insanlar



facebook twitter əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. Dayanmadan bir-birləri üçün həyatı çətinləşdirən varlıqlar. Əslində yaşamaq o qədər sadə və bəsit bir şeydi ki, bunu ən çox tək yaşamağa başlayanda anlamışam, evdən çölə çıxmayıb, hətta heç kimlə danışmadığım amma yenə də özümü yaxşı hiss etdiyim günlər olub və günün sonunda biri bir mesajı ya da zəngiylə kefimi pozub, boşuna huzursuzluq verəndə bunu daha yaxşı başa düşmüşəm. Bəlkə başqa insanlar üçün bu belə deyil, insanlar çoxu bir-birindən dayanmadan nəsə gözləyirlər çünki çoxunun "böyük" arzuları var, o maşın, o ev, o macbook və ya ailə qurub, 2-3 nəfər də özlərinə oxşayan kimlərisə dünyaya gətirmək istəyirlər, onlara da gələcək təmin etməlidirlər, bunları hardasa tək başlarına etməkləri çətindi, ən azından daim evdə olacaq o partnyora ehtiyacları var. insanın arzuları o qədər sonsuzdu ki, mən əslində bu mövzuda çox insandan daha şanslıyam amma bəzən çox bəsit bir şey istəyəndə özümdən bezirəm, görürəm ki, onu əldə edən andan bir neçə dəqiqə, bəli dəqiqə sonra dəyərsizləşir, bir müddət sonra başqa bir şey istəyirəm amma getdikcə istəklərimi minimuma çatdırmışam. insanlarla münasibətim mənfəət çərçivəsinə girməsini istəmirəm, onu deməyə çalışıram. insanlar arzularının əsiri olub ətrafında çox adam saxlayır, sabah iş tapmaqda, ev almaqda və.s kimsə onlara kömək etsin istəyirlər. Ya da daim səndən nəsə gözləyirlər. bir yerdən sonra başa düşürsən ki, yarış atına çevrilirsən, təsəvvür elə 50 illik ömrünü kimlərəsə yaranmaq üçün keçirirsən, çoxumuz eləyik, ananıza, atanıza, nəbilim xoşunuza gələn qarşı cinsə, lap həmcinsə *, sosial şəbəkələrdəki followerlərinə belə yaranmağa çalışan adamlar var. Heyvan kimi istehlak eliyirik hər şeyi, daha çox istəyirik getdikcə, bu yarış mənim ürəyimi bulandırır hər gün bir az daha. Bir də ölüm deyə bir şey var, axır vaxtlar ölüm deyəndə içimi bir xoşbəxtlik bürüyür anlayamazsınız. Bütün bu iyrənc yarışlardan qurtuluş, hər şeyi sıfırlayacaq bir şey, nəbilim hər zaman orda duran istifadə edəbiləcəyimiz bir şey və bir amerikan yazıçısının dediyi kimi -* elə bir şey ki, peşman olmaq ehtimalın yoxdu. Yəqin ki bu entry-i tək yaşamağa başlamağımın bir ilində və də deyəsən son həftələrində yazmağım təsadüf deyil çünki çöldəki həyat, başqa insanlarla birlikdə yaşamaq məni qorxudur, sözlük.
    2. Uzun zamandır ki ciddiyə almadığım varlıqlar. Özüm də daxiləm sıralarına.. Get gedə mənəvi cəhətdən çirkinləşən, insan olduqlarını unudan, hətta insanlıqdan çıxan və bununla da fəxr etməklə nəinki bir birinin, hətta tanrının belə gözündən düşən canlılardır. Bel bağlamaq məsləhət deyil.
    3. Demeli son zamanlar insanlarda bele bir seyin ferqine varmisam. Hansisa meshur ya da intellektual insanlarla ozlerini reklam edirler. Reklam yox daha dogrusu ozlerini gostermekmi deyim, insanlarin gozune soxurlar ki, baxin da gor kimletle oturub dururam men. En yaxin refiqem bele olub ya men gec tanimisam ya da gec boyumusem. Bu cehennem qarsilarindaki insanlara coxlu kitab oxumalarina, film izlemelerine ya dunyagoruslerine gore deyer verirler. Kecenlerde hemin yaxin refiqemle uzun muddet gormediyim dostumla goruse getmisdim. Biraz oturandan sonra mene dediki sen bunlarla nece oturursan, cox ergendiler. Arxada da filankesler oturub, indi deyecekler ergenlerle oturub dururki bu. Men gedim sonra sen mene qosularsan. Amma o derk etmir ki, onlar ergen ola bilerler (ki mene gore bu bele deyil) amma men onlarin yaninda daha rahatam, daha semimiyem. Onlara güvenirem, en esas inaniram. Niye insanlar bu qeder sünilesibler? Bele insanlarin heqiqeten eqo kompleksleri var. Ancaq isleri gucleri oturduqlari durduqlari adamlarla fexr etmekdi. Arsiz-arsiz bilirsen, baby o filankesi hami çox isteyire. O filankesin kruqu filankeslerdi" demekleri var. Nece iyrenirem ala bunlardan. Indi bilmirem men bu yaxin refiqemi uzaqlasirim, yoxsa oturum boyumesini gozleyim ya basa salimki insanlara bu kualifikasiyalarina gore deyer vermek lazim deyil.? . Cidden artiq iyrenmisem
    4. kamillik yolunda olmayanları dözülməz olur
    5. deyirəm hamısını topluyub işiddə cihada aparasan.
    6. Hər daim içlərində intiqam hissi olan varlıqlar.Biri pislik etdi intiqam.ölüb gedib eybi yox davamçısından alaram.Həmişə belə olub pisin heyfin yaxşıdan aldılar güclünün heyfin zəifdən aldılar heç vaxt içlərindəki kin soyumadı heç vaxt bağışlama hissinə sahib olmadılar.Dünyadan çürümüş bədənləri ilə yox olacaqlarını bilə bilə gözləri doymadı.Bir birlərinə daimi yalan satdılar axmaq şəhvət hisslərinə qapıldılar.Bir birilərinin fərqli fikirlərinə hörmət etmədilər və etmirlərdə.bunları edən biz insanlar utanmadan bəbirin sadəcə aclıqdan ölməməkçün üçün ceyranı yeməyinə vəhşilik deyirik.
    7. Mənasız varlıqlar. Yaşamaq səbəblərini bilməyib, bunun üçün ideal bişey axtaraşına çıxırlar həyatlarını maraqlı etsinlər deyə. Qaçmaq istədiyimiz yeganə hiss sıxıntıdır, qalan hisləri, halları biz özümüz yaratmışıq. insana verilən hisslər-hərəkətləri ali və sonradan özümüz yaratdıqlarımıza bölsək. Sevgi, şən olmaq, sevinc və s. ; bunlar sonradan yaranan və sıxıntı, veriləni yerinə yetirmək kimilər isə ali əvvəlcədən olanlardı(ehtimal edirəm). Görəsən sonradan yarananları insan nə səbəbə yaratdı sıxıntıdan yoxsa kiməsə nəyəsə oxşadıb?
    8. ha ha ha
    9. insanların dərdi dünyanın anasının sikilməsi deyil də, niyə o sikir mən sikə bilmirəmdi. bəlkədə hamımız hələki əlimizə güc keçməmiş o qəhbə, şərəfsiz dediyimiz insanlardanıq.


sən də yaz!