5 yazar 3 başlıq və 10 entry
yenilə | gündəm | top

1 2

sözaltı fiction : james bond 2 yazarların hal hazırda dinlədikləri musiqilər 12 xoxan həcc ziyarəti gündəlik həyata dair teoremlər 3 messidən nifrət etmə səbəbləri 6 azərbaycanın şəriət dövləti olması 2 azercell skt t1 sadə ol sadə yaşa həyatını tənha vur başa 2 azərbaycan andları 9 radio cafe 2 türkiyə 2 david august hannibal rising riyakarlıq sinəsi tüklü şair 3 planet earth 2 2 erməni l'humanite 2 anar heybətov 2 los pollos hermanos 2 adtapabilmedim çili evlənməmiş qızın qaş və bığları 5 qonkur mükafatı ictimai qınaq femina mükafatı gecə özünü bərbad hiss etmək 2 emma roberts 2 faksimil infarkt 2 douglas adams real madrid zümrüd qasımova opalizm sakit məmmədov timidus 2 yalnızlığın ən çox anlaşıldığı anlar 2 xaricdə təhsil üçün təqaüd proqramları 4 kadın xeylağı kitab ətri kənan qasımlı yazarların bədənlərində görmək istədikləri tattoolar 2 ororo.tv 2 gigolo-escort.co.uk speaky.com reservoir dogs the godfather country music ruhi su ən şit zarafat villi melnikov sumqayıtın muxtar respublika olub amerikaya birləşməsi freiheit, brüderlichkeit, arbeit mustafa sübhi aziz nesin bijan cəzani petra herrera monika ertl entryniz bir oxuyucu tərəfindən bəyənilib 2 brigitte mohnhaupt 2 feliks dzerjinski öldükdən sonra orqan bağışlamaq if day məktəbin sadistik inşa mövzuları dinə inanmasan da hörmət etməlisən məcburiyyəti vaşo








to the wonder



facebook twitter əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. Terrence Malickin 2012-ci ildə çəkdiyi və mənim keçən gecə baxdığım film. Bəlkə də bu film üçün düşünülmüş ən ideal addır.Film doğrudan çox darıxdırıcıdır, çox uzundur, insan bəzən bu sonsuzluqdan qurtulmaq istəyir, pauza verib düşünmək istəyir. Amma nə düşünmək? Film anlamsızdır. Rejissor bir kişi və bir qadından, kəsik montaj, mükəmməl və dinamik kadrlardan, səssizlik və fondan hərdənbir eşidilən poetik cümlələrdən başqa tamaşaçıya heç nə təqdim etmir. iki seçim qoyur. Çox sadə iki seçim: ya sona qədər izlə, ya da izləmə. Və sən izləyirsən. Bəlkə də rejissorun adından xoflandığın, bəlkə də bu seçimə gəlməzdən öncə sərf etdiyin vaxta heyfin gəldiyi üçün. Filmdəki sükut pozulmur. Filmin pik nöqtəsi yoxdur. Filmdə gözlədiyin, axtardığın heç nə yoxdur. Film bitir. Sən peşmansan. Söyürsən Malikini bu axmaq filmə, ona sərf etdiyin 2 saata görə. Sən bu düşüncədə bəlkə də ömrünün sonuna qədər qalacaqsan. Daha onun filmlərinə baxmayacaqsan, adı gələndə izlədiyin sonuncu filmini “zibil” adlandıracaqsan. Amma heç düşünmüsən? 40 illik rejissorluğa 5 film sığdıran, hər filminin üzərində zərgər dəqiqliyi ilə işləyən, mükəmməllik anlayışına ən çox yaxınlaşanlardan biri olan bir rejissor necə bu qədər “zibil” film çəkə bilər? Düşünmüsən ki, istəklərindən aşağı gördüyün film, bəlkə də istəkləri üstələyir? Rejissor bizi “Möcüzəyə” yaxınlaşdırır bu filmi ilə. Sadəcə bəzilərimiz bunu görməyə hazır deyil.
    Malikinin film fəlsəfəsinin başında duran anlayışlardan biri – “Tanrının siması, bizdən üz çevirəndə və əlimizdən nəsə alanda görünür”. Möcüzəyə yanaşmaq da bundan doğur.

    --spoiler--

    insan darıxır... Seçim qarşısında qalır. Bir qadın (Olqa Kurilenko) və onun kiçik qızı var. Bir kişi var (Ben Afflek). Qadını sevir, qızını sevir. Hər şey əladır. Film bitə bilər. Amma darıxmaq da var filmdə. insanın Tanrı ilə mübarizəsi var. Və bu heç də təkcə müqəddəs ata obrazında təsvir olunmur. Qəhrəmanların hər biri çox tənhadır. Çox qərarsızdır. Çox yorğundur. Və onların hər biri möcüzə gözləyir. Hətta tələb edir. Onlar ilk baxışdan axmaq kimi görünə bilərlər.

    --spoiler--
    Və tamaşaçı da bu axmaq obrazların nə istədiyini tapmaq istəyir film boyu. Bu isə rejissorun ideyasına aid ola bilməz. Onun qəhrəmanları həqiqəti, sevgini dərk etmiş insanlardır. Və indi bu həqiqətdə, sevgidə darıxırlar. Çünki xoşbəxt deyillər. Volfqanq Göteyə görə, “Xoşbəxt insan möcüzəyə inanmır”.
    “Möcüzəyə” filminin traktovkası da bu fikir üzərində qurulub.


    --sitat--

    “Bir çox filmlər bizi kiçildir. Onlar bizə ilham verir, hisslərimizi döyəcləyir, kəskin hisslərlə bizi sınağa çəkir, həyatın dəyərini azaldır. Bəzi filmlər insanda həyat təcrübəsinə təəccüb hissi oyadırlar və mən hesab edirəm ki, belə filmlər bir növ duadır. Kiməsə və ya nəyəsə ünvanlanmış dua yox, hər şey və hər kəs haqqında olan dua. Mən inanıram ki, nə isə diləyən duanın heç bir mənası yoxdur. Nə olacaqsa, olacaq. Mən dənizin sahilində və ya ağacın altında dayanarkən, gül iyləyərkən, kimisə sevərkən, ya da nə isə yaxşı bir şey edərkən edilən duaya dəyər verirəm. Bu dualar mövcudluğa dəyər verir və onu mənasız təkrarçılıqdan azad edir.”

    --sitat--