aqşin evren



facebook twitter əjdaha lazımdı   izləmə   lələ   mən   googllalink

    1. aşağıdakı şeirin müәllifi olan gәnc şairdir.


    Şeytanın qəddar hökmünə
    Dağılmayan sədd çəkməyi,
    Xoşbəxtlikdən məhrum olub
    Gecə-gündüz dərd çəkməyi
    öyrəndikcə qocalıram.
    Ürəyimə qıfıllanmış
    məhəbbət əzablarını,
    Hər sətiri ümman olan
    "həqiqət kitabları"nı
    öyrəndikcə qocalıram.
    Yerə çökdükcə dizlərim
    Haqqa ümid bağlamağı,
    Uşaqlığın həsrətindən
    Körpə kimi ağlamağı
    öyrəndikcə qocalıram.
    Müdrikləşmiş dərviş kimi
    ağ sükutda karlaşmağı,
    Nəqş vuran nəqqaş kimi
    ustalaşıb korlaşmağı
    öyrəndikcə qocalıram.
    Elm,ağıl,idrakımla
    zirvələrə ucalmağı,
    Qartlaşmır tər yarpaq kimi
    Cavan ikən qocalmağı
    öyrəndikcə qocalıram.
    Min dondan min dona girən
    mələk cildli şeytanları,
    Dilində yalan bəsləyən
    ikiüzlü insanları
    öyrəndikcə qocalıram
    Xəyanətə uğradıqca
    fitrən, ruhən ölməyi də,
    Saxtakarın fitnəsinə
    rişxənd ilə gülməyi də
    öyrəndikcə qocalıram
    Bəsirət bəbəklərimlə
    gələcəyi görməyi də,
    Ustad, dahi bənnalar tək
    üçlü məbəd hörməyi də
    öyrəndikcə qocalıram
    Çirkə batmış murdarların
    xislətindən iyrənməyi,
    Tanıdığım hər insandan
    bir kəramət öyrənməyi
    öyrəndikcə qocalıram.
    2. gənc şairin "danışır yer kürəsi"şeiri

    plastik maniken “gucci” markalı sehirli xalata bürünüb
    vitrin önündə vibrasiya rejiminə keçid alıb
    somalinin kibrit körpəsi;
    iri gözləri dizlərinin gözləri kimi sürünür əba boyunca
    istəkləri banan qabığında sürüşüb çırpılır
    bəşəriyyətin üzünə:
    “iyo kiyo baba,
    mənə marsdan bir velosiped
    bir də “insanlıq” gətirərsən…”
    dünyanın qəfəs olduğunu
    qlobusu hörmüş meridian və paralellər daha aydın göstərir,
    ekvator mavi şalvarı saxlayan kəmərdir,
    yer kürəsi, “asta dövr et, kəmər düşər belindən”
    qanlı köynəyin kimi
    şalvarın da çıxar əynindən
    rüsvay olarsan…
    günəş yer orbitini çeynədikcə
    nəfəsi iylənir,
    qüvvəyə minərək insanları minib-çapan proqnoz;
    “dünyamızı məhv edir atmosferə buraxılan qazlar”
    halbuki, eramızdan əvvəl
    qazlar romanı xilas etmişdi.
    o vaxt dünya yaşıl idi…
    və bəlkə də,
    mars şokaladının şirinliyi idi
    acı dünyamızdan qopub
    marsda həyat axtarmağımızın səbəbi.
    salamon məbədi domino daşları tək uçulanda
    minarələr kökəlib buludlara sancılanda
    muzdlu rahibələrin bakirəliyi açılanda
    səma asteroidini göndərib pıçıldadı:
    “başına daş düşsün,
    cənab yer kürəsi.
    dünya ağzına su alıb oturduqca
    afrikada susuzluq hökm sürür
    işıqforun yaşılını gözləmədən
    deyirlər günəş doğacaq;
    hamı qəribə bir təlaşda,
    hamı palata önündə gözləmədə
    həkimin son sözü isə artıq bəllidir:
    “rüşeym tələf oldu”
    artıq “azadlıq” heykəli də
    əlini göyə qaldırıb təslim olub,
    “atəş açmayın, mən silahsızam” deyərcəsinə
    bu dünyada qanun
    “qan” və “un” sintezinin xəmirindən bişirilən acı çörək,
    hakimiyyətin mənsəbi xalqdır;
    konstitusiyada maddələr ruhdan əzəl…
    astronomiyanın astarında tikişlər dinsizdir,
    nostradamus sehirli xalçada namaz qıldıqca
    atom sədaları körpə qığıltısını pulsuz aldıqca
    fukuşima kükürd tüpürəcək dünyaya
    günəş ölkəsindən…
    qalaktikada ən böyük ulduz hollywoodadır,
    “ədalət” adlı planet axtaran kosmik gəmimiz
    aysberqə doğru inamla irləliyir,
    hər kəs sükudadır
    vatikan susur
    unicef də susur…
    uçuruma gedirik
    radiodalğalar qayalara dəyib xışıldayır:
    “danışır yer kürəsi,
    danışır yer kürəsi;
    sükanı belə saxlayın!”
    3. Yazılarını şeirlərindən daha çox bəyənirəm
    4. duyğuların fövqünə qalxaq adlı şeirin müəllifi.

