ateist və dindarın dostluğu

iki tərəf də qarşısındakını fikrindən döndərməyi missiya kimi qəbul etməsə mümkün olan hadisədir. mənim bir dostum var, dindardır, amma mənim bütün fikir və arqumentlərimə səbrlə qulaq asan yeganə dindardır. sonunda heç nə deməyərək, sən də yəqin özünə görə haqlısan deyib. özü isə mənə dinin gözəlliklərindən yox, öz inancının formasından, inanmağın onu necə daha yaxşı etdiyindən danışıb təkcə və bu məndə heç qıcıq oyatmayıb (digər dindarlarda fərqli hiss edirəm). təbii ki bu söhbətə qayıtmırıq, məsələn o məni qurban, ramazan bayramlarında təbrik edir, amma allah sözündən istifadə etmir. məharətlə təbrik edir. deyir sən ən çox sevdiyim insanlardansan, mənə əziz gündə səni təbrik eləməsəm olmaz. sevirəm belə insanları.