İlk seriyasına baxdım, göt-göt dialoqları lap adamın qanını qaraldır. İçi boş söhbətlər, vaxtı keçmiş şutkalar, dozasından artıq aktyor oyunu. Eynən o 70-ci illər üslubu - nəsibə, səyavuş, hacıbaba tərzi oyun, ucuz mimikalar... Hər kəs səbəbsiz aqressivdi. Bütün qəhramanlar yaddır sanki, səssiz baxsan sanki tacik filmidi. Abdalbəyli kənd camaatı - hamı ədəbi…
iki metr o tərəfdə doğulsaydıq indi gürcüydük bla bəxtimizi, adı georgia, ümum dünyaya daha tanış-yaxın, bayrağı tanış. yoxsa hər where ar yu from da ajabaja bajabaja deməkdən adamın dilinə yara çıxır. pis başa düşməyək, məncə azerbaijan adı da əslində unikaldır, polşada küçədə bir dəfə tanışdığım polyak bi qaqaş azerbaijan sözünü klon düzəltdirib boynundan …
Sözlüyün ictimaiyyətə görünməyən, dərində yerləşən hissəsi. Silinən entry-lər, post-lar, məsləhətlər, yazarlar haqda metadata, administrativ xidmətlər, loglar, api-lar və s. bu təbəqədə yerləşir. Buradakı məlumatlar çox kiçik bir qisim istifadəçiyə çatımlıdır. Postların özünü isə semi-deep (yarı-deep) hesab etmək olar. Çünki publikə açıq deyil, amma yenə də …
Ölümü ilə Səhər saat 6-dan pox kimi hiss etməyimə səbəb olan sənətkar. İnstagram, tiktok hətta Youtube-da belə qabağıma ölümü haqqında videolar çıxır. Nickimi aldığım Suzuki Akira'nın keçən ilki ölümündən bu yana ikinci dəfədi belə göt kimi hiss eləyirəm. Elə bil heavy metalın Michael Jacksonunu itirmək kimi bir hissdi. Rest in peace, Prince of darkness. Not…
Heç vaxt ayrı yaşamamışlar üçün qəribə olan başlıq. Ümid edirəm bir gün ayrı yaşayıb sonra burda "bayrama görə ailə evində idim, psixologiyam pozuldu zad zud" deyə entryi atmaq şərəfinə nail olaram.
övladlarını bir şəxsiyyət yerinə öz uzantıları kimi görmələri, bacara bilmədikləri şeyləri onlar bacarsın, etdikləri səhvi onlar etməsin. bir də bu uzantılarını öz aralarında fəxr etmək adı ilə müqayisə edib, yarışdırmaqları var.