Son yazılanlar









suzuki akira


829   0   0   0
9.nəsil yazar
entry: 829
reytinq: 3,511
karma: 1,542 karma
izləyən: 37
oxunma: 1,246,295
sifariş sayı: 7





keçən ay yazdığı ən əjdaha entrylər:


Ya gülməli deyil ya da mən içəridən ölmüşəm. Hırıldadan hadisələr deyə başlıq yoxdu deyə bura yazıram

Deməli 30-40 dəqiqə əvvəl avtobusda başıma gəlmiş olaydır. Koroğluda o saatlarda boş avtobus tapmaq olmur amma bir ümid bəlkə şans üzümə gülər deyə boş avtobus gözləməyə başladım. Tapmadım əlbəttə. Avtobus boş ikən minsəm də ayaq üstə durmalı oldum və avtobus dolduqdan sonra ən dibdə batmalı oldum *. Nəysə sözümün canı bunda deyil. Deməli arxamda sol tərəfimdə bir qoca xala (50'li yaşlarda olardı), onun yanında da bir oğlan dayanmışdı. Oğlanın söhbətlə əlaqəsi yoxdu. Tək əlaqəsi xalanın tutunduğu başımın üstündə dayanan tutacaqdan çarpaz bir şəkildə tutub başımın üstünü mühasirəyə alması idi. Başımı arxaya söykəyə bilmədiyim üçün boynum zürafə boynu kimi qabağa əyilmişdi aq. Tez evə çatmağı diləyərkən tıxaca düşdük amk. Mən həmişəki kimi mahnıya qulaq asırdım. Bir müddət sonra həm sıxlıqdan, həm yorğunluqdan ürəyim sıxıldı deyə mahnını söndürüb subway oynamağa başladım. Xala bu yanda gah qızı ilə danışır, gah oğlu ilə danışır, gah da o biri nə bilim nəyinəsə zəng eləyir danışır. Zarafatsız 4-5 dəfə kiməsə zəng edib danışdı da tıxac boyu kimləsə. Mazgim sikilirdi nəyi var. Nəysə, mən oyun oynadığım an dedim ki boynum çox qabağa gəldi elə bil, bir az da arxaya çəkim başımı rahatlayım bir az. Başımı ha arxaya eləmək istədim daş kimi yerə dəyirdi başım. Axırda əsəbiləşdim döndüm arxaya baxdım bir-iki dəfə. Xala mənə yan tərəfdən səslənib dedi ki "qızım mənim qolumdu o bayaqdan dəydiyin. Narahat eləyirəm səni?". Məndə də baş işləmir artıq amk. Çönüb lom kimi baxıb "hə" dedim və əvvəl durduğum vəziyyətə qayıtdım. Deyəsən arvad özünü yaxın hiss elədi nəsə**. 5-6 dəq tıxac boyu boş-boş pəncərəyə baxdıqdan sonra subway oynamağa qayıtdım. Oynadığım vaxt xala oyunun ortasında qulağıma "çox oynama gözlərinə ziyandı" pıçıldadı. Mənim beynim bu anlarda random cümlələrə hazır deyil deyə "xala onsuz da dərsdən gəlirəm, ölü kimiyəm, leş kimi ayaq üstə durmuşam sərələnəcəm. Ona görə oynayıram" deyə cavab verdim. Xala da gəlib dedi "yorulanda ürəyində zikr elə qızım.!" * "sən hələ cavansan belə şeylər oynayıb gözlərini kor eləmə blah blah blah". Məndə də beyin onsuz da error verib deyə mal kimi ağzı açıq gülə-gülə hə deyirəm elə. Birtərəfli dialoq bitdikdən bir-iki dəqiqə sonra yenə başlayacaqdım subway oynamağa ki bir də gördüm xala qulağımın dibində (əməlli-başlı qulağıma tutmuşdu telefonu) yasin oxutdurmağa başladı. Heç yasin olduğunu bilmirdim amk ta ki içəridən biri "aa yasin" deyənə qədər. Içimdən deyirəm "pay içinə lənət işə düşdük də amk" amma sadəcə içimdə deməklə yetinirəm. Ölü balıq kimi pəncərə şüşəsindən yansıyan ruhsuz görüntümə baxaraq evə çatmağı gözləyirdim. Elə evə çatmadan bir-iki dayanacaq qabaq düşüb evə ayaqla gəldim. Dedim içinə lənət bu basırıqda getməkdənsə açıq havada gəzərək gedərəm. Evə normaldan 1 saat gec getsəm də..


