köhnə sevgili

Hər kəsin qarşılaşdığı insan fərqlidir və buna görə yanaşmaların müxtəlif olması anlaşılandır. Qısaca desəm, yazdıqlarım hər kəsə uyğun gəlməyə bilər. Mənim üçün "köhnə sevgili" anlayışı yoxdur, çünki yenisi olmayacaq. Bu da bir seçimdir, Bəziləri davam etmək üçün unudur, bəziləri isə unutmadan yaşamağı öyrənir. İkincisi daha ağırdır, amma zamanla öyrəşilir. Siz "zaman keçəcək, unudacan və yeni biriylə olacaqsan" deyə bilərsiniz, lakin hər bir halda içimdəki baxışı sizlə bölüşmək istərdim. Mən ki, bir insanı bu qədər düşünüb sevib yeri gəldi uşaqlaşmışamsa eyni hissləri başqasında yaşamağımı özümə ikiüzlülük sayaram. Lap belə uşaqlaşım, ağzımdan əvvəlki sevgilimin adı çıxacaq. Yeni birinə yer yoxdur. Mən düşünürəm ki, “yenisi olmayacaq” deməksə həyatın qapılarını bağlamaq deyil. Bu, sadəcə olaraq sevginin istehlak edilən bir şey olmadığını qəbul etməkdir. Hər hiss təkrarlana bilən deyil. Bəziləri bir dəfə olur və insanın ölçü meyarını dəyişdirir. Ondan sonra hər şey ya kiçik gəlir, ya da saxta. Bu halda ondan sonrakı şəxslərlə münasibəti düşünməyə də dəymir. Münasibətdəykən tək qorxum onu zamansız itirməyim ola bilərdi, amma indi bir yerlərdə yaşayırsa mənim üçün kifayətdir. Ruhumun yarısının onda olduğunu bilirəm. Hər nə qədər başdan xarab olsa da. İnsan bəzən ruhunun bir hissəsini başqasına verir və sonra onsuz da yaşamağı öyrənir. Bu xəyanət deyil, təkamüldür. Sevgi bitmir, forması dəyişir və o şəkildə sevir. İçimdə daxili bir sədaqətin olduğunu düşünürəm, əvvəlki entrilərimdə öz dəyərlərinə sadiqlik haqda danışmışdım, bu başqadır, Hər kəs bunu da yaşaya bilməz, ona görə də hər kəs başa düşmək məcburiyyətində də deyil. Bəzən insanın içindəki sədaqət, cəmiyyətin gözlədiyi "davam et" refleksindən daha yüksəkdə dayanır, mənsə davam edirəm, amma yeni biriylə yox. Yeni mənlə..