hər yeni ildə yadıma düşüb üzümü güldürən, amma indiyə qədər heç kimə demədiyim bir hadisəni bölüşüm sizlə.
6-cı sinifdə oxuyanda belə şaxta babaya inanacaq qədər xəyalpərəst bir uşaq olmuşam. yeni ildə şaxta babaya balaca kağızda məktub yazmışdım, vərəqin kənarlarını flomasterlə bəzəmişdim filan. 4-5 dənə şarı qaz ilə doldurub məktubu da bağlamışdım, uçmuşdu normal olaraq. məktubda itimiz olsun istəmişdim. işin maraqlı yanı isə, yanvarın 4-5-i filan bir tanışımız bizə it gətirmişdi. televiziyadakı filmlərin və bu hadisənin təsiri ilə "yess, bilirdim şaxta baba var" deyə sevinə-sevinə gəzirdim elə. hələ də yadıma düşəndə üzümü güldürən, gizemini çözə bilmədiyim hadisədir.
şübhəsiz sənin it kimi aşiq olduğunun,yuxularda gördüyün,dərsdə hər fürsətdə çönüb baxdığın qıza rahatca padxod eliyən sinif yoldaşıdı.onlar tənəffüsdə deyib-güləndə sən də küncdən gollum kimi baxırsan.o sinif yoldaşının amına koyum mən.
hal hazırda keçid dövrünü yaşayan qızlardır. iki arada bir derede qalıblar, bir terefden mentalitete uymaq bir terefden uymamaq. yarısı her şeyin başını buraxıb qabağına gelene paylama funksyasına keçib, yarısı temiz ortada qalıb paylasada birine versede gizlice verir, qalanlarıda bildiyimiz ev qızı damğasını yemişlerdir. paylayana deyirler qehbesen, paylamayana deyirler ev qızısan, onlarda qalıblar çaş baş. bu damğanı vuranların başa düşmediyi ise qızların psixologiyasıdır, qızlar ümumiyetle oğlanların eksine bir nefere aid olmağı sevirler. biri bakiredirse ona sen mentalitet insanısan ev qızısan deyib damğa vurmağa ehtiyac yoxdur, o ele isteyir sene girib çıxan nedir? qaldı ki azerbaycanlı qızların bele deyim qıjı ve ya ismayıl yk fanatı olmaqlarını ise men tehsile dünya görüşüne bağlayıram oğlanlardan ferqli olaraq. oğlanlar qeder şanslı deyil onlar. evlenecekleri insanı bele böyük çoxluğu özleri seçmir. çetin ve acınacaqlı veziyetdir sözün esl menasında, ve tekrar edirem bu hallara göre qızları günahlandırmaq axmaqlıqdır.
Alternative rock və funk rock janrlarında olan los angeles originli qrup. Qurucu üzvləri anthony kiedis, flea , hilell slovak. Flea kiedis və sonraları hilell ilə ilk dəfə qarşılaşmalarını, uşaqlıq və yeniyetməliyi dövrlərini əhatə edən memuarında ilk görüşdə eşq və ömürlərinin axırına kimi fırlanacağı bir dostluq kimi qeyd edib. Flea özü də eşitməyənlər üçün dünyanın ən yaxşı bass gitaraçılarında biridi. Fear qrupunda olarkən aşırı sürətlə çalma stilinə funk elementi ilə birləşdirib, indilərdə ikonik hala gəlmiş stilini yaradıb. Hardcore punk ilə funk kimi janrın birləşməyindən yarandığını deyib özü bir neçə interviyuda.
Məşhur john frusciante isə qrupa 88 də hilell overdosdan öləndən sonra qoşular, hansı ki idealarından olan flea ilə çalmaq fürsətini tapır 17,18 yaşlarında. Elə bu aralarda qrupun indiki drummer i chad smith də qoşulur. Bu vaxtdan sonra qrupun səsində overall improvement hiss olunur. Mother's milk albomundan sonra bu dörtlünün ikinci cəhdi olan blood sugar sex magik qrupun ən yaxşı albomu idi, elə cə də funk janrında olan ən yaxşı bir neçə sayıla biləcək keyfiyyət də idi. Albomun documentary sə də var funky monks adlı, yutubda var. Documentary frusciantenin boş yapması ilə başlıyır, sonra kiedis albomu record elədikləri evin tarixi barədə danışır, jimi burda kimisə sikibmiş(deyəsən zarafat edir), bitlz ilk dəfə lsd albmış zad. Deyəsən arada mənim albomdan favorit trackim olan suck my kiss mahnısını çalırlar. Kiedisin bu vaxtlarını həqiqətən bəyənirəm, çox enerjik bir yerdən ifa edir, rap tərzi vokalı çox gözəl oturur rhcp sounduna, indilərdə və mənim kimi hamının tanımağa başladığı alternativ rock tərzində olan vokalı isə o qədər cəzb eləmir məni, hər nəqədr melodiya olaraq həmin illər olaraq vokalını inkişaf elətdirsə də.
