anidən gələn intihar istəyi



facebook twitter əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. son 5 aydır yaşadığım, ən kiçik pis xatirədə belə "ay blya, o qıza niyə elə dedim ala" düşünən vaxtı gələn, sonra pornoya baxandan sonra keçən hiss.
    2. çox pis dibə vurursan. məntiqin deyir ki ala işte xoşbəxt ola bilmərsən, mümkün deyil. etmək istədiyin birdən çox şeyi eyni anda edə bilməməyin, olmaq istədiyin birdən çox yerin sadəcə birində eyni anda ola bildiyini üzünə vuran fizik qanunların üzünə bağırırki xoşbəxt ola bilmərsən.

    istəklərin bir ömürü aşır? çox şey bilə bilməməyin, bədəninin, yaşamının limitli olduğunu bilmək canını sıxır?
    -heç vaxt xoşbəxt ola bilməyəcəksən!

    niyə də intihar etməyəsən? istəklərinə ulaşa bilməyəcəyin. heç vaxt tatmin olmayacağın bir dünya, bilgi limitsizdir, canını sıxır. çata bilmərsən o nöqtəyə. gözləntilərini azaldıb müdrikləşə bilərsən? yoxsa görməmiş uşaq kimi gördüyün hər şeyi istəməyə arzulamağa davam edəcəksən?
    ikincisi.
    insansan sən.
    -xoşbəxt ola bilmərsən.
    -otların həmişə digər tərəfdə daha yaşıl olduğu bir dünyan var
    -harda deyilsənsə orda xoşbəxt olacaqsanmış kimi bir hissin var.
    -əldə etdiyini hər zaman görməyib, daha çoxunu istəyəcəksən.
    -doymayacaqsan.-
    -vizyonun genişlədikcə isətklərin artacaq
    -həyatına girən hər insanlar, hər şəhərlə, hər mühitlə, istəklərin daha da artacaq, darıxdığın köhnə küncündə oturduğun kafelər, barlar artcaq, şəhərlər artacaq, insanlar artacaq.
    -seçim deyə bir şey var sənin insanda kiçik insan. seçim varsa seçmədiyin yolda qalacaq gözün həmişə. xoşbəxt ola bilməyəcəksən. konsyumerizi pik nöqtədə yaşayaraq özünü doyurmaqa çalışırsan. ama unutduğun şey: doyumsuz olduğunur.

    -ölsən ama? bitirsən hər şeyi? əldə etmədiyin heçnə üçün peşmançılıq hissi yaşamayasan? iki seçim arasında qalıb birini seçmək arasında qalmayasan?
    xatırlanmaq istəyin, yaratma hissin sənə daha çox əziyyət verməsə?

    limitli və qısa həyatına sığdlra bilməyəcəyin o qədər şey var ki,
    zaman kimi bir əngəlin var, eyni vaxtda bir neçə ildə ola bilmərsən, əsrdə, gələcəkdə, keçmişdə.
    xatirələrin sənə həmişə əziyyət verəcək. qocalığında gördüyün hər gəncə nifrətlə baxacaqsan, ancaq onların vaxtındaykən limitsiz istəklərin arasında seçimsiz qərarsız aciz oturub gileylənirdin.

    -intihar, biolojik olaraq bitirəcək həyatını. sənin bioqrafiyan bağlanacaq. xatırlanacaq biri də olmayacaqsan.

    ama birdən yox deyirsən, etmirsən inthira.intihar edəcək qədər cəsarətli deyilsən çünki.

    eqo var. istəklərin, yaratma hissin, xatırlanma istəyin?

    orta statistik cahil bir evdar azərbaycan qadınının belə yaratma və xatırlanma hissini doyura bilmək üçün yaratdıqları bir şey var: uşaq. insan yaradır, və öldükdən sonra xatırlanacaq.

    yaşayacaqsan çünki xənin bir xəyalın var.

