sevmək


facebook twitter əjdaha lazımdı   googllalink

    1.
    2. xoşdur..bize xoş gelen şeylerin toplusudur eslinde..eşyaların, insanların hadiselerin ve xatirelerin herekete dönmüş halı kimi..sevmek eslinde bizim qarşı terefde (bu her ne olursa olsun) görüb beyendiyimiz bir şey deyil, buna eşq de daxil..sevmek bizim şüuraltımızda toplanmış bütün o yaşanmışlıqların sevginin yöneldiyi varlıqda yeniden keşvidir..bunu en aydın şekilde sevilen varlıq insan olanda izah etmek olar yeqin ki..birini sevirik çünki onda maraq dairemize ve ya hislerimize ve ya çatmaq istediyimiz meqsedlere veya bunların hamısına, qısacası öz kimyamıza aid ne ise tapmış oluruq..ya da sadece bele zenn edirik..freud bu nöqtede bir yere qeder haqlı idi mence: qızların atalarına böyük bir sevgi beslemesi..münasibete başladığım ilk qarşı cins nümayendesine aylar sonra "babam kokuyorsun" demişdim..halbuki bunu aniden ve aylar sonra demişdim. en başlarda ayrılmaq isteyib ayrıla bilmemişdim ondan..belke de meni onun yanında tutan şey atamın qoxusu idi sadece..ve o qoxuyla canlanan xoş duyğular, o xoş duyğuların qarşı terefle eynileşmesi ve duyğulara sevgi olaraq ötürülmesi...
    yeni demem o ki canlar sevdiyimiz her şey eslinde topladığımız ve beyendiyimiz melumatlardan/hislerden ve şüuraltımızın eynileşdirdiyi şeylerden başqası deyil..sevdiyimiz her şey eslinde daxilimizde mövcuddur, sadece onu başqa halda maddileşmiş bir varlıq olaraq gördüyümüz zaman sevdik zenn edirik...
    3. sadəcə insanlar arasında olabiləcək bir şey kimi bilinib, bu qədər alçaldılmamalı olan bir şeydir. ilk ağla gələn bir insanı sevmək olduğu üçün deyirəm. amma sevmək, sadəcə birini sevmək deyil. böcəyi sevmək, bitkini sevmək, ağacı sevmək, havanı sevmək, suyu sevmək, torpağı sevmək. bunlara qarşı sevgi daha saf olandır. nəyin ki, insana qarşı olanı. insana qarşı olan sevginin də özündə səmimiyyətsizlik var. biz birini sevirik çünki, o bizimlə olanda, bizim yanımızda olanda xoşbəxt oluruq. burda isə saf sevgidən, sevməkdən söhbət belə gedə bilməz. yəni, biz yenədə özümüzü düşünürük. özüdə təbiəti sevmək durmuşkən, bir homo sapiensi* sevmək nədir?!
    slavoj zizek'in "zizek!" filminə baxın. elə film başlayan kimi bu sevmək "feili" haqda azda olsa fikirləşdikləriniz dəyişəcək.
    lev tolstoy nihilizmin atası turgenyev haqda: "o sevmir, sevməyi sevir"
    4. ilk dəfə 24 yaşımda sevmişəm. O vaxta qədər də təcrübəm olmuşdu. Kiçik və saf təcrübələr. nəysə, bir gün konsertdəyəm. Bir çoxunda olduğum kimi yenə təkəm. Bir black metal konsertində, tam ortalarda bir yerdə. Hamı vəhşi kimidir, sözün əsl mənasında. içlərində nə var qusurlar bura. Headbanglar, devil horns’lar. Bir qız ilə sevişərkən orqazmdan aldığım həzzdən daha çoxunu alıram metaldan. Bütün bunların arasında bir qız gözümə sataşdı. O da mənim kimi, sakitcə dayanıb, qulaq asırdı. əlimi çiyninə vurdum. Çevrildi arxaya. Necədə gözəl idi. əlimlə salamladım. O da salamladı. Dedi nə istəyirsən? Dedim ki, heçnə. Sadəcə çağırdım. O da biraz baxdı və dedi ki, axmaqsan. Məndə ona axmaq dedim. dedim, bu konsertə gəlib, schubert’ə qulaq asarmış kimi dayana bilməzsən. Dedi ki, sən də dayanmışdın axı ağıllı. Soruşdum ki, sən mənə baxırdın? Sualıma cavab vermədi. dedi ki, gəl çıxaq. Mən də ən sevdiyim qruplardan birinin konsertini yarıda qoyub, çıxmalı oldum. 5 il keçib üstündən. Və indi fikirləşirəm ki, yaxşı ki, çıxmışam o konsertdən. Və Yaxşı ki, o gecə prezervativi var idi. Və yaxşı ki, hələ də birliktəyəm.


sən də yaz!