------------------


    Bir nəfəstək səni çəkdim sinəmə,
    Bir nəfəs ömrü qədərmiş bu vüsal.
    O nəfəs bir də düşərdi əlimə,
    Məni sağ qoymağa tapmazdı macal.

    Necə "sənsiz" sözü sənsizlik üçün,
    Ötürüm qafiyədən qafiyəyə?
    Necə mən sənli dünən ilə bu gün,
    Anladım ki, sözə sənsizdi niyə?

    Yaxın etmiş mənə öz çərçivəsin,
    Sənin arxanca açılmış qapılar...
    Geriyə dönməyə varsa həvəsin
    Sənə də çərçivədə yer tapılar...

    Səni də bağlayıb öz zəncirinə,
    Çalışır baş ki, ayaq getsin evə.
    Baş-ayaq düşdü məsəl öz yerinə,
    Bu dəfə öldü ərəb, qaldı dəvə...

    bir neçə marağlı yazısı da var idi, heyf tapa bilmədim.