sonbahar

10 il sonra belə random bir səhər soundtrackı xatırlanan, açılıb dinlənilən və teleqramı açıb qabağına çıxan hər kəsin inboxuna soundtrack linki atılan film. belə bir film haqqında "uşaqlığımdır" kəliməsini işlətmək bir az şey çıxır; (gbax: pretentious) (u: bu sözü azərbaycan dilinə köçürək), çünki gəlin etiraf edək ki, heç birimiz 10 il f-tipi təcridxanada yaşamağın yaratdığı disassosiyasiyanı təsəvvür edə bilmərik. 3-5 belə film var: əslində heç cür aidiyyat hiss edilə bilməyən ancaq yenə də qarşına çıxanda doğmalıq və nostalgiya yaşadan. karoçe, musiqi də budu: