burdan qubadlıya qədər gedən adam


3298   20   2   0
burdan qubadlıya qədər gedən adam 1. nəsil əcdad moderator
reytinq xalı: 7257
karma xalı:9879
entry sayı:3298
izləyənlər:54
sifariş sayı:2

son yazdıqları| | əl əməyi göz nuru| favori seçdikləri| favori seçilənləri| bütün entryleri| lövhə/blog
yanağın rəngdə mey içim gərək,
dərdim xəfif olsun qıvrım saçıntək

sosial şəbəkələr illərdir qıraqdan "bu adamlar nə yaşayır görəsən" deyə düşünüb, girişmədiyim bir şey olduğunun fərqinə vardığım şey zad. ildə bir dəfə eşqə gəlib "ala, vaobşe mən də yazacam" deyib girişirəm, 3 gün sonra həvəsim ölür. iki saat əvvəl #300104 entryni yazandan sonra da bir şeyin fərqinə vardım. illərdir sözlükdə, redditdə yazıram; özü də qışqıra-qışqıra. ancaq öz adımla heç yerdə düz-əməlli yazmırmışam. hərhalda bunda mühakimə olunmaq qorxusunun qatqıları var amma sikəllər. bilirəm yazsam iki postumdan biri onun bunun postuna yazdığım "gijdillaq, nə dəxli var?" olacaq. comfort zonamı sevən adamam, full time iş kimi gündə biri ilə konfliktə girə bilmərəm.

ancaq getdim twitterimi aktivləşdirdim asfdsf -* 6 ildi heçnə yazmamışam. xeyirlisi. komfort zonasından çıxmaq teoriyasını test edib gəlirəm.
(bax: sözlüyü tibet sanıb özünü kəşfə çıxan yazarlar)
sosial şəbəkələr daha çox sosial yük kimidir. relevant qalmaq üçün facebookda daima post paylaşmalı, twitterdə ziyalı mövqeyini ortaya qoymalı, instagramda selfilərini, yediyini, içdiyini, gəzdiyin yerləri çəkib paylaşmalısan. hansındasa birini axsatdınsa artıq unudulursan. əvvəl "qatıq qaradı" desən ətrafına 50 adam çullanırdısa, indi "qatıq ağdı" belə desən qoz qoyulmur, çünki kütləni itirmisən.

nə qədər aktivsənsə, o qədər xoşbəxt qəbul olunursan. hərhalda yediyini də, sıçdığını da paylaşdığın üçün heç üz-üzə gəlmədiyin adamlarla aranda bəzi pərdələr götürülür. daha "yaxınlaşılabilir" olursan. aktiv istifadəçi deyilsənsə amma qəribə rəylərlə qarşılaşa bilirsən. məsəlçün illərlə qiyabi tanıdığın biri ilə oturub iki kəlimə kəsəndə "aa mən səni çox ciddi, qaş-qabaqlı adam bilirdim e. hətta arada mənə baxanda utanıb özümü yığışdırırdım, elə bilirdim qıcıqlanırsan məni görəndə" kimi fantastik çıxarımlarını paylaşa bilirlər. çünki dünən sənin filan qiymətə filan restoranda yediyin qəhvəaltının şəklini profilində görməyiblər. sənin haqda ideaları yoxdu.

məsəlçün, normal olan real həyatda tanışlıqlar qurmaqdır. ancaq qəribə şəkildə bu dəqiqə real həyatda söhbətləşməyin, tanışlığın "normallaşdırılmasına" çalışılır çünki artıq normal deyil. insanlar facebookda dostluğunda olmayan adamlar əlindən kitabı salanda qaldırıb vermirlər. sevgili ancaq dost çevrəsindən və ya dostluq siyahından tapılır çünki yolda kimdənsə xoşun gəlib yaxınlaşmağın artıq creepy sayılır. tualetdən atdığın selfiyə like vuran 1.2k dostundan daha təhlükəli olur yaxınlaşıb "salam, xanım/bəy" deyən adamlar. qapalı döngü kimi 500-600 nəfərlik bir kütlə bir-biri ilə sıra ilə sevgili olub bəyənmədikcə partner dəyişir və bu çevrədən çıxa bilmirlər çünki real həyat kəlimə kəsmək üçün çox "risklidir". bir otaqda bəyəndiyin adamla belə münasibət yaratmaq üçün birinci sosial şəbəkədəki hesabını tapıb, bir iki ay qarşılıqlı like-laşıb bir-birinizi bəyəndiyinizdən əmin olduqdan sonra mesajlaşmağa başlayırsan. və yaxud da daha qəribəsi, o otağın içində üz üzə gəlməkdən çəkindiyin adama sosial şəbəkədə çox rahatlıqla mesaj atıb, illərin tanışı kimi söhbət edə bilirsən.

təhlükəsizlik aspekti var məsələnin, razıyam; bir düymə ilə adamı həyatından çıxara bilirsən. gizlilik aspekti də var; heç kimlə "görünmürsən", heç kimə hesabat verməli olmursan. ancaq məncə göz-gözə gəlmək kimi təməl insani şeyləri də itirirsən. sosial şəbəkələrdən öncə hamının özünə inamı tavanı yarıb keçirdi kimi bir iddiam da yoxdur ancaq yaratdığı inamsızlıq danılmazdır. bu texnologiyanın içinə doğulmuş adamlar üçün status sosial şəbəkədəki varlığıdır. bu adamlar ya artıq o statusu alıblar, ya ala bilməyəcəkləri ilə razılaşıblar ya da gün gələcək, hansısa nəaliyyətləri ilə bu sıralara qoşulub status sahibi olacaqlarına inanırlar.

z nəsli proqressivdi, xürafatlara inanmır, daha yaxşı dünya üçün nə edilməsi gərəkdiyi haqqında fikirləri var. ekstrimdirlər. həm də özləri özlərinin qurbanıdırlar. toğrulun parisdə çəkdirdiyi şəkillər vaqifi sıxır, səbinənin 50 manata yediyi ovuc boyda salat sonaya pis təsir edir. bu dörd nəfər aşağı-yuxarı eyni təbəqəyə aiddir ancaq onlardan ikisi həyata gecikdiyini, başqalarının sahib olduğu nemətlərdən məhrum olduğunu sanır. mağazada pulu əksik qaytarılanda pulunu istəməyə çəkinən, masada sözü kəsiləndə "sözüm hələ qurtarmamışdı" deyə bilməyən sara videoblog çəkir, on minlərlə izləyicisinin gözündə ürəkli, həyatı dolu yaşayan qızdır. çoxları modeldi, ən gözəl bucaqlardan çəkilmiş şəkillərini hər gün paylaşırlar, ən proqressiv fikirlərini dilləndirirlər.

çaşqınlıq da burda yaranır. kim kimdi? niyə özünəməxsus işlərlə məşğul olan filankəsi heç kim tanımır? niyə depressiv behmankəs rave partylərin axtarılan üzüdü? yaxşı yaşayan bir qisim var, onları imitasiya edib yaxşı yaşayırmış kimi göstərən bir qisim var, bir də bunlarla ayaqlaşa bilməyib təşviş, həyəcan, utanc, depressiya yaşayan bir qisim. reallıq və illuziyanın sərhədləri artıq görülməyəcək qədər nazikləşib. həyat prioritetləri virtual internet pointləri ilə əvəzlənib. əldə qalır 30 yaşlarına çatıb, həyata gecikmiş hiss edən adamlar.

ya da ki, heçnə. bunların hamısı bir iddiadır. üç günlük dünyadı; yeyin, için, kef eliyin -*
(bax: çox da ki dünya fırlanır)
the salt of the earth bu sifarişi verən: haillucifer
Sebastiao Salgadonun həyatı haqqında çəkilmiş sənədli filmdir. məllim brazilyalıdır və arvadının ona fotoaparat hədiyyə etməsi ilə fotoqraf həyatına başlayıb.

illər əvvəl izləmişdim və ağlımda qalanları yazacam. açıb hardansa təzədən baxıb o görüntüləri yenidən yadıma salmaq istəmirəm -*

sənədli filmin başlarında arvadı ilə tanışlığı, birlikdə yaşadıqları ilk illər, oğulları ilə keçirdiyi vaxtlar və sairə əks olunur. sonradan sebastiao efiopiyaya gedir, burdakı çətin iqtisadi vəziyyəti, aclığı əks etdirən şəkillər çəkir. sonradan yugoslav/serb müharibələrini çəkir. gördüklərindən çox təsirlənir, ruandada olan soyqırımları eşidib onları da dünya ictimaiyətinə çatdırmaq üçün ora gedir. ancaq getdiyinə bir mənada peşman olur. zülmün, ölümün miqyası sebastiaonu sarsır. soyqırımdan qurtulmaq üçün qaçıb meşədə gizlənən 1000+ nəfərlik bir qrupdan sağ qalmış 200 nəfərlik bir hissə tapılanda, dəmir relslərinin yanında ac, susuz uzanıb ölməyi gözləyən adamları görəndə başa düşmək olur sarsıntısını. hələ bir atanın 8-10 yaşındakı ölü qızını qucağında gətirib üst-üstə yığılmış yüzlərlə meyidin içinə atmağını, sonra da qıraqdan durub necə traktorla meyitləri kürüyüb yanan dərəyə boşaltmağına baxmağını görəndə, deyirsən hə, adama göt lazımdı gedib bunları çəkməyə. bir səhnə də var idi ağlımda görüntüləri hələ də qalan; məktəb. bilmirəm amma srebrenitsadamı yoxsa ruandada idi. ya içəriyə uşaqları yığıb güllələmişdilər, ya yandırmışdılar. yer skeletlərlə dolu idi.

müdür də bundan sonra ağır psixolojik sarsıntı yaşayır, qayıdır ata yurduna. son vaxtlarda o torpaqlarda 2 milyon ağac əkməsi ilə məşhurlaşmışdı. qabağınıza çıxmış olar xəbərlər.
opacarophile normal insanlara deyilir anladığım qədərilə. çünki gün batımını kim sevmir ki?
matthew 7:2 matta incilindəki təlimlərdən(?) biridir. heç kimi tanımadan mühakimə etməməyi, edərsək eyni cür də mühakimə olunacağımızı təlim edir. ən bariz nümunəsi azərbaycanlıların mentalitet söhbətindədi.
- şəlalə qısa ətək geyinib, yəqin ki, yüngül əxlaqlıdı.
- sən şəlaləni tanımırsan axı, nə bilirsən?
- hə, ola bilər. ancaq qısa geyinib deyə, mən deməsəm də, başqaları deyəcək ki, əxlaqsızdı. məsəlçün mən öz bacımı (gülnisə) tanıyıram, bilirəm əxlaqsız deyil. ancaq ona da qısa geyinməyə icazə vermərəm, çünki başqaları ona əxlaqsız deyəcək.
- başqaları dediyin kimdi? fərqindəsən ki, sən də başqaları dediyin qrupun bir hissəsisən? sən şəlalə əxlaqsızdı deyəndə, şəlalənin qardaşı üçün "başqası" sən olursan. sənin şəlaləni mühakimə etdiyin kimi, şəlalənin qardaşı da gülnisəni mühakimə edəcək. "başqaları" sizsiniz.

"do not judge, or you will be judged. for in the same way you judge others, you will be judged, and with the measure you use, it will be measured to you."

mühakimə etmə, yoxsa özün də mühakimə olunarsan. çünki sən də başqalarını mühakimə etdiyin kimi mühakimə olunacaqsan; hansı ölçü ilə ölçmüsənsə, onunla da ölçüləcəksən.

(bax: tanımadan bilmədən mühakimə etmək)
tanımadan bilmədən mühakimə etmək "Do not judge, or you will be judged. For in the same way you judge others, you will be judged, and with the measure you use, it will be measured to you."

(bax: Matthew 7:2)

mühakimə etmə, yoxsa özün də mühakimə olunarsan. çünki sən də başqalarını mühakimə etdiyin kimi mühakimə olunacaqsan; hansı ölçü ilə ölçmüsənsə, onunla da ölçüləcəksən.
nəzarətə götürmək kral ailәsinә mәxsus hәrәkәt. dәqiqә başı hansısa mәsәlәni nәzarәtә götürürlər. özlәrindәn başqa heç kim nә demək olduğunu başa düşmür.
banan hәlә dә yeyәndә laiq olmadığım, matah bir şey yeyirәm hissi verәn meyvә. millәt olaraq ruhumuz kasıbdı.
if i were a boy dünәn yüngülvari qeybəti getdikdәn sonra girib biraz entrylәrini oxuyaraq özümü cahil hiss * etdiyim yazar.

hәtta başımızdan keçən bir hekayə yadıma düşdü. demәli nә qәdәr kult rejissorlar, art house filmlәr varsa baxdığım illәrdir. onları tanıyırsınız; uşaq vaxtı anası yetәri qәdәr qucaqlamayıb deyә әskik böyüyüb, ekzistensial ağrılar çәkәn rejissorlar.
theodoros angelopoulosu tәzә xәtm elәmiş, xәfifdәn bela tarra meyllәnirәm. yazarla tez-tez kim birinci risk edib satantago izlәyәcәk deyә bir-birimizә qaz veririk. o günlәrin birində werckmeister harmonies izlәdiyimi görәn yazarımız, "bitir sәnә bir yazı atacam" deyir. bitirirәm, yazı atılır, oxuyuram. mәnim әnәnәvi "bomba kino idi, yeri var idi" şәrhlәrimdәn sonra әsl film şәrhi necә olmalıdı anlayıram, ancaq cahil dә olduğum üçün yazıdan çox bir şey qavramıram. "hm nә qәşәng yazmısan, çox bomba yazılıb, ay nә qәşәng asffah" * zad yazıb göndәrmişdim. o da sağolsun üzümә vurmadan, nәzakәtli bir dillә tәşәkkür etmişdi.
(bax: fucking biblical, mate)
manolya flörtün çox şirin bir mahnısıdır. әsas da yaz aylarında qulaq asanda adamda aşiq olmaq hәvәsi yaradır.
(youtube: )
unudulmaz serial replikaları Since I was a child... I always loved a good story. I believed that stories helped us to ennoble ourselves, to fix what was broken in us, and to help us become the people we dreamed of being. Lies that told a deeper truth. I always thought I could play some small part in the grand tradition. And for my pains... I got this. A prison of our own sins.
'Cause you don't want to change, or cannot change. Because you're only human after all.

...I'm sad to say, this will be my last story. An old friend once told me something that gave me comfort. Something he had read. He said that Mozart, Beethoven and Chopin never died, they simply became music. So I hope you will enjoy this last piece... very much.


(bax: dr. robert ford)
(bax: westworld)
sözlük yazarlarından aforizmlər xoşbəxt kişi olmur; xoşbəxt kişi gaydir. kişi xoşbәxtәm sözünü ağzına alırsa, ağzına aldığı tәk şey xoşbəxtlik deyil.

(c) bakirfikir
10.07.2020
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20