cəmiyyətdən iyrənmə səbəbləri



əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. Möhkəmcə açarladıqdan sonra adətim üzrə (obsessiyaların təkidiylə) qapının bağlı olub-olmamasını 7 dəfə (bilmirəm niyə məhz 7) yoxlayıb, liftə tərəf yaxınlaşdım. Lift yuxarı mərtəbədən aşağıya doğru hərəkət edərkən içimdə bildiyim bütün duaları oxudum ki, bu, qadın olmasın, çünki heç yeri deyil (tələsirdim çünki). Rusların belə bir sözü var: "zakon podlosti". Bu cümləyə uyğun olaraq, (həmişə də mənim rastıma çıxan) yuxarıdakı qonşumuz olan hicablı qadınla üz-üzə gəldik. Çöhrəmdə "nolar, keçim, tələsirəm" ifadəsi yaratmağa çalışsam da, qadın mənə sanki "potensial təcavüzkar" gözüylə çəpəki baxaraq, cəld şəkildə butondakı "1" düyməsini basdı. Təbii ki, mən də 9 mərtəbə pilləkənlə aşağı düşməli oldum.

    Bu gün niyəsə (adətimə uyğun olmayaraq) içimdə elə bir hiss yarandı ki, "dostlarım" tərəfindən edilən çoxsaylı zənglərə cavab verməliyəm. Özümü niyəsə yaxşı hiss edirdim və içimdəki bu pozitiv enerjini onlara yansıtmalıydım- deyə düşündüm (bu, hər dəfə qismət olmur). Ətrafı qalaq-qalaq zibillərlə dolu binaların arasından əsas magistral yola doğru addımlamağa başladım. Məhəllə camaatını da müşahidə etməmək olmazdı, təbii ki. Uşağına parkın ortasında "çiş elətdirdikdən" sonra pampersini bir kənara tullayan analar, bir ayağını divara dayıyaraq şeyini qaşıyan qaqalar, çinar ağacının altında nərd oynayaraq "cariiii yek, şeş səduuu.." kimi cümlələrlə məhəlləyə rəng qatan qocalar, gözəllik salonunun çıxışında tum çırtlayaraq və ağzındakı saqqıza təcavüz edərək düz gözlərimə zillənən bekar və qeybətçil qadınlar. Bir-birindən şit, bir-birindən boz olan məhəllə camaatı...

    Manatlıq taksilərdən birini taparaq, görüşə təyin etdiyimiz yerə metroyla getmək üçün maşına oturdum. Maşında məndən başqa maska taxan olmadığı üçün düzü, özümü biraz axmaq hiss edib maskanı çıxarmağı qərara aldım. Sürücü, öndə əyləşən qadınla nəsə söhbət edirdi. Dedim, həmin an dinlədiyim "intermezzo"ya pauza verərək, bu qulaqlıqları bir çıxarım görüm nə danışırlar. Adam rəsmən həmin "qlamurkaya" diliylə girişməyə çalışırdı, bacarırdı da. Arxada mənimlə birgə əyləşən daydayların da baxışlarından "cavan vaxtım olsaydı, bunun pişiyin nə dırmaşdırardım ağaca" ədaları sezilirdi. Mən isə daha çox edilən söhbətin keyfiyyətinə konsantrasiya olmuşdum. Bir-birindən banal, heç bir intellekt vəya məna qoxulanmayan, qadına yarınmaq üçün işlədilən klassik cümlələr. Arada öz-özümə düşünürəm ki, doğrudan, bu ölkədə hansısa xanımla tanış olmaq elə də çətin deyil. Milan Kundera oxumağına vəya hansısa bəlağətli, romantik, keyfiyyətli danışıqlara, həqiqətən də ehtiyac yoxdur. Məsələ çox bəsitdir, belə ki, şəmi-şoşudan iki-üç zarafat partladaraq qarşındakını asanlıqla güldürüb, rahatlıqla nömrəsini ala bilərsən...

