məmməd araz

son günlərdə tez-tez məmməd arazın bu şeirini xatırlayıram: bacım gülsümə məktub necə yad görürəm doğma yerləri ilk dəfə qarşıma çıxmadı anam ilk dəfə anamsız açdım səhəri ilk dəfə anamsız düşəcək axşam demə ki, ay bacım, - anam əvəzi, qardaş etibarın bəs hara getdi. bir də bu yerlərə dönmək həvəsim anamla birlikdə məzara getdi... hörməti ayrıdır qardaş,bacının fəqət ana nəfəsi üzümə dəymir hanı o qocaman qoz ağacının altındakı cəhrə gözümə dəymir uşaqlar çıxarıb tağalağını iyindən bir mismar düzəldib hələ küncdə toz basmış yun darağını yəqin,satıbsınız siz hörümçəklərə əyib atamı da ömrün gərdişi dünyanın qəribə işləri varmış ömür yoldaşını itirən kişi uşaqdan da betər yetim olarmış çətindir, ay bacı, bunları görmək gözlər bir baxışda oda düşərmiş uşaqlıq itirmək, gənclik itirmək ana itiriləndə yada düşərmiş örüşdən qayıdıb quzular mələşir ağ inək də axtarır səsini onun yadıma bir sözün,bir misran düşür çırağı ana imiş ata yurdunun çırağı ana imiş ata yurdunun