özümü öldürdüyüm günün ertəsi

Ruhum kənardan yasımı izləyər yəqin. Mollanın "mərhumun əmvatına salavat zikri edək!" Təlimatından sonra yas süfrəsində olan qohum-əqrəbanın 90 faizinin "allahümmə səlli əlamuhəmməsnfjdksjfkfs" deyib soxub gedəcəyi, dalıyca lavaşa bükülmüş halvanı aşla yeyib üstündən dovğayla çayı sırayla hərəsindən bir qurtum içməklərinə şahid olacağım yas mərasimim. Ki, ey kanda, həyatda nələrsə etməyə çalışdın, dişinlə, dırnağınla, götünlə divara dırmaşmaq istədin, həyatı gözündə çox böyütdün, elə hey çalışdın ətrafın, qohumun, dostun tanışın, hətta tanımadığın, bəlkə ömrü boyu sadəcə 1 dəfə rastlaşacağın insan qəhbənin biri də olsa, ən axırıncı adam da olsa, sırf o səndən narazı olmasın deyə bəzən soxdun içivə, udqundun, altdan aldın, öz haqqından keçdin, stress yaşadın, ürəyivə naqruska elədin və s. Niyə? Bax gör niyə bləə...