    Deyirlər, həyat 3 mərhələdən ibarətdir: əvvəlcə dünyanı dəyişdirəcəyini sanırsan, sonra dünyanın dəyişməyəcəyinə inanırsan və sonda isə əmin olursan ki, dünya səni dəyişdirib.
    Mənim isə bu gün belə bir məkana gəlməyimdə əsas səbəb o idi ki, anlayım görüm, 3-cü mərhələyə hələ də qədəm qoymuşam ya yox.
    Bakının mərkəzində, elit və hamının adını bildiyi məşhur bir lüks restoran. Məni tanıyanlar bilir ki, belə yerlərdə oturmaq (oturabilmə potensialına sahibkən belə) adətim deyil, çünki sıxılıram, özümü çox pis hiss edirəm. Mənə boş və mənasız gəlir (gəl, özümü elə aparıram ki, sanki hər gün naharı burada yeyirəm). Bizdən solda əyləşən və fransız burjua ədasına malik bir neçə "valik", önümüzdəki masada isə "sevgililər". Hələ ki, diqqətimi bunlara yönəltmişəm. Digərləri də onlar kimi bəsit insanlar (Türklər demiş, "sosyetik" və "mutlu" insanlar).

    Menyuya əllə təmas etməmək üçün (deyəsən, profilaktik tədbirdir bu) telefondakı kameranı göstərilən "QR koda" tuşlayaraq, istədiyimiz yeməyi açılan menyudan seçməliymişik. Dostlarım etdilər, amma lənətə gəlsin ki, 5 dəqiqədir ki əlləşirəm, alınmır bu zibil, bilmirəm necə olur. Özümü "yandırmamaq" üçün sakitcə həmin məkanın internet saytına girib menyuya baxıram:
    "Quesadilla toyuq", "burittos biftekli", "penni arabiatta" və adını ilk dəfə eşitdiyim, qiymətləri çox baha olan digər başqa yeməklər. Qarasına "Arizona Chicken"i sifariş verərək, onlar kimi olmağa çalışdım. Buna bir günlük məcbur idim. "Dostlarım" yenə hansısa maşın alış-verişindən danışırdılar və mən (adətim üzrə) onları dinləmirdim.

    Sol masada əyləşən valiklərə baxıram. Sinəsi və dodağı silikon, arxası platinlə şişirdilmiş tarqovı "gözəlçələri". Düşünürəm, bir insan bunlarla axı necə xoşbəxt ola bilər? Axı mən də bu gün istəsəm rüşvət alaraq (bu ayrı mövzudur) rahatlıqla onlardan birinə sahib ola bilərəm. Axı niyə onlar mənə maraqlı deyil, sadəcə ehtirasımı oxşayırlar?

    Jan Pol Sartr deyir: "insanlar qəhrəman roluna girir, çünki qorxadırlar. Müqəddəs roluna girir, çünki pis ruhludurlar. insanlar rola girir, çünki anadangəlmə yalançıdırlar".
    Qarşımdakı masada əyləşən "xoşbəxt" cütlüklər də "aşiq" rolunu oynuyurlar. Bu nə estetikadır? Kimdənsə qisas almaq naminə çəkilən saxta Selfie'lər, saxta gülüşlər, bayağı zarafatlar. ilahi, mən bu dəqiqə bu görüntüyə necə dözürəm? Onlar məgər həqiqətən də, inanırlar ki, bir-birilərini sevirlər? Onlar görəsən sevginin nə olduğunu heç bilirlər? Vallah, bu sualı verəndə utanıram, düzü. Soruşsan, həyat, sevgi və dünya barədə elə şeylər danışarlar ki sənə, dostayevski oxuduğuna peşman olarsan. Onlar hərşeyi bilirlər. Mən insanları yaxşı tanıyıram. Onları müşahidə edirəm və sizə and içirəm ki, əgər onlar bir-birilərini sevirlərsə, bütün Azərbaycan mənim ağzıma sıçsın.

    Aktyordurlar. Azərbaycanda hamı aktyordur. Hərə bir obraza bürünüb. Hətta bu rola elə qapılıblar ki, özləri də həmin şəxsiyyət olduqlarına inanırlar. Azərbaycanda bilirsiz problem nədir? Hərkəs bəzi sadə həqiqətləri anlayır, sadəcə bunu "subyektiv gərçəkliklə" pərdələyirlər. Az sonra isə özləri öz həqiqətlərinə inanmağa başlayırlar.
    Axı nəyə gərəkdir bu qədər büsat? Burada təkcə 1 porsiyalıq "Fajitas Combo"ya verdikləri pula 1 kilo xiyar-pomidor, təndir çörəyi, közdə qızardılmış sosiska, pepsi, əlavə şirniyyatlar vəs. alaraq gözəl bir piknik səbəti hazırlayıb, təbiətin qoynunda dincəlmək olar da. Nəyə gərəkdi bu təmtəraq? Amma yox, bu ölkədə "sevgini" də pulla satın almaq olar. Sən hansısa bir azərbaycanlı qadına bu piknik barədə təklif etsən, sənin varyoxunu söyər içində. Hətta ilk fürsətdə rahatca problem çıxarıb ayrılar, hətta elə bir oyun qurar ki, günahın səndə olduğuna özün belə inanarsan.

