kikboks xatirələri



facebook twitter əjdaha lazımdı   izləmə   lələ   mən   googllalink

    1.
    (youtube: )
    və ya
    (youtube: )
    *

    Bir filmə baxdım, boks haqqında. Oğlan yaxşı döyüşürdü, axırı pis oldu. Yadıma öz xatirələrim də düşdü.

    5-ci sinifdən başlayaraq musiqi ilə məşğul olmağa başladım. ibtidai sinifdən başlamışdı, bu həvəs. Özümü pianoda musiqi ifa edərkən düşünürdüm həmişə. Anam dəstək olurdu buna. Atamsa, bilirsən ataları. Sadəcə boş həvəsdən başqa bir şey olmadığını deyirdi. mənfəət götürə biləcəyim hər şeylə məşğul olmağımı istəyirdi. amma mən musiqiçi, piano ifaçısı olmaq istəyirdim. Ondan əvvəl də şahmata həvəsim var idi. bunu atama deyəndə, gülmüşdü. Haqlı idi. çünki, o boş həvəs idi. amma musiqi. Yox bu boş həvəs olmamalıydı.

    Artıq üç il keçmişdi, musiqiyə başlayandan. ilk iki il çox yaxşı idi. həvəsli idim də. Amma son il çox əziyyət çəkdim. Ayaqlarım yerimək istəmirdi, dərsə tərəf. Və bir gün atamla görüşdüm. Demək istəmədiyim səbəblərə görə bir az uzaq idik. Dedi, necədi dərslər, musiqi? Dedim ki, son ildi, həvəs də yox. O da, mən deyirdim sənə boş həvəs olduğunu, dedi. Bu il son ildi, diplomu alım, bitəcək, dedim. Diplomu neynirsən? Burdan çıxandan sonra ilk iş musiqidən çıx, dedi və məni həyəcanlandırdı. Sonra çoxdandır mənə kickboxing’ə yazılmağımı istəyirdi. mən o qədər də elə şeylərə həvəsli biri deyildim. Həmişə fiziki gücdə zəif tərəf olmuşam. Bunlar mənim motivasiyamın düşməsinə də səbəb ola bilərdi, qalxmasına da. Məndə qalxmasına səbəb oldu. Atam üzümə baxıb, dedi ki, “küçədə qabağıva biri çıxsa, piano çalacaqsan?”. bunu eşidəndən sonra edəcəklərimdən tam əmin olmuşdum. Bilirsən də, bir atanın öz oğlunu əsl kişi kimi böyütmə arzusudur bu. Yadıma atamın lap kiçik – 5 yaşımda olarkən ki, məsləhəti də yadıma düşdü. Məni bir otağa çağırdı. Yanına oturtdu:

    - bilirsən, biriylə dava edəndə, nə etməlisən?

    - bilmirəm.

    - bax. Tez qarnına vurub, onu əzişdirməlisən. Gözləmə onu, əvvəl sən vur.

    - böyük olsa?

    - böyük olsa, onda yerdən daş götürüb, ayağına vur və tez qaç(biraz gülümsəyir). Bildin? Nə edəcəksən?

    - ayağına daş vurub qaçacam.

    ilk işim musiqidən çıxıb, kikboksa yazılmağım oldu. həm də bilirsiniz niyə bu qədər həvəsli idim. çünki, məktəbdə uşaqlar var idi ki, onlarla mübarizə aparmaq lazım idi. əzilməkdən yorulmuşdum. hərkəsə yox. sadəcə bir neçəsi var idi ki, əjdaha idilər. xırda zəifliyin varsa adamı yeyirdilər. bir dəfə onlardan birinə cavab qaytara bilmədim. ürəy, cəsarət mövzusunda onsuzda ondan geridə idim, üstəlik fiziki gücüm də az idi. amma bunu dəyişmək əlimdə idi. və ona arxadan da olsa baxıb, “az qalır, qoy məşqə başlayım”, deyə düşündüm o an. artıq qabağıma biri çıxsa piano çalmayacaqdım.

