ataya demək istənilənlər

həqiqətən, bizim üçün etdiklərini, çəkdiyin əziyyətləri başa düşürəm. amma bəzən sözün əsl mənasında adamın əsəbi ilə oynayır bəzi hərəkətlərin. Məsələn, evdə olanda hər dəxlisiz, xırda işləri bizdən tələb etməyin. Etiraz edəndə də "siz niyə varsız?" deyirsən. Sonra da mən oluram xeyirsiz övlad. Bir də istər-istəməz məndə ata qorxusu yaratmısan. "Bunu istəməyim, evdə pul yoxdur, kefi yaxşı deyil.", "Bunu eləməyim, əsəbiləşər, onsuz dərdi çoxdur." və.s Bəlkə də mən həqiqətən xeyirsiz övladam, amma səndə mükəmməl valideyn deyilsən. Yenə də, səni çox istəyirəm. Arabir sənə qarşı hörmətsizlik etdikdə, sərt reaksiya verdikdə özümü daxilən pis hiss edirəm, sənə hiss etdirməsəm də. Nə vaxtsa xətrinə dəymişəmsə, bağışla. Mən də nə vaxtsa səni bağışlayaram məndə yaratdığın problemlərə görə. Gecən xeyrə!