    Bir dəfə əri tərəfindən xəyanəti ona bəlli olan və bunu norma kimi qəbul edən bir tanış qadından zarafatyana soruşmuşdum ki, "rusiya kimi bir yerdə yoldaşının sənə xəyanət etməsindən heç narahat deyilsən?". Qadının isə mənə cavabı belə olmuşdu: "əşi, kişidi də. Əsas çörəyimi gətirsin, qarnımı doyursun. Çöldə no pox yeyir, yesin".
    Bax, budur Azərbaycanın qısa icmalı. "Çöldə nə pox yeyir yesin, təki qarnım tox olsun" fəlsəfəsi. Bu adamlar bir deyil, iki deyil, ölkənin böyük əksəriyyəti bu gündədir. Kişiləri kəniz saxlayır, arvadları "kara sevdaya" baxaraq gəncliyində rədd etdiyi, onu həqiqətən sevən oğlanı xatırlayaraq dərindən köks ötürür (biraz cəsarətliləri isə qonşuda "sütul" oynaş tapır özünə). Necə bacarırlar bunu?

    Doğrudan deyirəm, bu ölkədə (başqa ölkələri bilmirəm) hərşeyi pulla satın almaq olur. Kim deyirsə olmur, ya çox xəyalpərəstdir, ya da ki türk seriallarının təsirindədir. Yəni mən bu mənzərəni görürəm. Bəlkə də, mən axmağam, bilmirəm.
    Lənətə gəlsin ki, onlar kimi də ola bilmirəm. Cəhd etmişəm, hələ ki alınmır. Doğrudan deyirəm. Bu ölkədə yaşamaq çox asandır. Qaydalar və "qırmızı xətlər" yalnız kasıb və əzik insanlar üçündür. Pulun varsa xanımın xəyanətinə göz yumacaq, dostların məclislərdə sənə elə təriflər yağdıracaqlar ki, bunlara özün belə inanacaqsan. Yoxundusa da, haradansa tapıb gətirməlisən, bir növ "doğmalısan". Necə, nə cür, bax, bu ailənə maraqlı da deyil. Yaxşı maddi imkana sahibsənsə qaydaları sən özün müəyyən edəcəksən.

    Bilmirəm, başqa ölkələrdə də belədi mi, ya yox (qonşu ölkələrdən başqa digər ölkələrdə olmadığım üçün qələt edərəm nəsə rəy bildirərəm). Amma bir onu bilirəm ki, bu ölkədə dəyərlərimiz üst-üstə düşən, yaltaqlıqdan və şərəfsizlikdən uzaq adam barmaqla sayılacaq qədər var. Bax, mən sosial fobiya deyəndə bunu nəzərdə tuturdum. Yoxsa Gürcüstanda, Türkiyədə, rişxənd etdiyim iranında belə olanda güclü sosial əlaqələrim varıydı, çoxu da davam edir. Türkiyədə oxuduğum 1 il ərzində bəlkə də, azərbaycanlı tələbələr içində məni kimi sentivitik temparamentə malik biri, çoxları tərəfindən hörmət edilən insan çox az tapılardı. Bu ölkəyə qayıtmaqla məndə müxtəlif fobiyalar yarandı. Artıq burda heçkimlə nə görüşmək istəyirəm, nə söhbətləşmək. Qohumları qonşuları, dostları harada görsəm qaçıram ki, ünsiyyətə girməyim. Bu adamlar söhbət eləməyi belə bilmirlər. Bəli, mənim sosial fobiyam var, amma yalnız bu ölkə ilə çərçivələnib.

