bir azərbaycan qadınının təcavüz gündəliyi

"bizim kişilər nə qədər yanıq olsa da, təcavüzə meyillilik azdr, yox dərəcədə". bəzi dalbayobların beynində təcavüz təkcə məcburi cinsi əlaqədir. xeyr, marşrutda fürsət tapan kimi adamı əlləməyə çalışan daydaylar, tində adamı gözüylə rentgendən keçirən sülək qaqaşlar, düz yolla getdiyin yerdə arsızca söz atan əclaflar hamısı təcavüzkardılar. sadəcə əllərinə fürsət düşmür cinsi təcavüz eləsinlər. bilmirəm bu statistikanı haralarından uydurublar. buna inanan varsa, day sözüm yoxdur. belə hallar azı 5 dəfə başıma gəlib, hətta çox. ilk dəfə 8-ci sinifdə məktəbə gedərkən tində 2 əclaf durmuşdu. belə bir dialoq oldu: "-nətərdi? -bomba kimi" ilk dəfə başıma gəlirdi deyə boğazım düşünləndi, əclafın gözünə baxıb "itoğlu" deməkdən başqa heç nə gəlmədi əlimdən. o da hırıldayırdı iyrənc-iyrənc. özümü öldürmək istəyirdim, özümə nifrət yaranmışdı. çox çəkmişdi toparlanmağım. ilk travmam oldu təcavüz barədə, oğlanlara nifrət edib iyrənirdim onlardan. hamısından. amma keçdi zamanla, yenidən başıma gələnə qədər. 10-cu sinifdə məşğələyə avtobusla gedirdim. araxa qadın var idi, bir kişiylə qonşu idi deyəsən. "Şeytan bilsə ki sən varsan, heç doğulmazdı" dedi. bunu eşitdim, amma anlamamışdım. təsadüfən o kişinin oturacağının önündəki yer boşaldı, mən oturdum. hiss elədim ki, əli çiynimə, kürəyimə dəyir. dedim yəqin yanlışlıqla olub, biraz qabağa sürüşdüm. yox, yenə çiynimə toxunurdu. sonra... sonra hiss elədim ki, barmaqlarını oturacağın altından salıb məni əlləməyə çalışır. onda dərk elədim məqsədini. qışqırmaq istədim, amma səsim çıxmırdı. həm səsimi çıxara bilməzdim, işin üstü açılsa əclaf atamın əlindən sağ çıxmayacaqdı. üstəgəl kəndin ziyalı ailəsinin övladıyam, hamının dilinə düşərdim axı. hah, dümək qız özü şərait yaradıb! şokdan və hirsdən titrəyirdim, durub lap öndə ayaqüstə dayandım çatana qədər. məşğələdən qayıdanda həmin köynəyimi cırıq-cırıq edib atdım. hamamda bədənimi sürütürdüm, duş gelini bitirdim 2 saat içində. duşun altında diz üstə çökqb ağlamışdım, iyrənirdim özümdən. hamıdan iyrənirdim. hər cürə təmasdan qaçınırdım, kimsə yanlışlıqla toxunsa belə diksinirdim. fikrimi dərsimə verə bilmirdim, qorxu içində gəzirdim. mən hələ uşağ idim e, 40 yaşlarında adam nə qədər yanıq, cındır ola ki, əlinə, özünə yiyə dura bilməyə. mən də uşaq ağlımla özümü günahlandırırdım ki, mayka geyinmirəm, yəqin altdan geyindiyim paltarın izi görünür, ona görə olub. bir dəfə də yenə məşğələyə gedəndə qarşıdan 50-li yaşlarında bir kişi gəlirdi. dayandırıb soruşdu ki, aptek hardadır? dedim orada küçənin tinində. sonra şey dedi, "mənim qızım 8-ci sinifdə olub, başına bir iş gəlib. siz qızlara olur, nə deyirsiz? hə, aybaşı. elə olanda onun belini ovxalamaq, yaxınlaşmaq olar?". wtf, bilmirəm deyib qaçdım oradan. yenə heç kimə deməmişdim. iyrənc tünd bir parfüm vurmuşdu. bəzən metroda filan o qoxu yenə burnuma gəlir, istəmsizcə ətrafa boylanıb uzaqlaşmaq istəyirəm oradan. sonra qızlar məşğələdə danışanda eşitmişdim, həmin adam qızları dayandırıb belə gic-gic suallar verirmiş. zamanla anladım ki, mənim günahım deyil. nə geyinməyimdən asılı olmayaraq, belə təcavüzkarlar hər yerdə doludur. artıq belə şeylərə qarşı əvvəlki kimi utancaq, səssiz deyiləm. anladım ki, utanmalı olan mən yox, onlardır. ən son metroda sürtünməyə çalışan əclafa səsimi qaldırıb "əlinə yiyə dur, evindəkiləri əlləyərsən" deyəndə rəngi atmışdı, səslərini çıxara bilmirlər elə olanda. və saymadığım daha nə qədəri. bir ayağı məzarda olan, 70 yaşında kişi də gözünü zilləyib adama baxır, üzünə baxmağa iyrəndiyim çeçenka qaqaşlar da, arvadının əlindən tutub gəzən sözdə namuslu kişiciklər də. belə cındırlardan geriyə qalan isə travmalar, hər kiçik təmasdan qaçınmaq olur. hələ də bu entrydəki kimi #318368 axmaqlar var. buna rəğmən ölkədə təcavüzü yox dərəcəsində sayan adam birbaşa şüursuzdur. indiyə qədər heç bir entrydə bu qədər əzab çəkməmişdim yazarkən. kökləri kəsilsin.