həyatından çıxardığın birini unuda bilməmək

sevəndə beynin qısa yol tapır: hər şeyin mərkəzinə bir adamı qoyur, bütün yollar ona çıxır. amma ayrıldıqda sistem format olunmur, sadəcə həmin adamın adı silinmir. sən yeni qovluq açırsan, amma köhnə fayllar gizli qalır. bəzən deyirlər, vaxt hər şeyi unutturur. yalandır. vaxt sadəcə şəkillərin rəngini soldurur, amma xatirələrin konturu qalır. unutmaq üçün içmək, qaçmaq, başını kitaba basdırmaq — hamısı faydasızdır. çünki yaddaş kartı inadkardır, “delete” düyməsi yoxdur, sadəcə “archive” var. və ən qəddar tərəfi odur ki, ən kiçik şeylər həmin arxivi açır: tanış bir qoxu, tanış bir mahnı, tanış bir küçə köşəsi. sən artıq çoxdan keçdiyini düşündüyün hekayənin qəfil davamı başlayır.