səmimiyyət

səmimiyyət deyəndə ağalar məmmədovun "bir-birinə təəccüblənməyən adamlar səmimi söhbət edə bilməzlər" sözü yadıma düşür. ona görə həmişə random adamlarla söhbət lap səmimi olur. hansısa dostumun dostu nə bilim ya da hansısa yığıncaqda əsla ağzımı bıçaq açmasa da, sadəcə metroda başının üstündə dayandığım xalanın "ver əlindəkini tutum" ilə başlayıb həziyə qədər bütün həyat fəaliyyətimi, imtahan ballarımı, əlimdəki kitabın qısa məzmunu danışmaqdan konkret zövq alıram. bəzi hallarda kiminsə vasitəsi ilə düzəldilən münasibətlər də səmimi ola bilir. amma bu vasitəci artıq sən haqqında kiçikdə olsa nəsə deyib deyə (u: ən azından adını) ehtimal azalır. məsələn, "104"dəki random söhbətə başlayan xalanın adımı eşidən kimi gic gic zarafatlar eləməsi səmimiliyinin yerini vermir. gözlənilmədən olur, çünki. o adı, ada uyğun ən bomba zarafatı əgər yoxdursa "mənası nədir?" kimi sualları. hamısı birdən gəlir deyə çox tatlı olur.