    "Dostlarım" nəsə 1 saatdır etdikləri və arada rəy bildirdiyim "maşın haqqında" söhbətləri sonrası, telefonlarına möhkəmcə sarıldılar. Kimisi "PubG" oynayır, kimisi öz "xalaşka"sına yazır, kimisi instagramda boş-boş əsas səhifəyə girib çıxır, kimisi də içindəkiləri axşam əsl dostları ilə bölüşmək üçün "note" bölməsinə nəyləsə bağlı maraqsız bir yazı yazır....
    (13:20)
    2. Adətim üzrə şənbə gününü yaxşı dəyərləndirmək üçün, ilk iş olaraq səhər yürüşünün günə yaxşı başlanğıc olacağı qənaətinə gələrək aşağı düşməyi qərara aldım. Düşməz olaydım.

    2-3 siqaretim qaldığına görə yürüş öncəsi siqaret almaq üçün məhəllədəki marketə tərəf üz tutmağı düşündüm, çünki sonra yadımdan çıxa bilərdi və yenidən aşağı düşməyə tənbəllik edə bilərdim.

    Marketdəki satıcı dayı ilə salamlaşdıqdan sonra gündəmi müzakirə etməyə başladıq. Nə deyirdisə, yola vermək və əlavə əsəb hissi keçirməmək üçün başımı təsdiq naminə yellədirdim. Söhbət əsnasında təxminən 24-25 yaşlarında (bəlkə də çox, çünki yaş verə bilmirəm) əlində kitab olan bir qonşu qız, qazsız su aldıqdan sonra kassaya yaxınlaşdı. Satıcı dayı ilə hal-əhval tutduqdan sonra marketdən çıxdı.

    Bu qonşu qızla az da olsa səmimiyyətimiz var və onu az da olsa tanıdığıma görə deyə bilərəm ki, ortastatistik azərbaycanlı qızlardan düşüncə tərzi, mədəni davranış, səmimiyyət və savad olaraq bir pillə öndədir. Həmişə əlində hansısa bədii kitab olar və oxumaq üçün parkda ən sakit bir küncə qısılardı. Bu göstəriş xatirinə deyildi, bilirdim, çünki təvazökar görünmək üçün, habelə bunun qeyri-adi bir şey olmadığını isbat etmək üçün çox vaxt kitabın üz qabığına hansısa varaqla üz çəkər vəya bir şəkildə görünməməsi üçün başqa nəsə edərdi.

    Arabir onunla ayaqüstü söhbət edər, düşüncə tərzini anlamağa çalışardım. Hətta o, deyərdi ki, evdə oxumaq üçün şərait olmadığından məcbur qalaraq parka düşür. Yəni əgər həqiqətən də axmaq deyiləmsə, insan sərrafı olmasam da bu yaşıma qədər müəyyən mənada insan tanımışamsa, deyə bilərəm ki, bu qız həqiqətən səmimi idi. Həm bir dəfə dediyinə görə xaricdə magistratura təhsili almaq barədə arzuları, xəyalları var.

    Qayıdaq satıcı dayıya. Bu qız getdikdən sonra isə dayı söhbətin mövzusunu dəyişdirərək onun arxasınca dedi:
    - Filan blokda olur. Pis qıza oxşamır, amma niyəsə "evdə qalıb". Heçkimə də ərə getmək istəmir. Vallah, indikiləri də bilmək olmur, Allah bilir nəsə bir zibili var ki,... Əşi, nəysə, babalı boynuna...

    Evdə qalmaq?? Nəsə bir zibili var?? Babalı boynuna?? Bir neçə saniyə içərisində əsəbdən gözlərim qızmış itin gözlərinə döndü. Daxilimdə qəribə bir alovlanma yaşandı. Əsəbdən parkinson xəstələri kimi əllərim titrəməyə başladı. Beynimdə həmin an meydana gələn ən yağlı söyüşləri ürəyimdə ona söyməyə başladım. Əvvəl düşündüm ki, bu adam üçün tarixdən girim, mentalitetdən, ikili standartlardan çıxım, olmadı, edə bilmədim.

    "Ayə, yekə kişisən, yaşından-başından utan, sənin də qızın var" deyərək dayını peysər çıxardım, ay belə dedim, vay belə dedim- kimi bəlağətli cümlələr işlətməyəcəm, çünki bunları etmədim. Kimə nəyi başa salıb izah edəcəksən, ay müəllim? Nə deyəcəksən? Hara qədər? Bunların sayı bir deyil, iki deyil.

