beş mərtəbəli evin altıncı mərtəbəsi



facebook twitter əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. heç kim, heç kim insanı özündən, daxilindəki təkliyindən ayıra bilməz. insan bu dünyaya tək gəlib, tək getdiyi kimi həyatı boyu da təkdir. sadəcə qismətdənmi ya təsadüfdənmi ömür boyu cürbəcür insanlarla rastlaşır, ünsiyyət qurur və bəzən hətta elə zənn edir ki, bu münasibətlər onu təkliyindən ayırır. əsla! heç kəs insanı daxilindəki tanhalıqdan qurtara bilməz! ona görə də hərə təkbaşına qərar çıxarmalıdır: insan qalabalığın içində qeyb olmalı, izdihamda yayılmalı, yoxsa təkliyi mütləq həqiqət kimi qəbul edib hər şeydən və hamıdan uzaqlaşmalıdır. tənhalıqdan qorxsam da, ondan qaçsam da anlayıram ki, ətrafımı adamlarla doldurmağım özümü aldatmaqdır. onsuz da, bu adamlar ömrümün hansısa kəsiyində, həyat konsertimin hansısa hissəsini ifa etmək üçün lazımdır, partiyalarını çalıb tədricən yox olacaqlar. sonra isə konsert qurtaracaq. çünki bu dünyada əbədi heç nə yoxdur. əbədi olan yalnız insanın içindəki sonsuz tənhalıqdır.
    (bax: təhminə)
    2. "əgər adamlar başa düşsəydilər ki, beşmərtəbəli binanın altıncı mərtəbəsi də ola bilər,onda nə vardı ki...." cümləsinin keçdiyi , elə bu cümləsindən də aydın olduğu kimi , şəxsən mənim üçün romantikadan daha çoxunu , daha üstününü ifadə edən , anladan bir əsər .
    3. anarın təhminə və zaur arasındakı münasibəti qələmə aldığı əsəri
    4. 1996-da Sənubər isgəndərlinin təhminəni, Elxan Cəfərovun zauru oynadığı film
    5. yazıçı anarın məktəb vaxtından eşitdiyim amma oxumadığım romanı
    6. yazıçı anarın.anarın şedevri.
    əsasında çəkilən təhminə filmi də azərbaycanda müstəqillik dövründə çəkilmiş ən yaxşı filmdir.
    7. bu gün bir psixiatr dostumuzun dediyinə görə adı xüsusi əhəmiyyət kəsb edən əsər. belə ki, beş mərtəbəli evin altıncı mərtəbəsi insanın şüurunun görünməyən hissələrini ifadə edir. Hamı öz daxilini 5 mərtəbə kimi təsəvvür edə bilər, amma unutmayın ki, orada bir də 6-cı mərtəbə var ki, ora özümüz də girməyə qorxuruq. Qapalıdı o mərtəbə bizə. Bütün qorxularımız, çəkingənliklərimiz, uğursuzluğumuzun verdiyi təzyiqi, uşaqlıqdan qalan qorxularımızın hamısın o mərtəbəyə yığıb qapısın bağlamışıq. Heç bir vəchlə o qapını açıb onlarla üzləşə bilmirik. Dəhşətli gəlir təkbaşına onlarla üzləşmək. Həmişə sonraya saxlayırıq. Saxlayırıq, saxlayırıq, sonda əsəb xəstəsi, nevroz, şizofreniya kimi xəstəliklərlə üzləşirik. Psixoloq insana o qapıları açmaqda kömək edən adamdır. Ona danışıb rahat oluruq. Özümüz tək o mərtəbəyə keçə bilmirik. Nəsə tanış, yaxın bir insan və ya bir şey axtarırıq ki, öz "altıncı mərtəbəmiz"lə üzləşək. Filmdə Zaurun təhminəni yadına saldığı səhnələrdə həmişə Şopenə qulaq asması da bununla əlaqədar imiş. Çünki, o da təkbaşına öz "altıncı mərtəbəsi" ilə üzləşə bilmir. Nəsə tanış, ona yaxın olan bir şey axtarır o mərtəbəyə girə bilmək üçün. Ona bu imkanı təmin edən məhz Şopen idi.
    Ps: açığı bilmirəm anar əsərin adını məhz buna görə qoyub ya yox. Özündən soruşmaq lazımdır.


sən də yaz!