durduq yerdə yada düşən dəxlisiz xatirələr

məhlədə futbol oynadığımız vaxtı günəşin batmasına, havanın qaralmasına şahid olmaq. indi dünyanadan və təbiətdən o qədər qopmuşuq ki, hava necə qaralır və necə açılır xəbərimiz olmur. gözlərimizin bir anlıq kor olduğunu düşünək. o an etibarı ilə nələri izlədik, tam aydınlığı ilə hansı təbiət hadisəsi yaddaşımıza həkk oldu? eyni zamanda çox qəribə hiss idi. 10 saniyə əvvəl qabağıvı daha aydın görürdünsə hava qaralmağa yaxın bulanıqlaşırdı hər şey, hər yer. uşaq ağlıynan da çox təəccüblənirdim. hava beləmi qaralır lan zad.