itirmək

ən pis forması sənə yaxın olan birini itirməkdir. yara kimi olur. əvvəl heç nə hiss etmirsən, ağrı filan olmur. başsağlığına gələn, yas yeri düzəltməyə kömək edən insanlarla dolu olur ətrafın. itkinin şokundan çıxandan sonra "yara" ağrı verməyə başlayır. sanki kimsə kibriti yandırıb ürəyinin altında saxlayaraq tələsmədən onu yandırır. o cür göynəyir için. itirdiyin insan yada düşdükcə, yara zoqquldayır. onunla etdiklərin, daha edə bilməyəcəklərin yada düşdükcə, istər-istəməz ürək dözmür, onu sıxıb-parçalayan kədərdən qurtulmaq üçün göz yaşları köməyə gəlir, hönkür-hönkür ağlamamaq üçün özünü güclə saxlayırsan. sonra isə... yaranın üstü necə qartmaq bağlayırsa, necə ancaq əl vuranda ağrıyırsa, itki də unudulur, itirilən yada düşdükcə, təzə-təzə keçirdiyin göynəməni hiss edirsən, ürəyindən sənə tanış olan gizilti keçir.