borc vermək

insan zamanla dəyişir. belə deyərdim ki, azərbaycan kişisinin ən böyük problemlərindən biri dolanışıqdır. dolana bilmirik, yaş artdıqca toyların sayı çoxalır, ehtiyaclar tavana çıxır, insan olduğumuz yadımıza düşəndə amansızca, amansız şeylərə pul xərcləyirik. heç kim eyni şərtlərdə doğulmur və eyni şəraitin yiyəsi deyil. elə adamlar var ki, heç nəyin yiyəsidir behin verib ömürlük fırlanır. əslində insanı analiz etmək çox asanddır. hərdən deyirlər; "qaqa, bilirəm ki pulu qaytarmayacaq ona görə vermədim." abi, bilirəm ki, köynəyi versəm it zulumuna salıb qaytaracaq mənə." fikirləşəndə bunları bilmək elə də ultra zəkaya sahib olmaqdan keçmir. əsas məsələ bunları bilərək hər zaman eyni səhvləri etməkdir. əslində düzgün davranış şəkli deyil, ağla məntiqə sığmayan bir şeydir qayıtmayacaq bir yaxşılığı etmək. istər istəməz, sən hiss etməsən də onun fikri səni aparır. hardasa yadına düşür, bir siqaret yandırtdırır. ümumi götürəndə yazıq insan hərəkətidir. bəlkə də arsız insan hərəkəti də demək olar. fikirləşirsən ki, mən kişi kimi dastoynu adamlar seçməmişəm. özlərini orda burda elə aparırlar ki, elə bilirsən kiminsə haqqına girməzlər. kişi olmaq bir mübarizəni doğurur hər zaman. yazığım gəlir mənim onlara. dediyim kimi insan dəyişkən varlıqdır və dəyişdikcə hamıya öz yerini bildirirsən. gördüklərimiz dəyişdirir bizi, mən heç vaxt düşünməzdim ki, 5 ildir davamlı yox deyə bilmədiyim bir kişi qəhbəsini bir gündə ağzın nətər sikirəm. bəli, hər şeyin başı yox deməkdir və dəyişirik zamanın çaylarında səssizcə. artıq əvvəlki bizi görmələri üçün uzaqlarda adını bilmədiyimiz dağın ətəyində dombalaq aşmalıdılar. ama onlar uzaqlarda hündür dağlardan qorxub, palçıq sularda ömürlərini başa vurmağı gözləyirlər.