sözaltı etiraf

həyatım elə bir şablon şəkil alıb ki, bəzən təəcüblənirəm həftənin bu günü nə vaxt gəldi deyə. dəyərli hesab etdiyim bir şeylə məşğul olanda isə, aylarla içilməyən siqaretin döndürdüyü kimi dönür başım. bu gün rəsm çəkdim. ətrafımdakı insanlar, sanki böyük bir şey etmişəm kimi reaksiya verdi. qaraladığım cızmaqara elə də bir şey olmasa da, özümə də ləzət elədi. bir-iki saat kafasını yaşadım. canlanmış kimi hiss etdim. o, cızmaqara mənə həyat verdi bir müddətlik. yolda işə gedərkən, necə də xoşbəxt hiss etdiyimi görüb, özümə kədərləndim. iş mühitində məni gözləyən gərginliyə, on saatlıq köləliyə addımlamaq, intihara aparmaq kimi idi xoşbəxtliyimi.