    küçəni yalayır Yanvar küləyi
    üşüsən özünü bürü telinə
    nəbzini dondursa qar dənələri
    əlimi əlcək tək geyin əlinə.

    göyə qırmanc vurur gümüş şimşəklər
    zülmətə sığınıb buz tutmuş Günəş
    sənə boz səmanı rəva görmərəm
    çəkinmə əzizim, qəlbimdə əyləş.

    sənli xatirələr uzanıb gedib
    saçım tək kök salıb başımda mənim
    qoy kəllə sümüyüm tabutun olar
    onsuz da çıxmırsan başımdan mənim.

    yığaraq havadan qar zərrələrin
    sənə bəyaz qardan gəlinlik hörüm
    beləcə, ömür-gün yoldaşı olaq
    razıyam yolunda daş olsun ömrüm.

    əvvəl ürəyimə yatmışdın, xanım,
    indi yatağımda sol yanımda yat.
    girsin aramıza gülüzlü körpə
    o, səni oyatsın, sən məni oyat.
    5. Aqşin Evrən: Unutmağın resepti
    Hərdən onun toxunduğu yerlər qopar bədənindən
    hissə-hissə yoxa çıxarsan hərdən
    Hərdən “qayıt, ölürəm” kimi oxunar
    ona yazdığın bircə “Salam. Necəsən?”
    Sıxılarsan...
    Bilməzsən hara qoyasan bu nəhəng ayrılığı
    Görərsən saçların onun çiyni üçün darıxır
    Ayrılıq sevgiyə yox, ölümə daxildi, qızım...
    Bunu da öyrənmişdin uşaqlıq paltarından
    Gör ayrılığın üstündən neçə payız keçib e,
    onun qoxusu hələ də çəkilmir paltarından
    Hərdən ovulub gedərsən...
    Burnunun ucu göynəyər tanış qoxudan ötrü
    Yağış yağar, görərsən ki,
    altında bir boş yer qalıb əlindəki çətirin
    Hərdən boynunu üşüdər onun aldığı şərf də
    barmaqların əllərindən sırsıra tək sallanar.
    Boş küçədə öskürər xatirələr astaca
    Cədvəllərdə yazılar: “mənfi sənsiz dərəcə”
    Hərdən heç nə dəyişməz...
    Bir görüş yeri boyda boşluq qalar içində
    Hərdən büdrəyərsən... yıxılarsan
    xatirələrin yanından keçəndə..
    6. 25 May - Son zəng şeiri

    *

    Zəng vuruldu: 5 dəqiqəlik tənəffüs

    Biz əlifbanı sevgi məktubu yazmaqçün öyrənmişdik
    Bunu 3-cü sinifdə oxuyarkən anladım.
    Dəftərimdən qopardığım vərəqə iki söz yazmışdım:
    “sənin adın+mənim adım”.

    Rəsm dərsində ürək şəkli çəkirdik bayraqla gerb əvəzinə
    Ürəyimiz sümük beşiyində yenicə gülürdü onda
    Onda hələ öyrənməmişdik rəqəmlərin əskinas olduğunu
    Onda bilmirdik ki,
    dördbucaq çəkə bilməyən dostumuz dörd divara düşəcək
    Bilmirdik, “ampermetr”dən 5 alan qız cərəyandan öləcək
    Bilmirdik ki, hər şey boş çoxluqdur,
    Bu yaddaş kitabçasında adam öz əllərini unudur
    Yaxın otur,
    bir az etiraf edəcəm, yaxın otur, əziz müəlliməm.

    Azərbaycan dili dərsində “unutmaq” felini
    şəxsə və kəmiyyətə görə dəyişirdik.
    Və mən həmişə 1-ci şəxsin təkində yalan danışırdım.
    Çünki mən unutmamışdım...

    Biologiya bizdən gizlətmişdi ki,
    gözlərin 2 funksiyası var:
    ağlamaq və danışmaq
    Əslində, ürəyin dili imiş baxışlar

    Onda Tarix Turqut Özal deyildi, Corc Buş deyildi
    Onda hələ əkiz qüllələr başını aşağı salmamışdı,
    Onda əkiz qüllələrin başı göyə dəyirdi

    Fizika çin işgəncəsi idi
    Bircə “Ümumdünya cazibə qanunu”nu
    səni qucaqlayarkən başa düşdüm
    Nyutonun başına alma düşməmişdən qabaq
    sən mənim ürəyimə düşmüşdün...
    Bu, ilahi cəzbetmə idi.

    Qlobusu qucaqlayan paralellər tək
    səni qucaqlamışdı bu qollar
    Onda bilmirdim ki,
    Yerin nüvə qatından başqa nüvə silahı silahı da var.

    Əziz müəlliməm,
    indi Həyat fənnindən kəsr imtahanına gəlmişəm,
    Dəftərimi yoxlayın, davranışıma qiymət verin,
    istəyirsiz valideynimi çağırıb iclasda şikayətlənin.
    Amma xahiş edirəm, məndən “sevməy”i soruşmayın.
    Çünki “sevmək” yadımdan çıxıb evdə qalıb.


sən də yaz!