yazarların hazırda düşündükləri

bu qədər kitab oxuyub da hələ də zəng gələndə “alo”dan başqa söz tapa bilməməyim böyük ironiyadır minlərlə cümlə, yüzlərlə fəlsəfi termin, onlarla dilin söz bazası. amma telefon çalanda bütün kitabxana susur və dilimin ucunda qalan yeganə səs “alo” olur. bəlkə də həyatın ən dürüst anı budur — insanın maskasız, kitabxanasız, sitatsız halı. bütün o oxuduqların sadəcə “alo”ya yığılması. və mən düşünürəm ki, bəlkə də oxuduğumuz hər şey elə bu “alo”nun davamıdır: danışmağa, başlamağa, cavab verməyə bəhanə. absurd budur: həyat insana nə qədər bilik yükləsə də, reallığın qarşısında bəzən bircə kəlmə qalır. və həmin kəlmə çox vaxt “alo”dur.