    Ümumiyyətlə, mən çox pis əsəbləşirəm və əsəbləşəndə özümü idarə edə bilmirəm. Ona görə də hər zaman təmkinli olmağa çalışıram. Həm belə şərəfsizlə biraz dirəşsəm, özümü idarə edə bilməyib ona hücum edər, poxa düşə bilərəm.

    Təmkini ələ alaraq sakit tərzdə: "Dayı, ayıbdı, elə demə, ola bilsin ki, təhsilini davam etdirmək istəyir. Həm elə qız deyil o, bilirəm"- deyərək bir şəkildə o xarabadan çıxmağı bacardım. Amma sakitləşməmişdim. Hələ də əsəbdən əllərim titrəyirdi.

    Nə vaxtadək, hə? Nə vaxtadək bu zehniyyəti dəyişməyəcəksiniz? Niyə imkan vermirsiniz bir neçə illik lənətli ömrü adam balası kimi yaşasınlar, yaşayaq? Axı niyə bu qədər vicdansız olmaq məcburiyyətindəsiniz? Niyə tərəqqiyə doğru bir addım atmaqdan geriyə gedirsiniz? Niyə kitab görəndə sanki cin, şeytan görürsünüz?

    Bir siqaret yandıraraq, üzü binalara sarı şəkildə dayanıb, bu sualları içimdə bina sakinlərinə verməyə başladım. Yürüş etmədim, çünki artıq həvəsdən düşmüşdüm. Evə doğru addımlamaq üçün binaların arasıyla park boyunca yeriməyə davam etdim. Qız isə yenə də parkda idi və kitab oxuyurdu...

    Vicdan əzabı çəkirdim, çünki dayıya ən nəcib söyüşlərimi söyə bilmədim...Vicdan əzabı çəkirdim, çünki lazımi cəsarət nümayiş etdirə bilmədim... Vicdan əzabı çəkirdim, çünki dayını susdurma bilmədim...

    Vicdan əzabı çəkirəm, çünki mən əclafam.. Bəli, mən, həqiqətən də ən əclaf insanam...
    3. Cəmiyyəti təşkil edən ayrı-ayrı fərdlərin əksəriyyətinin axmaq olması deyərdim. Sadəcə azərbaycan üçün keçərli deyil bu arada, türkiyədə də rusiyada da, amerikada da eyni vəziyyətin şahidi olursan, insanların əksəriyyəti beyni ilə düşünmür.
    Dünən şahidi olduğum bir hadisə bu fikrimi daha da qüvvətləndirdi. Demək dünən instagramda bir neçə postda fox tvdə yayımlanan sen çal kapımı serialı ilə bağlı bir epizod paylaşılmışdı. Türk yay seriallarını görməyə gözüm olmadığı üçün elə də fikir vermədim, amma həmin postda deyildiyinə görə serial açıq aşkar erməniləri dəstəkləyir. Epizod bu şəkildədi, demək oğlanla qız nə isə barədə söhbət edirlər, oğlan qayıdıb qıza deyir ki, üzüyü düzəltməsi üçün erməni ustaya aparmışam filan. Bu epizoda baxanda 1-2 saniyə səssizlikdən sonra "hə nolsun ki?" Dedim. Maraq güc gəldi həmin serialı youtubedan da tapıb həmin epizoda bir daha baxdım. Ancaq mənə əsas maraqlı gələn comment bölməsi idi. Həmin bölməni açandan sonra dəhşətə gəldim. Serial qadağan olsunsun deyən kim, türkiyə azərbaycandan üzr istəsin deyən kim, qardaş-qardaşa bunu etməz deyən kim, şəhidlərdən söz açan kim, serial ermənilərə dəstək verir deyən də oldu hələ. Axmaqsınız barı bunu büruzə etməyin. Böyük ehtimal serialın həmin bölümü çəkiləndə hələ heç bu hadisələr baş verməmişdi. Lap baş vermiş olsun, adam erməniləri müharibədə dəstəkləyirəm filan deməyib ki, və yaxud erməni -azəri qarşılaşdırması etməyib ki. Niyə özümüzü dünyanın mərkəzində hesab edirik? heç nəyə toleransımız yoxdur. Qaqaş qayıdıb azəri usta desə bu dəfə də bayraq asacaqdılar görəsən? O qədər yersiz bir tənqiddir ki, bu barədə danışmağı belə mənasız hesab edirəm. Heç kimin qozuna olmayan mənasız eşq serialının biridi də, qoy nə deyirlər desinlər. Amma yox bizim igid oğullarımız o rejissora gününü göstərməlidir, nə demək yəni erməni usta? Sən erməniləri bu qədər mi çox sevirsən?
    Bunu da iddia edirəm. Əgər azərbaycan xalqının əksəriyyəti bu qədər cahil olmasaydı, biz qarabağı da çoxdan almışdıq, bu işbilməz hakimiyyəti də başımızdan dəf etmişdik, hələ dünya da bizi tanımışdı.
    Heç nə demirəm, keçin özünüz baxın.
    (youtube: )

