pulla alına bilməyəcək duyğular

bakıda yaşayanda mütəmadi olaraq hər axşamçağı gəzməyə çıxardım. bakı küləyiylə qarışıq əsə-əsə, heç nədən asılı olmadan, problemləri əriyib getmiş, dünya vecinə olmayan bir insan... bədənimdə hiss etdiyim bakı küləyi, qulağımda artıq bədənimin bir parçası olmuş qulaqlıqlarım, insan daha başqa nə istər? külək mən və musiqi olardıq dünyada təkcə. uzun zaman keçdi. çox şeylər dəyişdi həyatımda. amma son günlərdə bu duyğuları yenidən yaşayıram. yaz gəlib buralara. qulaqlığımı taxıb, əllərimi cibimə qoyub avara-avara gəzirəm. milyonlarla çiçəklərin ətrini duyuram. buz kimi sərin havanı uduram. hərdən görünən günəşi salamlayıram. insanlara gülümsəyirəm. yaxşı ki varam, bu həyatdan zövq almağı, bu duyğuları hiss etməyi bacarıram. tamamilə pulsuz başa gələn bu duyğuları heç bir sərvət qarşılığında da ala bilmək mümkün deyil. xoşbəxt siyahısına yaza bilərəmmi özümü? sizcə?