arxivdən
Səs-küyün, tələskənliyin, boz divarların içində yavaş yavaş nəfəs almağı unudur insan. Halbuki mən yaşılın içində sakitliyi sevənlərdənəm, torpağın qoxusunda, küləyin səsində, səhərin sükutunda özünü tapanlardan.
Bəlkə də bu, yorğunluqdan qaçmaq istəyi deyil, sadəcə təbiətə qayıtmaq arzusudur. Çünki biz betonlara deyil, yaşamağa yaraşan həyata aidik.
buradan hara?
təzədən başla ↺