yazarların hazırda düşündükləri

Bir gün hər şey bitəcək. Bütün o zəng etdiyimiz nömrələr cavabsız qalacaq, adımız yaddaşlardan silinəcək, şəkillər solacaq, səslər unudulacaq. Bəs niyə bu qədər yaşamaq çabası, bu qədər qarışıq hiss, bu qədər acı və sevinci bir arada daşıyırıq? Məncə biz yolun sonuna görə yox, yolun özünə görə yaşamalıyıq. Bəlkə də tək dəyərli olan şey, kiminləsə bir xatirəni paylaşmağımızdır. Bu bəlkə bir gülüş, bəlkə bir baxış, bəlkə bir mesaj, bəlkə də bir gecə saat 4-də kiməsə " yaxşı ki varsan " deməyimizdi. Əgər yolun sonunda heçlik varsa belə, bu heçliyin içində özümüzdən kiçik bir iz buraxmaq, bəlkə birinin həyatına toxunmaq, ölsən belə ağlında yaşamağa davam etmək, sahib olduğun anlam və dəyəri qorumaqdır varlığın mənası. Bəlkə də doğru sual "niyə varıq?" deyil də "var ikən nə etdik?" olmalıdı. Bəlkə də hər şeyin doğrusu heç bir şeyi bəlkələrə buraxmadan yaşamaqdır. Günün sonunda hər halda bizdən geriyə yalnız etdiklərimiz, edə biləcəkkən etmədiklərimiz və çox təəssüf ki sözün əsl mənasında edə bilmədiklərimiz qalır. Bəlkə də, sonuncu şans elə bu andı..