həyatın nə qədər qısa olduğu anlaşılan anlar

evdə oturmuşdum. birdən anama zəng gəldi, qadın "heyif" deyib tez nənəmin yanına getdi. mən də o arada soruşdum anamdan ki, nə olub. dedi: "atanın dostu filankəs rəhmətə gedib". bu ay atamın ayrı dostu da vəfat etmişdi. o, gün düşündüm xeyli. heç nə eləmədim. axşam atam evə gələndə gülümsəyirdi. baxıb mənə "dostlarım ölür" dedi. ilk dəfə gözlərini dolu gördüm onda.