    Kikboks başqa cür idi. burada, musiqidəki kimi o yumşaq səslər, mızıldanmalar yox idi. burada hər şey sərt idi, uşaqlar, müəllim. Sən də sərt olmağa məcbur idin. ilk dəfə nənəmlə getmişdim. müəllimlə zalın önündə dayandıq. nənəmə dedi ki, artıq sizin gəlməyinizə ehtiyac yoxdur, onu 2 aya kişi edəcəm. elə həvəsdənmişdim ki. girdim zala. iki qum torbası. bir turnik. bir brus. 15-dən çox kikboksçu və bir mən.
    artıq bir neçə ay idi məşğul idim. uşaqları da tanıyırdım. bir oğlan var idi. balaca boy, qırmızı saçları var idi. ən çox təcrübəsi olan 2-ci insan idi zalda. 6 il. hörmət eləyirdik. bir dəfə. məşq günü, ayaqlara və qollara ayaqla zərbələr vurmalı idik. məşqçi məni o qırmızı saçlı ilə bir qoydu. mən başladım yavaş. o da yavaş gedirdi. lakin, getdikcə istəmədən sərtləşdi zərbələr. baldırlarıma elə vururdu ki, az qalırdım yerə yıxılam. ayaq üstə dayana bilmirdim. həmçinin qollarıma da pis vururdu. evə gələndə güzgüdə özümə baxdım. qollarım təmiz qan olmuşdu. bütün qan dərinin üzərinə yığılmışdı. ayaqlarımda da vəziyyət eə idi. bu yaralar getmək əvəzinə bir neçə günə qaraldı, daha da pis hala düşdü. amma mən bir növ həzz alırdım bundan. möhkəmləndiyimi bilirdim.

    daha sonra artıq getdikcə dünya kikboksuna da maraq salmışdım. videolara, matçlara baxırdım. oradan bir taktika öyrənmişdim. əvvəlcə sol əlini vururmuşsan kimi önə çıxarıb, sonra kənara – tam soluna aparırsan. qarşındakı zərbə gözləyərkən, əlin sola getdiyini görüb, ora baxır. və sifəti açıq qalır. sən də güclü olan sağ əlinlə, bam!, onu yerə yıxırsan. günün birində, bu məşq gününün döyüş günü olduğunu dedi, müəllim. bu normal idi. hər həftə olurdu. lakin, məni yuxarıda 6 il təcrübəsi olanda da təcrübəli – 14 il bu zalda məşq edən 22 yaşlı biri ilə döyüşə çıxardı. adam gələn il hərbi xidmətə gedirdi, mən isə 8-ci sinifi bitirirdim. çıxdım döyüşə. müəllim baxır. üstünlük əldə edə bilməzdim. normal yumruqlaşma gedirdi. yəni, tək tərəfli. birdən yadıma öyrəndiyim taktika düşdü. gözlərinin içinə baxdım. müəllimin də bizə baxdığını bilirdim. özümü nümayiş etdirmək vaxtı idi. o yumruq atdı. dayandı. mən sol əlimi yuxarıda dediyim kimi etdim və o mənim soluma baxdı. sifəti açıq qalmışdı. var gücümü yığıb, sağ əlimlə ona elə qoydum ki, heç nə olmadı. sadəcə bir-iki dəfə gözlərini tez-tez qırpdı. amma bilirdim ki, pis təsir elədi ona. dedi, nə edirsən? mən də fəxrlə, bu mənim taktikamdı. taktika? elə bunu deyib, mənim elədiyimi təkrarlayaraq, mənə elə vurdu ki, burnumda qıcıqlanma hiss elədim. sonra ikinci yumruğu vuranda, artıq burnumdakı qan, yanımızda döyüşənin üzərinə sıçramışdı. və ayağımın altıda qan olmuşdu. bilirsizdə, qan bir az adrenalin yaradır. məndə də elə olmuşu. bilirdim, qan gəlir amma dayanmırdım. elə atılırdım üstünə. o dayandı, dedi get qanını yu. getdim hamama. bütün sifətim qan idi. mən isə bundan həzz alıram. boks əlcəklərini belə çıxartmadan, əziyyətlə burnumu sildim. güzgüdən onun da gəldiyini gördüm.

    - necəsən? qan dayandı?

