cəmiyyətimiz hələ buna hazır deyil



əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. azərbaycanda artıq şüara çevrilən bir şey. nə vaxt biriləri yaxşı bir şeyi, cəmiyyəti inkişaf etdirəcək bir fikri ortaya atsa bir qrup gəlib toplaşır ki, "cəmiyyətimiz hələ buna hazır deyil". dostlar əgər inqilab eləmək üçün cəmiyyətin hazır olmağını gözləyirinizsə sizə pis bir xəbərim var: "cəmiyyət heç vaxt buna hazır olmur". və oturub cəmiyyətin hazır olmasını gözləsən bu sonsuza qədər davam edəcək. və sənin gözlədiyin bu müddətdə cəmiyyət öz keçmiş fikrində daha da qəti olacaq hansı ki, sən dəyişmək istəyirsən. onda gərək M.Ə.Rəsulzadə 1918-ci il mayın 28-də Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin qəbul etdiyi istiqlal Bəyannaməsinin IV bəndi ilə qadınlar səs verməl hüququnu verməyəydi, çünki cəmiyyətimiz buna hazır deyildi. nə bilim Qız və oğlan məktəblərinin birləşdirilməsi barədə qərar çıxarılmayaydı gərək çünki cəmiyyətimiz buna hazır deyildi. həmin dövrdə bunun cəmiyyətdən soruşsaydıq, cəmiyyətin istəyi ilə buna qərar versəydik kim bunu qəbul etdirərdi? cəmiyyət heç vaxt buna hazır olmayacaq və heç vaxt kəskin dəyişikliklər istəməyəcək. liderlər öz uzaqgörənliyi ilə cəmiyyəti irəli aparan şəxslərdi. və bu liderlər cəmiyyəti inkişaf etdirəcək qəararları qəbul edir hər şey cəmiyyətdən soruşmur. və qərarları qəbul edəndə cəmiyyətin hazır olmasını gözləmir. bütün inqilablar bir anda olur. əgər hər kəsin ayrı-arılıqda buna hazır olmasını gözləsək bu gözləmə bitməz. heç islamı yayanlar belə bunu edəndə cəmiyyətlərin hazır olub-olmamasını gözləməyiblər. azərbaycanda və digər yerlərdə islam necə yayılıb çox yaxşı bilirsiz. heç kəs bunu cəmiyyətin öhdəsinə buraxmayıb, cəmiyyətin nazı ilə oynamayıb. son olaraq Ford Motor Company'nin əsasını qoymus henry ford'un sözlərini çatdırım sizə: "Əgər insanlardan nə istədiklərini soruşsaydım, daha sürətlə hərəkət edən at istehsal etməliydim".
    2. azərbaycan xalq cümhuriyyətinin cəmi 23 ay yaşadığını unudanların ağız büzdüyü arqument. halbuki çox uzağı yox, bakıdan 15-20 km məsafədə yerləşən kənd və qəsəbələri gəzsələr cəmiyyətin azadlıqlara hazır olmadığını, hətta layiq olmadığını görə bilərlər. nə qədər ki insanlar bir-birinin həyatına müdaxilə edəcəklər, nə qədər ki elementar dövlət məfhumlarını anlamayacaqlar və nə qədər ki vəzifədə olmağı pul qazanmaq vasitəsi tək görəcəklər, bu torpaqlarda ağzınızın suyunu axıtdığınız qərbin "azadlıqlar"ı kök salmayacaq.
    ümumiyyətlə, əksər insanlarda belə fikir var ki, "niyə filan ölkədə vəziyyət qərbdəki kimi deyil". niyə də olsun?! axı skandinav ölkələrindən tutmuş kanadaya kimi əksər dövlətlər bu günün şəraitinə çatmaq üçün illərlə mübarizə aparıblar, dəfələrlə hər şeyi yenidən başlayıblar, xalqları öz mentalitetini dəyişib. indi o dövlətlərdəki siyasi sistemi gətirib 3-cü dünya ölkəsinə tətbiq etmək nə dərəcədə doğrudur?
    1992-ci ildə bu cəmiyyət populist çıxışları ilə məşhur olan namizədlərdən birini, konkret olaraq nizami süleymanovu prezident seçəcəkdi. seçkilərə müdaxilə nəticəsində əbülfəz elçibəy prezident seçildi. o da 1 il sonra qorxusundan hər şeyi atıb qaçdı.
    rəsulzadə və silahdaşları ideal dövlət qurdular. fəxr edilməli məqamdır. lakin dövləti yaşatmaq da dövləti qurmaq qədər vacibdir. məhz buna görə hal-hazırki idarəetmə sistemi azərbaycan üçün ən uyğunudur. rəsulzadə nə qədər vacib şəxsiyyətdirsə, əliyev də onun yolunu davam etdirdiyi üçün vacibdir. "müsavat partiyası" möhürünü mühacir biznesi üçün istifadə edənlər isə özlərini rəsulzadənin yolçusu adlandırır. ancaq onun heykəlini birlikdə ziyarət etməyi bacarmırlar.
    bir başqa yazar da benevolent dictatorship modelini nümunə göstərib. cahil kütlələr üçün faydalı anlayışdır. lakin karantin dövründə insanları evdə saxlamağa da hökumətin gücü çatmadı. hələ "acından öldük" deyib mağazaları boşaltmaq kimi riyakarlıqları da ayrı müzakirə mövzusudur.


sən də yaz!