ata

Ata fiquru təkcə bioloji sperm donoru, valideyn olmaq kimi dar mənaya salına bilməz. ata obrazı tarix irəlilədikcə qanun, hakimiyyət, struktur və insanüstü konsepsiyaları özündə möhkəmlədərək simvolik lövbərə çevrilib. müasir cəmiyyətlərdə isə bu fiqurun həm müsbət, həm də mənfi cəhətdən inteqrasiyasının pozulmasını görürük. insanın azadlıq və məna axtarışındakı baş qaldırdığı ilk struktur ata obrazı olur və belə də davam edir - atasına, tanrıya və dövlətə baş qaldırır. digər tərəfdən isə atanın yoxa çıxması etikal boşluq yaradır. o təkcə ailə evindən yox, simvolik nizamdan yoxa çıxır. bu boşluqdan yararlanan sistem güclü patriarx imajıını metalaşdırır və performativ hiperreallıqlar yaradır. maskulin hakimiyyət ənənəvi imicini itirir və məğlub olmuş kişiyə, boşanmış boomerə və ya emosional olaraq uzaq olan evin çörək ağacına çevrilir. onların əvəzinə yeni ata-peyğəmbərlər buraxılır (jordan peterson, tate, potensialist). yolunu azmış oğullar da təskinliyi bu saxta motivasiya satıcılarında tapır. ümumiyyətlə, ənənəvi repressiv ata fiquruna baş qaldırmaq arzunun azadlığı üçün önəmli addımlardandır, lakin bu üsyan təkcə ənənəvi simvollara yox, onların yerinə gələn dırnaqarası müasir atalara da olmalıdır.