Not: bu gülməlidən başqa hər şey oldu aq




Sözlük ilə tanış olmazdan qabaq həmişə digər insanlardan daha fərqli olduğumu və onlarla uyuşmadığımı hiss edirdim. Özümü yadplanetli kimi hiss edirdim. Sözlüyə gələndən sonra özüm kimi insanları görüb özümü daha rahat hiss etməyə başladım və mənim kimi insanların az olmadığını gördüm kimi şeylər deyəcəyimi düşündünüz amma yox. Sadəcə sözlüyə gələndən sonra psixiatra ehtiyacım olduğunu öyrəndim. Bu qədər


Ananın "dərslər üçün narahat olma, səni ora diplom üçün yox vaxtın maraqsız keçməsin deyə yollamışam" deməsi. Bir an yuxuda olduğumu düşünmədim deyil. Anacım yha




Deyirlər ki düşüncələrini harasa yazmaq həmin düşüncələrin təsirini azaldır zart-zurt. Səhərdən axşama qədər tək düşündüyüm şeyin özümü öldürmək olduğunu nəzərə alanda hara yazıramsa yazım içimi rahatlaşdırmır aq. Çox gijdıllağ adamam özüm ölüm. içimdə ölmək istədiyimə dair hislər var amma eyni zamanda bunu istəmədiyimi də bilirəm. Hamısı dərslərin günahıdı aq dərslər başladı deyə intihar düşüncələri artdı 100%. Bəlkə də elə deyil, bilmirəm. Hislərdən qurtulmaq olmur ala. Qarşı çıxa bilirəm bir həddə qədər, ancaq qurtula bilmirəm. Səhər xırda şeylərə görə əsəbiləşdim deyə hər şeyə siktiri çəkdim və başqa işlərlə məşğul oldum ki düşüncələrim dağılsın amma nah. iş görərkən belə beynim "özümü öldürməliyəm", "özümü öldürmək istəyirəm", "nəsə eləməliyəm" cümlələrini təkrarlayır. Lenti ilişmiş kaset kimidi aq eyni cümlələri təkrarlayıb başımı şişirir. O həddə gəlib ki artıq üzüm gəlsə salamdan qabaq "özümü öldürmək istəyirəm" deyib insanları qarşılayacam aq. Hər iki dəqiqədən bir" nəsə etməliyəm" deyirəm səsli bir şəkildə. Yuxudan duranda belə ayağa qalxanda leş kimi "nəsə eləməliyəm" deyirəm. Yemək yeyəndə də, oturduğum halda da, gəzəndə də, dostlarımla görüşəndə də. Psix kimi eyni cümlələri təkrarlayıram bir poxa da xeyri yoxdu. Ağlamağı bacarsam ağlayaram aq amma olmur. Gözlərim qupqurudu sadəcə başım ağrayır düşüncələrdən. Fikirlərdən uzaqlaşım deyə sevmədiyim növ yeməkləri hazırlayıram. Şirni hazırlayıram ki şirniyə nifrət edirəm aq. Yeyirəm sonunda da qusuram sonra yenə yeyirəm həmin şirnini. Beynimi yuyub təmizləmək istəyirəm. Bunu yazarkən belə içimdən "nəsə eləməliyəm" deyirəm. Çox göt vəziyyətdi. Bir yerdən də özümə "sən hər şeyi böyüdürsən. Normalsan sadəcə dramatik davranırsan" deyirəm. Ona inanmağa çalışıram amma alınmır deyəsən. Normalam bəlkə də. Sadəcə belə düşünənin sadəcə mən olub olmadığımı görmək üçün yazdım bura


