ay vaqif, bu dastan nədir oxuyursan? şüşəli ekranı bəhanə edib, özünü filosof sanırsan. dünya sürətlənib deyə ağlama, əslində içindəki o mənasız sükutdan qorxursan. çay buxarında xoşbəxtlik axtaran, özünü aldadır; əslində qaçdığın elə öz kölgəndi. boş ver bu ədəbi avazı, cəmiyyət elə yerində sayır, sən də o cərgədə bir nömrəsən, əzizim.