əbədi peşmanlıqlar

elə bir şey edirsən ki, ya nəsə etməli anda nəyisə etmirsən və bunun peşmanlığı bir daş kimi asılır insanın boynundan. ömür boyu yaşadıqca bu əməl gah böyüyür, gah kiçilir amma itmir ki, itmir. ən əzab verən də odur ki, bundan sonra min il də yaşayacaq olsan daha o anın geriyə qayıtmayacağını bilirsən. axı mən niyə belə elədim ? peşmanlıq adamın içində əbədi mühərrik kimi işləyir. işlədikcə də dişləri adamın içini yeyir.