ana

öz övladını qorumaq üçün yüksək hissiyata sahib olduğunu düşündüyüm şəxs. ən azından həyatımda yaşadığım hadisəyə əsasən bu nəticəyə gəlmişəm..tarix neçənci il idi dəqiq bilmirəm ən azı 14-15 əvvəl rayondan bakıya getmək üçün qatara bilet almışdıq. səhv xatırlamıramsa kupedə yer olmadığı üçün plaskarta biletlərimiz vardı.. gəldik qatara yatmaq vaxtı gəldi əvvəl anam məni yuxarıya keçməyimi dedi özü isə məlum məsələ aşağıda uzandı. sonradan ana hissiyyatı özünü göstərmişdi. məni yuxarıdan düşürtdü ki gəl aşağı mən yuxarıda yatım. bura qədər hər nə qayda ilə gedirdi. yavaş-yavaş yuxulamağa başladıq. gecə saat bilmədim 3 idi 4 idi bir dənə səs gəldi oyandım. əvvəl nə olduğunu başa düşməmişdim. bir onu gördüm adamlar tökülmüşdü hamısı ətrafımıza. nə olsa yaxşıdı? bəlkə dünya dəmiryol tarixində baş verə biləcək ən ağlasığmaz hadisə olmuşdu. . çöldən hansısa idiotun (debil, adını nə qoymaq olarsa əclafın) biri əlindəki daşı atmışdı qatara. daş da qatarın pəncərəsini sındıraraq gəlib dəymişdi anama. orda da bir az bəxti gətirmişdi ki daş gözünə yox iki-üç sm. aşağıya yanağına dəymişdi. bir təhər o gecəni keçirtmişdik. ən ağır gecələrdən idi.. səhər gözünün altı qaralmışdı. o yara ilə neçə müddət gəzmişdi.. arada düşünürəm həmin gecə mən yatsaydım yuxarıda mənə nə olardı? daş məni kor edə bilərdimi? ola bilsin yatsaydım və bir az irəliləsəm dəyərdi. onu edən həyatına davam edərkən sən bir gözündən olmuş şəkildə yaşayırsan. səni ömürboyu incidən bax bu olardı. elə deyil? ..edən əclafın kim olduğunu belə bilmədən. bir də o daşı atan şərəfsizin yaşatdığının eynisinin öz başına gəlmədən bu həyatdan köçməsini istəməzdim