    - hə. kikboksa niyə gəlmişəm, bəs?!

    bunu deyəndən sonra o güldü. mən də biraz güldüm. qürur duydum özümlə. artıq möhkəmlənmişdim.
    bir neçə ay da keçmişdi. artıq müəllimin də gözündə yüksəlmişdim. uşaqlar arasında da yaxşı dostlarım var idi. qarşıda yarış var idi. müəllim uşaqlara hamsında soruşdu. bəziləri getmirdi. amma mən mütləq orada olmalıydım. atama dedim. elə sevindi ki, həqiqətən, qürur duyurdu. o hissi heç nəyə dəyişmərəm. məndən çox şey gözləyirdi.

    yarış günü. ailədən heç kimi istəmədim gəlsin. qardaşım idman yarışlarıyla bağlı təcrübələrini deyirdi. görüşdük. çıxanda qardaşıma baxdım. sanki, gözlərim, “ölsəm, bağışla...”*, deyirdi.
    mən, uşaqlar və müəllim. görüşdük, idman kompleksinə getdik. hansı ki, yarış orada keçirləcəkdi. zalın sol tərəfi qaydasız döyüş. ortasında bir rinq, yəni, kikboksinq. sağ tərəfdə də cüdo. elə həyəcanlanmışıq ki. üzərimdə elə bir yük var, çox məsuliyyətli bir şeydi. hansısa idman yarışına çıxanlar biləcək o duyğunu. adlarımızı yazdılar, çəkilərimiz ölçüldü. oturmuşuq gözləyirik. yağış altındakı küçük tək. məşq yoldaşlarımızdan biri, çıxdı. biz rinqin yanında dayanmışıq. 1-ci adamımız – məğlub! komanda da artıq qorxu, həyəcan getdikcə artır. bir az keçdi. bir yerdə otura bilmirik. tez-tez çölə çıxırıq. sonra məşqçi çağırdı. həyəcandan ölürdüm. elə bildim ki, mənəm amma yox. aşağı çəkililərdən biri çıxdı. biz yenə rinqin yanında dayanmışıq. 2-ci adamımız – məğlub! rinqdən düşən kimi, başladı: “gördüz də uşaqlar, hakim cığallıq etdi. çəkim az idi ondan. mən vurdum saymadılar.”. nəysə, sonra o qırmızı saçlı var ha onu çıxardılar. biz yenə də rinqin yanında dayanmışıq. 3-cü adamımız – qalib! nokaut eləmişdi. biraz da biz rahatlamışdıq. sonra bir az keçdi. yarışlara baxırdıq. özüm yadımdan çıxmışdı. birdən başa düşdüm ki, məndə çıxacam. elə bu an məşqçi çağırdı.batırmışdım. dostumun atası, şokalad verdi. yedim. o mənim üçün ən dəyərli insan olmuşdu. bu qədər gözəl şeylər varkən, niyə bir-birimizi incitməliydik? deyə fikirləşirdim uzun və arıq rəqibimə baxaraq. dostuma hüznlə: “döyüşərkən video çək, evdə göstərəcəm” dedim, “yaddam çıxmasın” deyə də vurğuladım. sonra cəsarət topladım, getdim rinqin yanına. dayandım. məşqçi şlemi geyindirdi. kappanı da ağzıma qoydum. əsl döyüşçü idim. çıxdım rinqə. ora bir başqa cürdü. qıraqdan görüldüyündən çox fərqlidir. məşqçi yanımda, hakim çağırmamışdan əvvəl, rəqibimi göstərək, “ye onu, o kimdi, bir ay deyil, başlayıb, əzəcəksən onu!” dedi. təsir eləmişdi. son dəfə baxdım ona. hakim rinqin ortasına çağırdı. bir iki şey dedi. yadımda deyil, həyəcandan. və döyüş başladı. bizimkilər yenə rinqin yanında dayanmışdılar. 4-cü adamımız – məğlub! texniki nokaut. hər şey normal başladı. yaxınlaşdıq, bir iki təpik atdıq bir-birimizə. sonra o mənim düz mədəmə elə təpik vurdu ki, nəfəs ala bilmədim. əminəm ki, bir dəfə də olsun belə olmusunuz. bax məndə də elə oldu. hakim döyüşü dayandırdı. 10-a qədər saymağa başladı. 1, 2, 3, 4, 5, 6... bu an məşqçinin dediklərini eşitdim. qışqırırdı: “saxla! saxla!” o an beynim mənə kiçik oyun oynayıb, öz xeyrinə, mənfəətinə uyğun qavamışdı o sözü. mən o sözü, döyüşü saxla mənasında deyildiyini sanırdım. halbuki, məşqçi mənə hakimin saymağını saxlamağımı deyirdi. ...7, 8, 9, 10... texniki nokaut! texniki nokaut! hakim qolları ilə x işarəsi göstərib, məni öz tərəfimə itələdi. məğlub idim. halbuki, ünvan matçını qazanmalı idim. milyonlarla pul qoyulmuşdu, pul babaları tərəfindən. bütün qara bazar alt-üst olmuşdu. amma çox rahatladım. üzüm gülürdü. çünki, artıq poxu yemişdim. birdən ev yadıma düşdü. nə deyəcəkdim? ən əsası da atama. uğur hekayəsini necə danışacağımla bağlı planlarım suya düşdü. sonra video yadıma düşdü. videonu bəs necə göstərcəkdim? tez dostumdan soruşdum çəkib-çəkməməyini. çəkmədiyini dedi. yaxşı ki, çəkməyib. bir də onu silmək var idi.

