157. demeli uzaq kendlerin birinde bir mellim varmış, bu mellimin de eli deymediyi, sikmediyi qoca, cavan qalmıyıbmış o kennde, neise günlerin bir günü bunun emri başqa kende çıxır bu da beş-vüşünü yığıştırıb kendden gedirmiş, kendden çıx ha çıxda, bunu kendin kişilerinden biri saxlayır ki, soruşsun, nece edirdi ki, kennde yaşlı, cavan bütün qadınları sikirdi, mellim deyir ki, arxadan yaxınlaşıb boynuna nefesini ver göreceksen.
sağollaşıb uzaqlaşırlar, kişi eve gelir, görürki arvadı metbexde qab yuyur, arxadan yaxınlaşıb boynuna üfürür, arvadı da qayıdıb deyir: ooohhh mellim sen geldin