    Ps : hələ belə bir commentə də rast gəlmişəm, qaqaş deyir "burada oturub serial izləyəcəyinizə gedin ölkəni işğaldan azad edin". Sən canı dur təpdir də burdan.
    4. polisin öz vəzifə səlahiyyətlərindən sui-istifadə edərək sosialdan bir qadına yavşaması. və bunu normal qəbul edən, bu durumda qadını günahkar görən "qadınlarımız" link link
    5. (bax: insanların ikiüzlülüyü)

    qonşumuzda yaşlı qadın rəhmətə gedib, karantinə məhəl qoymayaraq yas yeri təşkil elədilər. və adət üzrə, ağlaşma mərasimi keçirildi. həmişə o evdə qaynana-gəlin müharibəsi olub, bir-birlərinin nəsildə yad eləmədikləri adam qalmırdı, hətta ölülərinə də söyürdülər. dava-qırğınları ilə küçədə tanınırdılar. işin gülünc yanı, həmin gəlin yasda eylə ağlaşma qurmuşdu ki, deyirsən doğma anası rəhmətə gedib. bu nə ikiüzlülük qurban olum? zatən hamı bilir də sizin münasibətiniz necə idi. amma nafilə, əsas kənardan gələnlər görsün ki, filankəsi gəlini belə ağladı! rəhmətlik yaxşı arvad imiş, yazıq gəlinin gözünün yaşı quruyacaq ağlamaqdan!
    düşünürəm görəsən hara qədər gecədək insanların bu ikiüzlülüyü. etiraf edək ki, qaynana-gəlin münasibətlərinin ən az 80%-i narazılıq dolu olur. hər kəsə də vəziyyət agahdır, boşuna özünü həlak edib artistlik edərək ağlamaq nəyə lazım?
    6. Təcavüz edilən qadına o quyruq sallayıb deməkləri, nigah atan qadına və ya gec evlənən qadına nəsə zibili var deyilməsi, əxlaqın paltarla ölçülməsi, niyə uşaq istehsal eləmirsiniz demələri, hər fürsətdə həyatınıza müdaxilə etmələri
    7. bişey deyim e, ciddən əsəbim pozuldu.

    1-ci sinifdən tanış olduğum hələ də dostluğumuzun davam etdiyi bir qız sinifyoldaşım var. dünən balların çıxması məlumdur. düzü, ona yazıb balını soruşmaq istəmirdim, çünki buraxılışda 300 baldan sadəcə 80 bal yığmışdı və qəbuldan da yaxşı yazmadığına əmin idim, so, bunu soruşub pis etmək, hətta əlbət ki, mənim balımı soruşacaqdı, öz balımı deyib qat-qat pis etmək istəmirdim. nə isə, səhər maraq güc gəldi və soruşdum. gələn mesaj:
    "salam sabi,müəllimələr paylaşıblar, gördüm.səni təbrik edirəm. mən bu il yəqin ki, universitet oxuya bilməyəcəm. ümidim gələn ilə.."
    başıma sanki qaynar su tökdülər. necə yəni, 11 il biryerdə olduğum adam, hazırlıqlarda biryerdə, gəzintilərdə biryerdə, bütün tənəffüslərdə biryerdə, amma mən önə getdim, o arxada qaldı. belə bir fakt da var idi ki, oxuya bilmirdi, ciddi-ciddi iq-sü o qədər çatmırdı, ağlı beş qarış havada bir insan idi. hərdən mənə də maraqlı gəlir ki, necə 11 il belə insanla dostluq edə bilmişəm? dalaşırdıq, 1-2 gün danışmırdıq amma olmurdu, yenidən deyib-gülməyə davam edirdik. daim əlindən tutmağa çalışırdım, nəsə bilməyəndə, anlamayanda öyrədirdim, başa salırdım falan, di gəl ki, olmurdu, başa düşmürdü heç istəmirdi də. bu problemin davası çox olurdu aramızda, həmişə "götünə əziyyət ver, oxu" deyirdim amma türklər demiş, nafile. çünki özündən 8 yaş böyük varlı sevgilisi var idi və mənə sadəcə ucundan-bucağından bir şeylər demişdi. halbuki,mən artıq onların həri gününün olduğunu da bilirdim. pisi də, mamasının kafasını çelmiş olması idi. bildiyin, bir mama düşün, hansı ki, qızına "oxuma, varlıya ərə get " deyirdi. bu #301343 nörməli entrymdəki söhbət oldu.