    yarış bitdi. getdik evə. məğlub olduğumu öyrəndilər. atam zəng edib, həvəslə soruşdu. dedim, “uduzdum”, o da “narahat olma, hələ həvəsləndirmək üçündür bunlar” dedi. həqiqətən, atamın keçirdiyi təəssüf hissini çox yaxşı hiss elədim o an. və düşünürəm ki, bu atamın təəssüf hissinin qırıntısını belə adam kimi düşünsəydim döyüşdə, o lənətə gəlmiş uzun və arıq rəqibimi öldürüb, rinqdən çölə atardım. o aralar özümü bir az pis hiss elədim. zaldakı bəzi insanlar var idi. məndən qalib gəlməyimi gözləyirdilər. lakin, onlara da yaxşı cavablar verə bilmədim. tamamilə məğlub, cənablar, tamamilə məğlub idim.

    artıq may ayı idi. məşqlər də yaxşı gedirdi. çox güclənmişdim. lakin, bezmişdim də. rayona getmək istəyirdim. və bəli. artıq razılaşmışdıq, 2 gün sonra gedirdik. sabahkı məşq, son məşq idi. getdim, həmişə kimi isinmə hərəkətləri ilə başladı. sonra sıraya düzüldük. dar, qara mayka geyinmişdim. müəllim mənə baxıb, uşaqların içində dedi, çox yaxşı bədənin var, yaxşı döyüşürsən, bu yay sənlə ciddi məşğul olacam. artıq rayona getməyin peşmançılığı başlamışdı, kiçik də olsa. sonra döyüşməyə başladıq. bir uşaq var idi. demək olar ki, eyni çəkidəydik. başladıq döyüşməyə. məşqçi dedi ki, yüngül döyüşün. biz də bir-birimizə yavaş vururuq ki, məşqi yola verək, getsin. həmişə belə edirdik. amma məşqçi qışqırdı ki, arvad kimi vuruşmuyun. pis təsir elədi zalda, hamının yanında. mənlə döyüşən də başladı döşəməyə. artıq vəhşi kimi döyüşürdük. sonra birdən o mənə ardıcıl elə yumruqlar vurdu ki, az qalmışdım yıxılam. amma vəziyyətdən çıxdım, o əsəblə ütünə yeriyib, iki yumruq ilişdirdim. biri burnundan, biri çənəsindən. kiçik kikboks karyeramda ən uğurlu zərbəm idi. oğlan səndələdi və yerə sərildi. məşqçi qışqırdı: “koma!” bir az da yerdə sürünüb, ayağa qalxdı. son məşqim idi və çox böyük şey bacarmışdım. istəmirdim son məşqim olsun.

    sonra çıxıb rayona getdim. məşqçi zəng elədi ki, ya bu həftə qayıdırsan ya da heç gəlmirsən. məndə,
    telefonu söndürdüm. ondan sonra da 1 ilə yaxın xəbərim olmadı o kikboks zalından.
    bəli, çox şey bacardım. amma nə o məktəbdəki uşaqları döydüm, nə də atamın istədiyi kimi biri oldum. sadəcə veteran bir kikboksçu*.

    rayondan qayıdandan sonra bu dəfə kikboksa yox, boksa başladım. və ilk həftəmdə, mənə edilən gürcüstandakı yarış təklifini maddi səbəblərə görə qəbul edə bilmədim. və sözdə boks karyeram, bir jake lamotta tək uğursuzluğa düçar oldu.

    (bəlkə ardı oldu...)


sən də yaz!