qaçmaq

mənim üçün sadəcə fiziki bir şeydən ibatət olmayan şey. içini skim bu elə bir şeydir ki, adam öz özüylə taşşak geçir, məzələnirdə bildiyin. qaçıram ancaq öz mənliyimdən, qaranlıq tərəflərimdən, insanlardan və yeri gələndə özümdən qaçıram. bu qaçış hara gedir bilmirəm. ama bir yerdə dayanmalıyam bunu bilirəm.. mənliyimdə ki, iztirab qaçmaqdan başqa şans buraxmır mənə. onu bilirəm ki, bir zaman sonra sadəcə özümü aldadıram. axı bir insan niyə özünə sahib çıxmaz? niyə öz içində olan iztirabı sonlandırmaq üçün özünə, mənliyinə qayıtmaq istəməz? ya da hər hansı bir iztirabı keçişdirmədən, lağlağa etmədən sadəcə qəbullanmaq və o iztirabı qəbullanmayan sik kafalı insanlardan uzaq durmaq çox çətindir. yorulmuşam sadəcə.