    anyway, o son mesaj çox pis təsir etdi mənə. ən azından sosial iş də olsa, bir yerə düşməsini gözləyirdim, geri qalmasını istəmirdim. çarə axtarmağa başladım, ağlıma 5-ci qrup gəldi. jurnalı açıb ballara baxdım, bir də nə görüm? çox yerə düşürdü! böyük sevinclə özünə mesaj yazdım ki, "manqol, 5-ci qrupa düşürsən, atıram bax!"
    1-2 dəqiqə baxdıqdan sonra mənə gələn mesaj:
    -sabi, bunların hamısı əyanidi ee
    -bəs nə? qiyabi istəyirsən ki, mal?

    və cavab gəlmədi. qiyabi oxumaq istəməsinin səbəbi uniyə getmək yerinə evdə oturub sikik beyinli ərinə, uşaqlarına baxmaq istəməsi idi. faciə! artıq ona neçə zamanlardır sevgilisi, evlilik haqqında dediyim, verdiyim tövsiyyələrin boşa olduğunu anlamışdım. çox pis bir hiss idi. sanki ortada bir oyuncaq var, maması onu kor qoyan bir şeytan, mən isə onu, onun basmayan beynini çuxurdan çıxarmağa çalışan xilaskar. təbii ki, şeytan xilaskardan güclüdür. hələ ki də, şeytan oyuncağa daha yaxındırsa, ona hər gün təsir edəcək gücə malikdirsə. o qadından ömrü boyu nifrət etmişəm. hərdən o sakit həyat yoldaşı ona necə dözür deyə də düşünmüşəm. yazıq, çox yazıq. o gözəllikdə, boylu-buxunlu, əndamlı qız, özündən 8 yaş böyük bir götüboşa qurban oldu/olacaq. kaş müdaxilə etmək haqqım ola idi. sonra da düşünürəm ki, 2-3 ildir dediyim o qədər sözləri qulaqardına veribsə, yaxşı olur ona. qoy bir cahil olaraq cəzasını çəksin, dünyaya gözüyumulu gəlib, gözüyumulu da getsin. bunu deməm əslində həm də məntiqsiz idi çünki cahillər daha xoşbəxt yaşayırlar, so heç vaxt acı çəkməzdi, mənəviyyatı, dərində yatan hisləri oyanmazdı. amma bir yandan da ona bunları dediyim üçün özümü pis hiss edirəm, nəticə etibarilə birlikdə böyüdüyüm insana belə bir şeyi deyirdim. mənim üçün böyük bir acıdır. udquna bilməmək çox ağrıdır. nə isə. bu azərbaycanın bir qismi belədir. əlimdən gələn bir şey yoxdur.

    edit: bu entryni də buraya sabitləyim, daha məqsədəuyğun olsun : #192479
    eynilə demək istədiyim, deyə bilmədiyim bütün fikirlərimin izahı olan bir entrydir.
    8. Azərbaycan qadınlarını əxlaqsızlığa sürükləyən "kişilər"in çoxalması.
    Uşaqlara təcavüz edən "kişilər"in çoxalması.
    9. söz6-nın əyləncəli platforma bilib, biraz maraqlı və çox adamın bilmədiyi tanımışlar haqqında çıxan xəbərləri yazandan sonra, inbox-a gələn o gic mesajları görəndə bu entry yadıma düşdü.
    elə münasibət göstərirlər ki, sanki bura london kral akademiyasının saytıdır. əlavə etdiyim başqa entry-lərə rəy bildirməyənlər, yalnız şou başlıqlı entry-lərə daxil olub, oxuyub və irad bildiriblər.
    onlara qısa cavabım, rəhmətlik xanım ilhamə demişkən: cındırlar mən xalq artistiyəm


sən də yaz!