sözaltı etiraf

Baku üchün çox darıxıram… Bakının özünə yox, orada yaşayan mənə, oradakı xəyallarım üchun darixiram. O illərim üçün, dostlarım üçün, hər gün görə bildiyim ailəm üçün… Öz dilimdə danışmaq, özümü aid hiss etmək üçün çox darıxıram. Amma geri dönəcəyimi bilmirəm. Bura isə mənə yad gəlir. Bu şəhər sanki içimdəki bütün hissləri boğur. Küçələri daha təmiz, hava daha şəffaf, insanlar daha azaddir bəlkə də — amma heç nə hiss etdirmir mənə. Hər şey çox praktik, çox məntiqlidir. İlham verən kiçik bir detal belə tapmıram. Qaranlıqdır… Bakını darıxdıracaq qədər qaranlıq.