sevgi

insanın özündən çox sevdiyini düşünməsidir məncə. indiyə kimi kiməsə qarşı dərin sevgi hiss etməmişəm deyə romantikaya keçməyəcəm, amma başıma gələn bir hadisəni danışım. bizim universitetin önündə həmişə 5-6 yaşlı bacı qardaş olurdu, ruçka ya salfet satırdılar. bir dəfə dərsdən çıxanda dostumla görüşəcəkdim, uninin qabağında gözləyirdim. qızla oğlan (sevgili idilər) unidən çıxanda uşaqlardan biri yaxınlaşıb nəsə almalarını istədi, oğlan vecinə almadı amma qız çəmkirib "əl çək!" dedi. uşaq "nolar bacı" deyib qızın qolundan tutanda qız sərt şəkildə "o çirkli əlivi çək üstümdən!" deyib sifət elədi. qarışıqlıq idi deyə çaş-baş qaldım. uşağın yerinə çox pis olmuşdum. niyəsə heç vaxt dilənçi uşaqlara pul verə bilmirəm, narahat edir məni. nə isə yeməli bir şeylər alıram. həmin uşağa çox pis olmuşdum, yaxındakı kafedən 2 dənə isti qoğal aldım, hərəsi üçün bir dənə. uşaq gözümün içinə baxın ürəkdən gülümsədi, "çox sağ ol e, elə xoşlayıram ki şirin qoğalı" dedi. o an qəlbimə yayılan istilik, xoşbəxtlik hələ də xatırladıqca üzümü gülümsədir. dostumun zəngi ilə uşaqdan aralandım, 5 dəq sonra onları anasının yanında gördüm. qoğalı özləri yeməmişdi, anasıyla bölüşməyə aparmışdı. hətta balaca oğlan bütövü anasına verib digəri bacısıyla bölmüşdü. göz-gözə gələndə əl edib gülümsəmişdi yenə. orda kövrəlmişdim və düşündüm: o oğlanla qızın sevgisi daha gözəldir yoxsa şirin qoğalı sevsə də anasıyla bölüşən bu uşağın sevgisi? kimin qəlbi daha təmizdir? qəlbiniz təmiz olmadıqdan sonra sevginiz saf ola bilər ki? bir gün kimisə sevsəm o uşağı özümə örnək götürəcəm yəqin ki... saf ürəklə və təmənnasız...