arxivdən
bu yazacağım nə dərəcədə düzgündür, bilmirəm. öz həyatımdan müşahidə etdiyimi yazacam: anaları əgər öz qızları ilə rəfiqə ola bilmirsə, həmin qızlar da həyatında rəfiqələrinin olması, bu yoldaşlığın davam etdirilməsi ilə bağlı problemlər yaşayır.
bir dəfə keçmiş rəfiqəm (u: ex-rəfiqə dhchdhdh) demişdi: "nə vaxt evə gedərəm?! evə getsəydim, anamla oturub çay içib söhbət edərdim, qeybət edərdik. amma indi anam evdə olmayacaq, axşam işdən gələcək. axşam olmasını gözləyirəm".
o an bu qədər dərin iz buraxmamışdı, amma tez-tez yadıma düşürdü bu sözlər. axır zamanlar o qədər təsir edir ki... evə gəlirsən, qaçaqaç içində olmursan, anan istirahət etməyin üçün çalışır, qabağına 1 stəkan çay qoyur. qarşılıqlı çay içib gün içində nələr olduğunu, nə yaşadığını, nə hiss etdiyini, nə müşahidə etdiyini danışırsan, məsləhət istəyirsən, gülüşürsən, skeptiv baxışlarını açıb ortalığa tökürsən, keçmiş xatirərələri, gələcək qayğılarını bölüşürsən. çox uzaq amma bir o qədər də isti xəyaldır...
Qeyd: rəfiqə və dost anlayışları mənim nəzərimdə fərqlidir. həyatımda yaxşı dostlarım olub və var.
buradan hara?
təzədən başla ↺