ssri

(gbax: good bye lenin) filminə baxdım,yadıma düşdü yenə.indikindən yaxşı ya da pis yaşadığımızı demiyəcəm.bu barədə sonsuz müzakirələr eləmək olar.sadəcə o dövrün insanlarının üzlərindən xoşbəxtlik yağır.evdə köhnə fotolara baxanda hiss eliyirsən ki,adamların dünya aləm vecinə deyil.tələbəlik şəkillərində üzlərindən sevinc tökülür.gələcəklə bağlı heç bir qayğısı olmayan insanlar idilər.necə olursa olsun dövlət bir tikə çörək və ev verəcək sənə.başqa da nə lazımdı ki.bir az məsumiyyət,bir az zarafat,bir az ironiya,gələcəyə ümid,kommunizmin qələbəsinə inam var idi.illər keçdi,artıq nə kommunizm var,nə də qalib gəlinəsi bir kapitalizm.artıq ali məqsəd,gələcəyə inam,ümid yoxdu.sadəcə pul qazanmaq üçün olmazın əzabına qatlaş və sonda da öl.kapitalizmin insanı budu. dünyanın işlərindən bixəbər,başqa dövlətlər haqqında heç nə bilməyən və ən nəhayətində heç bir şey bilməyən insanların xoşbəxtliyi və sadəliyi var o dövrün insanlarının üzündə.insan bildikcə kirlənir,eybəcərləşir,amansızlaşır,əsəbi olur.ən yaxşısı bilməməkdi.həyatın nə olduğunu,sənnən ətrafda nələrin baş verdiyini bilməyərək ölmək.həyatın ən ali məqsədi bu olmalıdı.ssri bunu yarada bilmişdi.