Festivala gedəndə birlikdə getdiyimiz qrupdan bir oğlan durduq yerə bürclər mövzusunu açdı. Onsuz da bayram nurlunun 15 yaşında elgizin verilişinə çıxdığı zamanlarına oxşayırdı deyə belə mövzularla da maraqlandığını hiss eləmişdim. Nəysə soruşur belə buğa, buğa, əqrəb zad gəlirik belə və məndən soruşanda deyirəm əkizlər. Dayanır belə üzümə baxır. Bilmirəm indi bu mənə baxaraq söyür içindən bütün sülaləmə yoxsa sevdiyi bir bürcdü. işarə barmağını mənə tərəf tutub "sən.." dedi. Dedim "mən". Dedi "sən bura gələnə qədər 5-6 dəfə gəlim ya gəlməyim deyə öz-özünə sual vermisəndir. Gözləyirəm səndən". Düz deyirdi əslində amma bunu bürclərə bağladığına görə yox dedim. Çox qərarsız bürcdülər dediyinə görə dediklərinin əksinə getdim.
Nə isə məsələ indi oradadır ki səhərdən tort yoxsa blinçik hazırlayım deyə özümdən soruşuram. Saçımı daradım, geyindim, keçindim və indi də yataqda uzanıb entri yazıram çünki hansının məhsullarını alacağıma qərar verə bilməmişəm. Ağlıma həmin oğlanın dedikləri gəldi

Tanım: bürclər haqqında bir pox bilməyənlərin qərarsızlıqla özətlədiyi bürc. Bonus olaraq ikiüzlü, şərəfsiz və s. Kimi sözlər də deyilə bilər

Not: bu entrini yazmağıma baxmayaraq hələ də bürclərə inanmıram. Bir anda ağlıma gələn fleşbek idi sadəcə


Nəyisə dərinliklərinə qədər araşdırmaq. Bunu xatırladığım qədəri ilə ən son 2020'də eləyirdim. O qədər çox eləyirdim ki gərəkli-gərəksiz hər məlumatdan var idi beynimdə*. Bir müddət sonra həmin o gərəksiz məlumatları həddən artıq düşünməyə başlamışdım deyə* dedim ki uzaqlaşım bu işlərdən. Ona görə də normalda öyrəşdiyim şeylərdən və xarakterimdən çox
uzaq şeylər elədim. Sonralar bundan da bezdim deyə əvvələ qayıtmaq istədim amma hardan başlayacağımı bilmədiyim üçün göt kimi qalmışdım. "Əvvəllər marağımı nə çəkirdi?" "Nəyi bu qədər araşdırırdım?" "indi o qədər həvəs var?" "Artıq paslanmısan başını burax bu işlərin" kimi suallar və cümlələrlə dolu idi beynim. Amma artıq cavabımı bilirəm.

Şamanist olacam blə


M: ay da o qızlara bax. Hamı onlara çönüb baxır- aa pişik
D: hansı qızla- aaa pişik!

Dünyanın estetik olaraq ən gözəl heyvanı ola bilərlər*


Ağlımda erməni budaq cümləsi şəklində birdən-birə var olan atalar sözünün əsl halını tapmağa çalışırdım. Ortaya çıxan cümlələr:

"Gəmiyə yoldaş axtaran gəmiçi ilə gedər

Özünə yoldaş axtaran cəhənnəmə gedər

Gəmiyə yoldaş axtaran özü cəhənnəmə gedər

Cəhənnəmə gedən özünə gəmi axtarar"

Axırda hamamdan çıxana yaxın atalar sözlərinin əsli yadıma düşdü




(bax: adıma yaraşmaz)
Bir an özümü belə ölmüş təsəvvür elədim. Soruşurlar ki niyə ölüb mərhum və deyirlər ki intihar edib. Pff that's so lame*