    -sən inanırsan ki bir gün hərşey yaxşı olacaq.
    -gototu gözləyirsən, özünü aldadırsan. bilirsən godot gəlməyəcək.
    -superman'ını gözləyirsən gəlib əlini uzadacaq sənə qaranlıqda, bataqlıqdan dartıb çıxaracaq. düşləyirsən bunu.
    -yaşayacaqsan.
    -hadisələr, mühit, ətraf dəyişəcək. ancaq xoşbəxt olmayacaqsan, daha çox istəyəcəksən,

    bir əldə beş qarpız tuta bilmərsən. istəyirsən ancaq. bir ömürü istədiyin hər formada yaşaya bilmərsən. avropada universitet dərslərinə girən bir müəllimsən, və ya argentinada yaşayan bir rəssam. almaniyada sosyoloq. kosmik mühəndiss olmaq istəyirsən ancaq həm də beyin üzərində araştrmalar aparmaq, labaratoriyaya girmək istəyirsən. rejissor olmaq istəyirsən.

    -sadəcə bir dəfə yaşayırsan, ancaq doğru yaşasan sadəcə bir dəfə yaşamaq bəs edər deyə bir təsəllin var. "doğru"nu tapıb elə yaşamaq istəyirsən, ən doğru formanı seçməyə çalışırsan. hər insan dünyaya bir hədəf üçün gəlib bacardığə bir sahə var deyib təsəlli edirsən özünü. və deyirsən xoşbəxtəm, və ya xoşbəxt ola bilərəm doğrumu tapsam ya özümü tapsam. "doğru qərar".

    məsələ odur ki: seçim arasında qaldığın yollardan sadəcə biri doğru deyil. və ya sadəcə biri ən yaxşısı deyil. o birilər səhv deyil bir seçimdir.

    sadəcə bir dəfə yaşayırsan, və bir dəfə bəs deyil

    heç vaxt xoşbəxt ola bilmərsən, bilməyəcəksən. qəbul et. ya da intihar.

    Edit: yazarların biri burda bəhs etdiyim sahib olma söhbətlərini maddəyə sahib olmaq kimi başa düşüb.gülürəm hal hazırda. ekonomik materyalizmə nifrət etdiyim qədər heç azərbaycana bifrət etmirəm. Yəni yox, maddəyə sahib olmaq deyil məsələ. maddə, əşya xoşbəxt olmaq üçün sahib oluna biləcək ən son alətlərdir. Ondan əvvəl mücərrəd olan bir yığın istək var sahib olunacaq. sahib olmaq qavramını geniş düşünmək lazımdır.
    4. əlimdə dolu tapança olsa gicgahıma diriyib tətiyə basacaq qədər poxdan anlar olur həyatda. bütün bu mənasızlıq, tənhalıq, kainatın nəhəngliyi və biganəliyilə birlikdə mövcudluğu dözülməz eləyir. bilirəm həyatda çox şeyə görə minnətdar olmalıyam. ən azından milyonlarla insan kimi ac-susuz, evsiz-eşiksiz olmadığıma, şikəst olmadığıma görə. mən bunu həmişə yadımda saxlayıram və xırda, əhəmiyyətsiz şeylərə görə nə özümü, nə də ətrafdakıları bezdirmirəm (məsələn, evdən mənə iphone alınmaması, valideynlərin mənə kifayət qədər vaxt ayırmaması və s. kimi gülünc şeylər)

    amma bilirsiz, başqasının çəkdiyi əzab-əziyyəti özünün də çəkmədiyini bilmək o qədər də rahatlaşdırmır adamı. xüsusilə də bütün bu əzab-əziyyətin boş yerə, heç bir məqsədsiz baş verdiyini biləndə. hamının nə vaxtsa ölüb gedəcəyini və nəinki bizi, hətta aristotel ya da nə bilim eynşteyn kimi insanları belə xatırlayacaq heç kimin qalmayacağını biləndə... insan irqinin əldə etdiyi hər bir böyük nailiyyətin günəş sisteminin məhviylə birlikdə yox olub gedəcəyini biləndə...