şah ismayıl xətai

bu qədər müharibədə ola-ola, savaşlarda iştirak edə-edə necə olur ki, şair olur, sufizmin bu qədər dərinliklərinə enə bilir... sevgidən yazıb sonra bu qədər qəddarlıq edə bilir. heyrət ediləsi adamdı. yer yox ikən, göy yox ikən, ta əzəldən var idim, gövhərin yekdanəsindən irəli pərgar idim gövhəri ağ eylədim, tutdu cahanı sərbəsər, yeri-göyü, ərsi-kürsi yaradan səttar idim. gah hüseyn ilən belə pustimi soydu qazilər, gah da mənsur donuna girdim, ənəlhəqdar idim girdim adəm cisminə, kimsənə bilməz sirrimi, mən bu beytullah içində ta əzəldən var idim on səkkiz min aləmə mən mən gərdiş ilə gəlmişəm, ol səbəbdən haqq ilə sirdar idim, sərdar idim. dunyasından mən onun sirrin bilirdim, ol mənim, dəryanın altındakı sağ qızdıran əngar idim mən xətaiyəm haqqı haqq tanımışam biguman, onun üçün ol yaratdı, mən ona dərgar idim