Ya çox gijdıllağskoy bir yoldan ölməliyəm ya da təbii surətdə özümdən asılı olmayan səbəblərdən. Belə boş həyatı intiharla sonlandırmaq düz deyil hələ ki


insanların sənin haqqında öyrəşmədiyin komplimentlər etməsi. Adətən özüm haqqında özümün belə fərqinə varmadığım ya da basdırdığım şeylər olur. Bəzən də xırda detallar olur. Məsələn dostumun "çox yaxşı mövzuları fırlatmağı bacarırsan" * deməyi, "hər şeyə çıxış yolu tapırsan" deməyi hələ də yadımdan çıxmır. Hərdən yadıma düşür gülümsəyirəm gecə-gecə. Çünki bunları deməsi üçün o qədər də zəhmət tələb edən bir şey etməmişdim. Normal həyatımda adət halına gəlmiş şeyləri edirdim*.
Digər cümlə isə anamdan gələn və sanki üstümdən yükləri qaldıran "sən əslində bu vaxta qədər düşündüyüm kimi qəddar insan deyilmişsən" cümləsi idi. Bilmirəm aq niyə belə düşünürdü o vaxta qədər. Hətta ad günümdə ilk dəfə telefon alınanda * telefonunad günümdən qabaq mənə vermişdilər ki əsəbi görsənirəm. Ad günümü unutduqlarını düşündüyümü düşünürdülər *. Halbuki ortada belə bir şey yox idi. Mən sadəcə həmişəki kimi tort, pul və əlavə nə bişirirlərsə onu gözləyirdim, artıq heç bir şey gözləmirdim. Evdə ümimiyyətlə gərəksiz kobud olduğum yönündə önyarğı var deyəsən aq. Əslində şikayətlənmirəm üz versəm qudurarlar aq. Yersiz istəkləri bitməz. Nə isə, deyəsən qəddar olmadığım barəsində danışırdım. Unutdum ala hamısını.
Hə bir də "yeganə insansan ki...." ilə başlayan cümlələri sevirəm. Ondan sonra söyüş də gəlsə özümü xoşbəxt hiss edirəm aq. Hələ də "yeganə insansan ki bilmirəm səni çox sevirəm yoxsa sənə nifrət edirəm" cümləsini unuda bilmirəm. Bunu deyən insan həmişə ruh dəyişikliklərim baş verəndə yanıma gəlirdi deyə hər dəfəsində qəribə bir versiyam ilə qarşılaşırdı. Ona görə çaş-baş qalıb qız.

Bu entrini əslində (bax: eşidilməsi zövq verən cümlələr) və yaxud da (bax: insanı sevindirən cümlələr) kimi bir başlığa yazmaq istərdim amma sözlükdən də gözlənildiyi kimi (bax: eşidilməkdən bezilən şeylər) başlığı var təkcə. Ona görə də kimsə belə bir başlıq açana qədər bura yazım dedim






Paranoyak deyiləm dedikdən sonra kiçik bir detal üzündən səni atıb gedəcəyini düşündüyün dostunun getdikdən sonra arxandan çevirə biləcəyi hər iş üçün ayrıca bir plan qurmaqdır paranoya. Hər xırda ehtimalı düşünüb qarşındakı insanı etmədiyi şeydə günahlandırmaq və olmayan bir şeyə görə plan cızmaqdır paranoya. Bu düşüncələrimi çölə vursam böyük ehtimalla olan dostlarım da gedər aq. Həmişə içimdə yaşayıb olaylara içimdə artıq məna qatıb insanları günahlandırıb özümə olmadıq şeylərdən haqq qazandırıram. Ən əsası da o anda bunun fərqində olmuram. Bir neçə saat, hətta bunu öyrənməzdən qabaq bir neçə gün ya da ay Sonra bir vaxtlar paranoyaya qapıldığımı anlayıram. Bu həmişə haqlı olma hissindən qurtulmalıyam


Qanlı, vəhşət dolu, insanın mədəsini ağzına gətirən şəkillərə, videolara baxanda, ya da bunlardan ibarət bir yazını oxuyanda gələn aclıq hissi. Hərdən də ürəyim bulanır və eyni zamanda ac oluram*. Az əvvəl yemək yeməyimə baxmayaraq oxuduğum manga səbəbilə sanki dünəndən bəri yemək yeməmişəm kimi acam*


*Qrup yoldaşımla dialoq*
Qız: suzuki dərsə niyə gəlməmisən
Mən: əşi sikdirsinlər aq dərsə gəlmirəm
Qız: hardasan ki?
Mən: evdə
Qız: xiyar yenə qayıbları düzüb kəsrləri yığacaqsan
Mən: sən hardasan ki?
Qız: evdə
Wtf??


