nənə

qəlbimdə əvəzlənə bilməyəcək yeri olan, xatirəsi belə içimə sakitlik gətirən insan. yanında oturan kimi əlimi tutardı sonra bir də gördün həmin an eşitmək istəyəcəyim bir hekayə danışardı, ya da nə isə məlumat verərdi. gülləri çox sevərdi, ona görə də tez-tez qızılgül, nərgiz, bənövşə aparardım ona, ləçəklərini sığallayıb solana qədər baş ucundan ayırmazdı. bəlkə də heç bir kobudluğunu görmədiyim yeganə insan olub, mənə də daxilimdəki incəliyi qorumağı vəsiyyət edibmiş kimi gəlir həmişə. bilmirəm bəlkə də insanı irəli aparacaq, müasir bir düşüncə deyil bu ancaq mən insanları əzib keçərək bir yerlərə çatmaq istəmirəm, "uğurlu" biri olmaq üçün kobud ya da realist birinə çevrilmək istəmirəm.