Bu keçid deyəsən frusciantenin qrupdan ilk dəfə çıxmağı ilə əlaqəlidi(blood sugar sex magikdən sonra), sonra gələn albomlar ən məşhur olan californication hər nə qədər bəzi funk elementləri olsa da əsasən alternativ rock idi və böyük ekonomik uğur idi, bilmirəm bu keçidə görə fruscianteyə həmiş biraz qıcıq olmuşam, həm biraz öz solo işlərində art rock, alternativ rock tərzi musiqi ifa eləməyi ilə həm də sound olaraq ən ön planda gitara olduğunu görə ola bilər. Ancaq qrup olaraq ümumi verdikləri qərardır bunu qəbul eləməliyik. Məncə hər şey rick rubinin günahıdır, kiedis xiyarına under the bridgei in indiyə kimi yazdığı ən yaxşı mahnı olduğunu deməsəydi stadium arcadium albomunda 2 saat eyni düstur ilə qulağımızı sikməzdilər. Əslində həmin albom da və bu stildəki başqa albomları da gözəldir ancaq mən daha çox experimentation eləməylərini istəyərdim. Talant olaraq baxsaq super qrup saymaq olar hamısı öz instrumentində əfsanə sayıla bilər. Kiedisin funk vaxtlarında olan vokalını da bəyənirəm hətta. Qrupda onsuz flea və john pəltəydi normal oxuya bilən bir kiedis di. Zarafat oyana johnun back vocalı sağlamdı hətta kurt in lounge act mahnısını ifa eləmişdi haradasa belə səsi də yaxşıdır, pəltəkliyi itir oxuyanda. Sola işlərində də həmçinin yaxşıdır https://youtu.be/CgR0eOOs1OY?si=I5JnCbmX9cEiwS_4
Qrupun bundan başqa ən bəyəndiyim tərəfi jimi hendrix fanları olmağıdır. Fleanın qolunda jimi tatosu var, johnun da bir iki canlı solo performansında açıq təsirləndiyini hiss eləmişdim bundan başqa inyerviyularında nə qədər böyük fanı olduğunu demişdi. Hətta bir neçə jimi hendrix mahnısı da ida ediblər, crosstown traffix, castle made of sand, little mis lover, fire men bilenlerdi.
cannonball – atəşkəsli atəş gücünün bir növü, adətən dəmir, qızıl və ya daşdan hazırlanmış silindrik şar şəklində olur. tarixən qısa məsafəli topçuluqda, dəniz və quru döyüşlərində istifadə edilmiş, sürəti və kinetik enerjisi sayəsində qalaları, qalaları və insanları məhv etmək üçün nəzərdə tutulmuşdur. eyni zamanda "cannonball" termini 1970-ci illərdə populyar musiqi və idman terminologiyasında da yer alıb; məsələn, dərin suya atlayaraq balıqçılıqda istifadə edilən dərin atlayış üsulu da bu adla tanınır.
kimsə nəsə haqda fikirləri tez-tez dilə gətirirsə, əslində əsl fikirləşdiyi, demək istədiyi şey o olmur. məsələn, bir qız tez-tez deyirsə ki, mən sapioseksualam, sonradan gold digger çıxır. Bütün günü vətən-millət deyən adamlar mənfəətçi cındır olur. yaxşılıq etməkdən dəm vuranların çoxu pislik etmək üçün fürsət gəzir. halal yeməkdən danışanlar müftə yemək üçün özünü axrıncı yola qoyur. namus, əxlaq şüvənliyi edənlər başqasını qəhbə çıxartmaq üçün olmayan şeyləri danışır. qısaca kimdə nə yoxdursa, ən çox ondan danışır. həmin əskikliyi başqaları görməsin deyə
1995-ci il noyabrın 4-də yitzhak rabin məntiqli bir sülh planının imzalanmasından günlər sonra suiqəsdlə öldürüldü. 1 mart 1922-ci ildə yerusəlimdə doğulmuş, britaniya mandatı dövründə palestinada anadan olan ilk israilli baş nazir idi. o, şərq avropalı yəhudi immiqrantların oğluydu, işçi sionist ailəsində böyüyüb, məktəbdə kənd təsərrüfatı öyrənmiş, gənclikdə palmacha qoşulmuş və 1948-ci il ərəb-israil müharibəsində əməliyyatların başçısı kimi çıxış etmişdi. müharibədən sonra yeni yaradılmış israil müdafiə qüvvələrinə (idf) qatılıb, 27 il ərzində rav aluf rütbəsinə yüksəlmiş, 1950-ci illərdə idf-nin təlim doktrinasının formalaşmasında əsas rol oynayıb, 1959-63-cü illərdə əməliyyatlar direktorluğunu, 1964-68-ci illərdə isə baş general ştatının rəhbəri olaraq strateji planlamanı idarə edirdi.
rabinin iki dəfə baş nazirliyi 1974-77 və 1992-95-ci illəri əhatə edirdi; onun ikinci mandatı ərzində o, oklahomadakı oklahoma-çevriş razılaşmasını imzalayaraq ərəb-israil sülhünə yönəlmişdi və bu proses onun ölümü ilə kəsildi. onun ikinci mandatı 1992-1995-ci illərdə davam etdi.
hər yeni ildə yadıma düşüb üzümü güldürən, amma indiyə qədər heç kimə demədiyim bir hadisəni bölüşüm sizlə. 