Tide vaov çox təmiz eksperimentini təqdim edir (ding dong)
-pəncərəni nəynən təmizliyirsiz?
-əski ilə?
(əri soruşur)
-bu mənim köynəyimdi?
-ləkə getmədi üstünnən
(azər axşam)
-əlbəttə ki getməz çünki sizdə tide pods hamsı birində yoxdu
(arvad)
-vaouv ehüehüehü
(azər)
-dərindən təmizliyir, ləkələri aparır və parlaqlıq effekti yaradır
-hə! Necədir?
-bu ki ağappaqdır!
(ər)
-bu heyrətamizdir!
(azər)
-siz də vaov çox təmiz effektini istiyirsiz?
(hamsı birdən)
-onda biz sizə gəlirik!
Heyrətamiz təmizləmə gücü indi azərbaycanda! Uşaqlardan uzaq saxlıyın


Həftənin başında sırf ağlımdan adı keçdi deyə animesini izləyib sonra da "burda tam olmayan bir şeylər var" deyib mangalarını oxumağa başladığım mangaka. Mangakanın üzündən şirinlik yağır. Yazdıqlarını oxuduqca şizofren olub-olmadığını sorğulayır insan*. O tipdə insanın bunları necə yazacağını insanın ağlı almır. Nə isə bunları qoyaq qırağa. "Junji ito collection" adlanan anime sanki 2015-də izlədiyim 5-6 dəqiqəlik yapon silent horror videolarının bir az uzun versiyasıdır. Bir hekayə üzərinə qurulu olsaydı və manga adaptasiyası gözəl olsa idi əla olardı amma adı üstündə "collection". Animedə ən sevdiyim obraz souichi adlanan o xəstə tipli oğlan idi. Güldürməyi bacaran tək obraz idi*. Belə anime qorxu və komediya janrında olsa da elə iki cəhətdən də əskik idi. Bəzi bölümlərində tripofobiyanı qıcıqlandıran görüntülər var idi deyə ekranı neçə dəfə diksinib bağlamışam. Bircə təsir edən bu idi. Souichi səbəbilə dedim ki mangaya başlayım. Bu obrazın hansında olduğunu bilmədiyim üçün də random birini seçdim və "uzumaki"-yə başladım. Bunda da qorxulu heç nə yox idi. Elə burda başa düşdüm ki mangakanın məqsədi insanlara bariz şəkildə qan, parçalanmış insanlar, ölülər və s. Göstərərək ONLARI qorxutmaq yox, yavaş-yavaş onlara stress verərək, narahatlığı dibinə kimi hiss etdirərək qorxu hissini yaşatmaqdır. Elə oxuduqca özümə "wtf?" deyərək "bu qorxulu deyil aq sadəcə qəribədir" deyərək bir də gördüm ki özümü narahat hiss edirəm. Türklər demişkən içim karardı. Bir də ordakı shuichi adlı oğlanın yaşadığı hisləri çox dərindən hiss etdiyim üçün də gəlmiş ola bilər bu narahatlıq. Nı isə, manganı bir gündə bitirdikdən sonra gün üzünə (daha doğrusu buludlu havaya) çıxanda artıq bədənimdən yük atmış kimi hiss edirdim. Hə bir də manganın təsirindən olsa gərək havaya baxanda spirallar görürdüm. Sonra ağıllanmadım təbii ki və digər junji ito mangası olan "tomie" yə başladım. O bir az daha əyləncəli gəlir mənə. Uzumaki kimi sıxmır ən azından. Bitirmədiyim üçün onun haqqında yazmayacam.
Uzun sözün qısası narahatlığı və stressi çox yaxşı hiss etdirən mangakadır. Oxuduqca anlaşılır. Şans verməyə dəyər


blok -   başlıqlarını gizlət

Son bəyənilənlər